Τον άρτον ημών τον επιούσιον

Το δωμάτιο τριγύρω του ήταν άσπρο. Οι τοίχοι, το πάτωμα, το ταβάνι, όλα. Και ήταν υπερβολικά στενό. “Γαμώτο!”, σκέφτηκε, “Και να ήθελα δε θα μπορούσα να είχα βρει χειρότερο μέρος για να κρυφτώ!”. Και δεν είχε άδικο. Όσο κι αν ήθελε, δε μπορούσε να παραβλέψει το γεγονός πως ήταν μαύρος. Έτσι γεννήθηκε. Έτσι θα πεθάνει. Αλλά τουλάχιστον όχι σήμερα. Όχι, έπρεπε να την βγάλει και σήμερα.

Είχε κρυφτεί όσο καλύτερα μπορούσε στην οροφή του άσπρου δωματίου. Παρότι έκανε έντονη αντίθεση με το χώρο τριγύρω του, κανείς δε τον είχε προσέξει εκεί ψηλά γιατί το σημείο που είχε επιλέξει ήταν ένα νεκρό σημείο: κανείς δε πρόσεχε ποτέ τη συγκεκριμένη γωνία της οροφής. Το είχε παρατηρήσει εδώ και αρκετές μέρες που γύριζε δήθεν αμέριμνος στο χώρο, και σήμερα το εκμεταλλεύτηκε.

Καθόταν εντελώς ακίνητος. Είχαν περάσει 40 λεπτά -ή μήπως 50; Από κάποιο σημείο και μετά έχανε την αίσθηση του χώρου και του χρόνου. Και αυτό το αναθεματισμένο άσπρο δωμάτιο… ένιωθε να είναι κλεισμένος σε κάποιο δωμάτιο τρελοκομείου. Ή μήπως είχε ήδη αρχίσει να τα χάνει;

Η δουλειά του είναι απάνθρωπη και το λιγότερο αηδιαστική και αποκρουστική. Σε όποιον κι αν την περιέγραφε θα γυρνούσε αμέσως του κεφάλι του με έναν μορφασμό αποστροφής και θα έφευγε μακρυά του όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Αλλά δε την επέλεξε ο ίδιος. Μα το θεό, αν είχε τη δυνατότητα να την αλλάξει θα την άλλαζε την ίδια στιγμή, δίχως δεύτερη κουβέντα. Όμως δυστυχώς, αυτό τον κρατούσε στη ζωή. Αυτό του έδινε ζωή. Στο κάτω κάτω, αυτό ήταν η ζωή του.

Περίμενε υπομονετικά μέχρι ο λευκός άντρας λίγα μέτρα από κάτω του να τελειώσει με την ιεροτελεστεία. Έπειτα θα έφευγε από το δωμάτιο και θα ήταν η σειρά του να παίξει τον ρόλο του. Η όλη προσμονή, αν και εξαιρετικά κουραστική και οριακά ανεκτή, του είχε δημιουργήσει μία τρελή και ανεξέλεγκτη έξαψη.

Είχε περάσει μίαμιση ώρα, εντελώς ακίνητος, για να μη δώσει στόχο. Τελικά, ο λευκός άντρας λίγα μέτρα από κάτω του άνοιξε την πόρτα και βγήκε έξω. Εύκολα θα μπορούσε η διαδικασία αυτή να ειχε τραγική για τον ίδιο κατάληξη: μία μικρή κίνηση, ένας ανεπαίσθητος θόρυβος, και θα ήταν η τελευταία του φορά. Νόμιζε πως δε θα τελειώσει ποτέ το μαρτύριο του. Άλλα να που τελείωσε. Άνοιξε τα φτερά του και προσγειώθηκε απαλά στο γεύμα του. ”Ήταν ανάγκη να πέσω σε δυσκοίλιο;” σκέφτηκε η μύγα.

[Αποκλειστικό] Στέλιος Χάλφορντ – “Λαϊκές Thrash Επιτυχίες”

Αγαπητέ Μιχάλη Ρακιντζή,

ο κόσμος έχει αρχίσει να κατακλύζει τις παραλίες προκειμένου να αράξει σε μία ξαπλώστρα για λίγες ώρες και να αποκτήσει τον πολυπόθητο καρκίνο του δέρματος. O κάθε πανίβλακας φουσκομένος από τα χημικα bodybuilder-ass είναι χαρούμενος γιατί επιτέλους θα γαμήσει κάποια γκόμενα η οποία έχει τόσο μυαλό όσο η σαγιονάρα της. Οι γκόμενες οι οποίες έχουν τόσο μυαλό όσο οι σαγιονάρες τους προσπαθούν να ισορροπήσουν πάνω στα εντελώς αντιαισθητικά φελοπάπουτσα τους προκειμένου να ξεπεράσουν προσωρινά το κόμπλεξ που έχουν με το ύψος τους, αλλά το μόνο που καταφέρνουν με τον τρόπο που περπατάνε είναι να φαίνονται σα ξεχασμένες φτηνές τσατσάδες στο Βαρδάρη. Κάποιοι διδακτορικοί λιώνουν μπροστά στα γκουμπιούτερς τους πάνω στα βουνά των Ιωαννίνων ενώ έξω συνεχίζει να βρέχει όπως όλο τον υπόλοιπο χρόνο. Και αυτήν ακριβώς την περίοδο διαλέγει ένας τεράστιος έλληνας τραγουδιστής για να κάνει το μουσικό του ντεμπούτο…

Τις προσεχείς ημέρες λοιπόν πρόκειται να κυκλοφορήσει η πρώτη δισκογραφική δουλειά του μεγάλου Έλληνα τραγουδιστή Στέλιου Χάλφορντ με τίτλο “Λαϊκές Thrash Επιτυχίες”. Εκμεταλλευόμενοι την προσωπική μας γνωριμία με τον τραγουδιστή, όσο και το καλλίγραμμο σώμα μας για να πείσουμε την παραγωγό του, είμαστε στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσουμε πως εξασφαλίσαμε αποκλειστικά για εσάς τη δυνατότητα να ακούσετε σε πρώτη μετάδοση τον καινούργιο δίσκο του Στέλιου.

Οι περισσότεροι από εσάς μπορεί να μην έχετε ακούσει τον Στέλιο. Ο γυναικείος πληθυσμός που διαβάζει αυτές τις γραμμές ήδη προσπαθεί απεγνωσμένα με τα δεκατέσσερα εγκεφαλλικά κύτταρα που του έχουν απομείνει μετά από την εντατική παρακολούθηση του Sex and the Shitty να θυμηθεί από πιο Fame Story βγήκε ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης. Εντούτοις, ο Στέλιος είναι πολύ γνωστός στους μουσικούς και καλλιτεχνικούς κύκλους. Ενδεικτικά, έχουν πει για το Στέλιο Χάλφορντ:

“Τα τραγούδια του σε ταξιδεύουν σε μέρη εξωτικά όπως το Κοσσυφοπέδιο”
Μύρωνας Στρατής

-

“Δεν έχω ακούσει μεγαλύτερη μαλακία στη ζωή μου”
Αλέξης Κωστάλας

-

“Ποιος είνι παλιαυτός? Μπισέλ προυάκτιβ ένα τ’μέρα.”
Βασίλης Χατζηπαναγής

-

“Χαχα, Χάλφορντ τον λένε τον τύπο;! Το επίθετο του μου θυμίζει
εκείνον τον τραγουδιστή από τους Ζιγκ Ζάγκ”
Χαζογκόμενα έξω από τα Starbucks

-

“Τα Starbucks κάνουν πιο χάλια καφέ και από τη φίλη μου την Κατερίνα”
Ζιγκ Ζάγκ

-

“Ο δίσκος αυτώς μου άλλαξαι τη ζωί μου. Τον σηστύνω αναιπυφίλακτα”
Λευτέρης, Μαθητής Γ’ Λυκείου

-

“Ο δίσκος είναι μία οπτασία. Πανέμορφο εξώφυλλο, καταπληκτικό
artwork. Με βοήθησε να δω τον κόσμο με άλλο μάτι.”
Stevie Wonder, τυφλός

-

“Άγνωστο πως κατάφερες να δεις μέσα στο μαύρο
το άσπρο που ολόλευκο ζυγώνει έναν ταύρο
Μίλησες, και αν δε μίλησες μίσησα την πνοή σου
φεγγάρι χθες ολόγιομο η μινιμάλ ζωή σου”
Τεράστιος έντεχνος Έλλην τραγουδοποιός – στιχουργός – ερμηνευτής

-

“Καταπληκτικός και καταβαρετός δίσκος. Ακόμα κλαίω τα λεφτά μου.”
Μαρίκα Χάλφορντ, μάνα του Στέλιου

-

“Δε άκουσα ακόμα τον νέο δίσκο, αλλά θα πέθαινα για να τον ακούσω”
Σωκράτης Γκιόλιας

-

“Ο δεύτερος σημαντικότερος και λαμπρότερος δίσκος που
έχει βγάλει η Ελλάδα, μετά το δίσκο της Φαιστού”
Ερρίκος Σλήμαν

-

“Ο δίσκος γαμάει. Φοβερός. Αντικειμενικά, ότι καλύτερο έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια”
Στέλιος Χάλφορντ, ο ίδιος

-

“Από τη στιγμή που τον αγόρασα τον έχω μόνιμα στο cd player
(ακόμα να έρθει ο μαλάκας ο τεχνικός να μου το φτιάξει…)”
Νίκος Γκάλης, διαφημιστικό μοντέλο της ΑΓΝΟ

-

“It kicks ass!”
Steven Seagal

-

“Υπάρχει ένα μεγάλο μυστήριο πίσω από αυτόν τον δίσκο. Αν ακούσεις το δίσκο ανάποδα ακούγονται κάτι περίεργοι ήχοι. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που αν βάλεις τη λέξη ‘ιπτάμενος’ μπροστά από τη λέξη ‘δίσκος’ βγαίνει η φράση ‘ιπτάμενος δίσκος’ “
Κωνσταντίνος Χαρδαβέλλας, δραπέτης Δρομοκαϊτειου

-

Ο δίσκος του Στέλιου περιλαμβάνει διασκευές από γνωστά αγαπημένα λαϊκά κάλτ ελληνικά κομμάτια της προηγούμενης χιλιετίας που όλοι αγαπήσαμε. Η ερώτηση λοιπόν του quiz που όλοι περιμένατε είναι η εξής:

[ Ποια τραγούδια περιλαμβάνει ο πρώτος δίσκος του Στέλιου Χάλφορντ; ]

Η μόνη βοήθεια που μπορούμε να σας δώσουμε είναι το, ομολογουμένως εξαιρετικά δουλεμένο και προσεγμένο μέχρι την τελευταία του λεπτομέρια,  εξώφυλλο του δίσκου:

καθώς και το γεγονός πως ο δίσκος περιλαμβάνει 3 τραγούδια. Τα 3 αυτά τραγούδια του δίσκου υπάρχουν στο παραπάνω εξώφυλλο. Υπενθυμίζουμε πως ο πρώτος που θα βρει σωστά τα τρία τραγούδια θα ακούσει σε πρώτη παγκόσμια -ίσως και πανελλήνια- μετάδοση το πρώτο τραγούδι του δίσκου, ενώ λίγες μέρες μετά το τραγούδι θα γίνει διαθέσιμο στο ευρύ κοινό.

(ΥΓ: το μοναδικά 2 άτομα που γνωρίζουν την απάντηση να βγάλουν τον σκασμό, αλλιώς θα τους βάλω να ακούνε Νίβο μέχρι να σταματήσουν να κάνουν τελευταίες συναυλίες οι Πυξ Λαξ)

“The Last Concert”: Κυκλοφόρησε στους Κινηματογράφους!

(Spoiler)

Άεργοι αιωνόβιοι φοιτητοπατέρες και νταβατζήδες της νύχτας στην σπηλιά της ΟΝΝΕΔ-ΔΑΠ Ιωαννίνων

Το επίπεδο της σημερινής δημοκρατίας των παρασίτων το αντιλαμβάνεται κανείς καλύτερα όταν τραβιέται η κουρτίνα και το κοινό, που κατά τα άλλα έχει έρθει να δει μία καθωσπρέπει παράσταση βρίσκεται μπροστά στο εμετικό θέαμα των παρασκηνίων. Μία τέτοια περίπτωση απασχολεί και το παρόν άρθρο που έχει ως επίκεντρο τις εσωκομματικές εκλογές της ΟΝΝΕΔ στα Γιάννενα.

Η οπτική από την οποία κρίνουμε τη δεξιά νεολαία και όποιον άλλο προσφέρει νανουρίσματα και υποκατάστατα ζωής και σκέψης στους νέους είναι γνωστή, και αυτή την κριτική έρχονται να επιβεβαιώσουν τα ίδια τα μέλη της ΔΑΠ και της ΟΝΝΕΔ τα οποία πλέον έξω από τα δόντια καταμαρτυρούν όχι μόνο παρατυπίες αλλά μέχρι και νομικά κολλάσιμες πρακτικές. Δεν μας ενδιαφέρει διόλου η τριβή και η σύγκρουση των εκάστοτε “φραξιών”, έτσι τις αποκαλούν οι ίδιοι κάνοντας μία προσπάθεια να μάθουν νέες λέξεις για τις απαιτητικές ανάγκες των καιρών, που ανταγωνίζονται για την πρωτοκαθεδρία στην ΔΑΠ, ή στην κάθε ΔΑΠ.Επικεντρωνόμαστε σε αυτά που ακούγονται και ξεπροβάλουν πίσω από την κουρτίνα τα οποία μας χαροποιούν διότι μας επιβεβαιώνουν και επιτέλους κάποια στιγμή το πίσω από την κουρτίνα έρχεται… μπροστά, χάριν βέβαια και των προγονικών παραδόσεων του ξεκατινιάσματος. Και όπως θα δείτε οι χαρακτηρισμοί οι οποίοι χρησιμοποιούνται από μέλη της ΔΑΠ, συγκλίνουν τρομακτικά με χαρακτηρισμούς που έχουν χρησιμοποιήσει κατα καιρούς πολιτικοί αντίπαλοι της “πρώτης και καλύτερης ΔΑΠ”, για φωτογραφίσουν τους υπεύθυνους για σωρεία σκανδάλων που έχουν λάβει χώρα το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων.

Ένστολοι “Αναρχικοί”

Ρε τους αλήτες τους αναρχικούς που σπάνε τζαμαρίες και τρομοκρατούνε τον κόσμο…

[ Για τα τεκτενόμενα: http://tovytio.wordpress.com/2010/05/05/eksw-5-5/ ]

Πρωτομαγιά

1 Μαίου 1886, Σικάγο:

- Φίλε μου έχω ένα άσχημο προαίσθημα για σήμερα. Ίσως να μη τη βγάλουμε καθαρή από δω σήμερα. Βλέπω τους μπάτσους απέναντι με άγριες διαθέσεις…

- Το ξέρω φίλε, το ίδιο αισθάνομαι και γω. Όμως επίσης έχω το προαίσθημα ότι η μέρα αυτή θα γραφεί στην ιστορία. Αυτό είναι που μου δίνει κουράγιο.

[ακούγονται πυροβολισμοί]

- Αυτό ήταν φίλε, η ιστορία μας καλεί.

- Ότι κάνουμε το κάνουμε για τα παιδιάς μας και τις επόμενες γενιές. Εμείς είμαστε χαμένοι. Ίσως να μη δούμε την αυριανή ανατολή του ήλιου. Όμως χρόνια μετά οι άνθρωποι θα θυμούνται αυτή τη μέρα, τις κατακτήσεις μας, τη θυσία μας…

125 χρόνια αργότερα, Ελλάδα:

- Πω ρε φίλε, καλά μας έκατσε η αργία της πρωτομαγιάς: φραπεδάκι και αραλίκι… Ρε συ τα είδες τα γκομενάκια απέναντι;

Νοήμων Μπάτσος

Αλογοσκούφης internet meme

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

… και κάπου εδώ αποφάσισα πως η μαλάκυνση είχε βαρέσει high score και σταμάτησα…

Everything is OK

(ελληνικοί υπότιτλοι -αν δεν εμφανίζονται αυτόματα: πηγαίντε στο αρχικο video στο youtube, φέρτε τον κέρσορα πάνω από το τριγωνάκι κάτω δεξιά (δίπλα στον ήχο) και επιλέξτε μέσα από την επιλογή “CC” το “Greek”. Ίσως χρειαστεί κάποια δευτερόλεπτα να φορτώσει τις επιλογές υποτίτλων).

[ πηγή: στη Γαλαρία ]

Τίποτα χειρότερο

Μπορεί να θες να γίνεις τραγουδίστρια. Είσαι παθιασμένη με το τραγούδι και κάθε φορά που κάνεις μπάνιο και τραγουδάς μαζεύεται όλη η γειτονιά έξω από το παραθυρο της τουαλέτας (δε φαίνεται τίποτα από το τζάμι γιου πέρβερντ). Καθώς όμως περνάς από την εφηβεία στην όπως-ονομάζεται-η-περίοδος-μετά-την-εφηβεία, η φωνή σου γίνεται σαν τη φωνή της Τσαλιγοπούλου (φήμες αναφέρουν πως τα μόνα cd που έχει πουλήσει είναι μία μαζική παραγγελία από το Guantanamo για βασανισμό κρατουμένων). Και τότε λες πως δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο. Όμως…

…μπορεί να είσαι ΔΑΠίτης. 3 χρόνια μπακούρης, clubs, σφηνάκια, σφηνάκια, clubs,  και γνωρίζεις επιτέλους την σούπερ ξανθιά μπάρμπι χαζογκόμενα που έχεις σταμπάρει εδώ και κάτι μέρες και λιώνεις κάθε φορά που την βλέπεις. Ανταλλάζετε τηλέφωνα και πάτε για καφέ. Επί 3 βδομάδες την ψήνεις με ποτά και κεράσματα κάθε βράδυ (το παίζει δύσκολη, κλασική περίπτωση καπιταλογκόμενας). Με τα πολλά καταλήγετε επιτέλους σπίτι της. Πάνω στο κρεβάτι. Σχεδόν δε το πιστεύεις, ήταν τελικά πιο εύκολο απ ότι το φανταζόσου. Κατεβάζοντας το χέρι σου χαμηλά ανάμεσα στα πόδια της πιάνεις κάτι το οποίο δε θα έπρεπε να βρίσκεται εκεί. Θα μπορούσε να είναι δικό σου, όμως σιγουρεύεσαι πως δεν είναι το δικό σου. Δεν θα μπορούσε να είναι δικό της, και όμως σιγουρεύεσαι πως είναι δικό της. Παγώνεις. Και σκέφτεσαι πως δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο. Όμως…

…μπορεί να είσαι κτηνοβάτης. Η φράση “ο σκύλος είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου” ήταν συμβολική αλλά ποτέ δε το κατάλαβες. Το πήρες απόφαση, έτσι είσαι και δε μπορείς να το αλλάξεις πλέον, και το ανακοίνωσες στους φίλους σου. Σε παράτησαν όλοι όπως ήταν λογικό ανώμαλε. Έμεινες μόνος. Όμως τουλάχιστον από σήμερα δε θα είσαι μόνος: μόλις αγόρασες ένα καταπληκτικό νταβραντισμένο κυνηγόσκυλο. Το ίδιο βράδυ ανακάλυψες πως είσαι αλλεργικός στο τρίχωμα των ζώων. Απογοητεύτηκες οικτρά, έχασες τον κόσμο κάτω από τα πόδια σου και σκέφτηκες πως πραγματικά δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο. Όμως…

…μπορεί να είσαι νεκρόφιλος. Εδώ και κάποια χρόνια ο επίσης νεκρόφιλος και μοναδικός σου φίλος σε ψήνει να πας επιτέλους και συ να βρεις τον έρωτα σου στο πιο κοντινό νεκροταφείο. Αλλά δεν είσαι έτοιμος για να κάνεις αυτό το βήμα. Η ιδέα σε ανατριχιάζει, φοβάσαι, κάποιος μπορεί να περάσει, να σε δει, οτιδήποτε μπορεί να πάει στραβά. Μετά από 7 χρόνια καταφέρνεις να βρεις το θάρρος να το κάνεις. Αφού προετοιμάζεσαι ψυχολογικά για τους επόμενους 3 μήνες, τελικά πας στο νεκροταφείο, επιλέγεις έναν φρέσκο τάφο με ωραία φωτογραφία δίπλα στο μανουάλι και η πρώτη σου ερωτική συνεύρεση καταλήγει σε νεκροφάνεια. Και εκεί λες πως δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο. Όμως…

…μπορεί να είσαι κοπρολάγνος. Μετά από 30 χρόνια αναζήτησης βρίσκεις επιτέλους μία απίστευτη κοπέλα που ενστερνίζεται τις ορέξεις σου και είναι πρόθυμη να σε βοηθήσει να γνωρίσεις την αγάπη. Την πρώτη σας νύχτα όμως η κοπέλα αποδεικνύεται δυσκοίλια. Και εκεί λες δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο. Όμως…

…μπορεί να είσαι μπάτσος.

3+2+1 μύθοι και αλήθειες για το Χογνκ Κονγκ

επειδή όπως πάω δε πρόκειται ποτέ να γράψω για το ταξίδι στο Χονγκ Κονγκ, ξεκινάω να κάνω ένα memory dump και ο Θεός βοηθός για το πως θα βγει το ποστ…

1. Το Χονγκ Κονγκ είναι ΚΙΝΑ

Στη σημερινή κοινωνία ο πιο κοινός τρόπος να ξεκινήσεις μία έκθεση στο Λύκειο είναι με την φράση “Στην σημερινή κοινωνία”. Είναι επίσης αλήθεια πως όταν πας στο Χονγκ Κονγκ περιμένεις να δεις κάτι σχετικό με Κίνα.

Φίλε ταξιδιώτη μπορείς να περάσεις από τα Γιάννενα να πάρεις τα παπάρια μου αν περιμένεις να δεις οτιδήποτε κινέζικο στο Χονγκ Κονγκ, πέρα από τα ορνιθοσκαλίσματα που θεωρούν για γράμματα (φήμες αναφέρουν πως αυτός που σχεδίασε την κινέζικη αλφάβητο ήταν ένας μαστουρωμένος τυφλός πίθηκος με πάρκινσον) και το γεγονός πως στο δρόμο αντί για δέκα ξανθιές και πέντε δαπιτοτρέντηδες υπάρχουν κάτι εκατομμύρια κιτρινιάρηδες. Αν αυτό σου θυμίζει Κίνα:

τότε πάρε ένα τηλέφωνο στο 2105404100 και κλείσε ένα ραντεβουδάκι.

2. Το Χονγκ Κονγκ είναι ΦΤΗΝΟ

Αν νομίζεις πως θα πάρεις και καμιά 10 πανταλόνια, 40 μπλούζες και 285342 σουβενίρ επειδή το Χονγκ Κονγκ είναι φτηνό, σε διαβεβαιώ πως ΠΟΤΕ δε πρόκειται να γνωρίσεις την καστανή πανέμορφη κοπέλα με το υπέροχο σώμα που είδες προχθές στο μπαράκι, πόσο μάλλον να σου κάτσει (με λίγα λόγια η φαντασία σου οργιάζει).

3. Θέλουμε πολλές ακόμα δεκαετίες για να φτάσουμε το Χονγκ Κονγκ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΑ

Πάω και γω ο ανυποψίαστος διδακτορικός Πλεροφορικής στο Χονγκ Κονγκ με το λαπτοπ μου και το κινητό μου, και ένιωσα όπως στο δημοτικό που οι περισσότεροι συμμαθητές μου είχαν παπούτσια Nike Air MAX με αερόσολες (πολύ χρήσιμη η αερόσολα για ένα παιδί δημοτικού, δε το συζητάω, όλοι οι συμμαθητές μου κάρφωναν στο μπάσκετ…) και εγώ είχα Strike που ήταν φτηνά και απλά έκαναν την δουλειά τους: δε περπατούσες ξυπόλητος. Μιλάμε η τελευταία γιαγιά με το ένα πόδι στον τάφο έχει EEE laptop και 3G κινητό 8ης γενιάς. Παίζει όταν βάλει και το άλλο πόδι στον τάφο να της κάνουν και ψηφιακή κηδεία την οποία θα δουν όλες οι φίλες της με τα iPhone τους. Μες στο μετρό όλοι είναι με τα BlackBerry, HTC, iPhone και Playstation portable (είδα μέχρι και μοναχό με iPhone). Στο αεροπλάνο είχα δύο κινέζους δίπλα, και σε κάποια φάση παρατηρώ πως έχουν ψηφιακή φωτογραφική μεγαλύτερη από τη δικιά μου. Χάρηκα για λίγο, μέχρι που συνειδητοποίησα πως η δικιά τους φωτογραφική εμφάνιζε τις φωτογραφίες επί τόπου.

Σίγουρα οι φωτογραφικές μηχανές τους βγάζουν τρισδιάστατες φωτογραφίες και μετά πάνε στα μαγαζιά και τις εμφανίζουν σε μορφή ολογράμματος. Ούτε καν θέλω να φανταστώ τι κάνουν οι βιντεοκάμερες τους.

4. Η θέα από το παράθυρο του ξενοδοχείου σου θυμίζει GTA I

(Οκ, η αλήθεια είναι πως αυτόν τον “μύθο” τον εφηύρα εγώ… αλλά κάπως έπρεπε να κολλήσω το γεγονός αυτό με τη θεματολογία του άρθρου).

Η θέα λοιπόν από το παράθυρο του ξενοδοχείου μου:

Μη μου πεις πως δε θυμίζει GTA I… Μου ήρθε να κατέβω κάτω, να κλέψω το αμάξι από τον πρώτο τυχόντα βγάζοντας τον από το αμάξι και ρίχνοντας τον στο δρόμο, και να πάω να πατήσω κανέναν περαστικό -τόσα εκατομμύρια είναι ούτως ή άλλως, σιγά μη το προσέξει κανείς αν λείπουν και καμιά 20αριά.

Και για τους ΑΣΧΕΤΟΥΣ που δε ξέρουν τι είναι το GTA: είναι το υπεργαμάτο Grand Theft Auto – #.

5. Οι κινέζοι είναι όλοι ΙΔΙΟΙ

Οκ, αυτές τις μαλακίες τις λέμε εμείς που βλέπουμε έναν κινέζο τώρα, έναν μετά από 2 βδομάδες και λέμε: “ρε συ αυτός είναι ίδιος με αυτόν που είδαμε πριν 2 βδομάδες”. Οι κινέζοι έχουν πολύ διακριτικά χαρακτηριστικά, και προφανώς αν δε το έβλεπα ο ίδιος με τα μη σχιστομάτικα μάτια μου ούτε εγώ θα το πίστευα. Εδώ μίλησα με έναν κινέζο μία μέρα στο συνέδριο (το 70% του συνεδρίου ήταν κινέζοι) και τον κατάλαβα και του μίλησα και την επόμενη μέρα.

Η τραγική ειρωνεία είναι πως αν έρθει ένας κινέζος στην Ελλάδα και πει πως όλοι μοιάζουμε μεταξύ μας θα έχει περισσότερο δίκιο. Ειδικά όσον αφορά τις Ελληνίδες. Ας πάρουμε για παράδειγμα μία τυχαία Ελληνίδα στο δρόμο: φοράει τζιν, καφέ μπότα πάνω από το τζίν, μαύρο παλτό, έχει ξανθό μαλλί και full-face γυαλλί. Ας πάρουμε τη διπλανή της: φοράει τζιν, καφέ μπότα πάνω από το τζίν, μαύρο παλτό, ξανθό μαλλί και φοράει σχεδόν ολόσωμο γυαλί. Ας πάρουμε μία κοπέλα από απέναντι: ξανθιά, τζιν, καφέ μπότα πάνω από το τζιν, μαύρο παλτό και τεράστιο γυαλί. Ας πάρουμε την διπλανή της: να πάει να γαμηθεί η διπλανή της, ίδια είναι και αυτή. Τι σκατά έχετε πάθει?! Ο μόνος τρόπος να σας ξεχωρίσει κάποιος είναι από τη μάρκα γυαλιών.

-Ρε Νίκο πως σου φάνηκε η Μαρία?

-Ποια ήταν αυτή, η ξανθιά με τα D&G γυαλιά?

-Όχι ρε συ, η άλλη ξανθιά δίπλα της με τα πιο γελοία Gucci γυαλιά.

-Α, σόρι ρε συ, δε την πρόσεξα, δε μπορούσα να την κοιτάξω γιατί μου ερχόταν να γελάσω κάθε φορά που έβλεπα τα γυαλιά της. Αλλά ούτως η άλλως, δεν έχασα και τίποτα, ίδια ήταν με την Ελένη.

-Ποια είναι η Ελένη, η ξανθιά με τα τεράστια γυαλιά με τον άσπρο σκελετό – μαύρο τζάμι;

-Ναι, αυτή! Δεν είχε πολύ αστεία γυαλιά?

Μη ξανακούσω μόνο πως οι κινέζοι είναι όλοι ίδιοι…

…και μιας που το έφερε η κουβέντα για γυαλιά, προσωπικά χωρίζω τα γελοία γυαλιά ηλίου που φοράτε σε τρεις κατηγορίες ανάλογα με την γελοιότητα τους (“γυαλιά κλόουν”, “γυαλιά σιδηρουργού”, “full-face γυαλιά για butterface γκόμενες”), και οραματίζομαι κάπως έτσι το μέλλον:

(κάνε κλικ ντε!)

6. Οι κινέζοι είναι ΑΣΧΗΜΟΙ

Αν με τον όρο “κινέζοι” στην παραπάνω πρόταση αναφερόμαστε μόνο στο ανδρικό φύλο, τότε η πρόταση είναι τόσο αληθής  όσο και η πρόταση “το να τρως γιαουρτάκια είναι γκέι” (το οποίο προφανώς και είναι πέρα για πέρα αλήθεια). Αν με τον όρο “κινέζοι” αναφερόμαστε στο σύνολο των κατοίκων της Κίνας, τότε πρέπει να αποκαταστήσω την αλήθεια…

• Κινέζες: οκ, ας μιλήσουμε σαν άντραι. Οι όμορφες κινέζες είναι πραγματικά όμορφες. Διόρθωση, είναι ΟΜΟΡΦΕΣ. Έχω πάθει την πλάκα μου. Καταρχήν έχουν γαμάτα σώματα (αν και η εξίσωση που περιγράφει την καμπύλη του σώματος τους όταν κάθονται προφίλ είναι η “x = 1“. Εν ολίγοις, δεν έχουν καμπύλες, π.χ. αν κόψεις το κεφάλι μίας κινέζας δε μπορείς να καταλάβεις ποιο είναι το μπροστά μέρος του σώματος και ποιο το πίσω), και το κλίμα βοηθάει πολύ στο να το επιδεικνύουν αυτό καθώς όλο το χρόνο έχει ζέστη και αυτές γυρνάν με τα κοντά σορτς και τις κοντές φούστες. Δεύτερον έχουν πολύ όμορφα και γλυκά πρόσωπα (για τις όμορφες μιλάμε πάντα…). Τρίτον, ΔΕΝ φοράνε ολόσωμα γυαλιά ηλίου σαν τις ΗΛΙΘΙΕΣ ΨΩΝΑΡΕΣ Ελληνίδες γαμώτοσπίτιτουςμέσασυγχήστηκαπάλι. Έτσι μπορείς να ΔΕΙΣ και να χαζέψεις το όμορφο πρόσωπο τους. Τέταρτον, ντύνονται ωραία, με το δικό της στυλ η κάθε μία, σέξι και όχι τσουλίστικα. Γενικά είναι και γαμώ. Οι όμορφες κινέζες. Γιατί οι υπόλοιπες εξακολουθούν να μοιάζουν σα διασταύρωση ανθρώπου με βατράχο περασμένο με ένα χέρι κίτρινη μπογιά.
• Κινέζοι: ο πιο όμορφος κινέζος μοιάζει με έναν ραδιενεργά παραμορφωμένο μπαμπουίνο που τον πάτησε τανκς, αν και πολλοί πιστεύουν πως ο “όμορφος κινέζος” είναι μυθικό πλάσμα, ενώ γλωσσολόγοι αναφέρουν πως πιθανότατα οι λέξεις “όμορφος” και “κινέζος” είναι αλληλοαντικρουόμενες. Ο πιο άσχημος κινέζος είναι αυτό που βλέπει καθημερινά στον καθρέφτη το 99.5% των κινέζων. Το υπόλοιπο 0.4% απλά δεν έχει καθρέφτη. Το τελευταίο 0.1% είναι εκ γενετής τυφλοί. ΔΕΝ υπάρχει όμορφος κινέζος, μη πιστεύετε αυτά που βλέπετε στις ταινίες (τους φτιάχνουν με το φώτοσοπ).

Bonus: Weird Facts

• Πολλές κινέζες βγάζουν τα φρύδια τους και τα βάφουν με μαρκαδόρο (δε ξέρω με τι σκατά μπογιατίζεστε εσείς οι γυναίκες). Ρε δεν έχουν φρύδια, έχουν ζωγραφιές οι βλαμμένες! Παίζει δηλαδή αν τρέξουν για να προλάβουν κάνα μετρό να ιδρώσουν και να ξεβάψουν τα φρύδια τους.
• κοιμούνται ΟΠΟΥ βρουν, Ο,ΤΙ ωρα και αν είναι. Στο μετρό πχ το 50% των ατόμων κοιμούνται, όλη τη μέρα, εντός Σαββάτου και Κυριακής. Τις προάλες πήγαμε McDonalds 10 και κάτι το βράδυ και ήταν μία κινέζα η οποία, μέχρι να παραγγείλει ο γκόμενος, έγυρε το κεφάλι και κοιμήθηκε για 5 λεπτά. 10 το βράδυ! Έτσι απλά! Τι σκατά, διακόπτες έχουν? Είναι κάποιο πρόγραμμα εξοικονόμησης ενέργειας που τους επέβαλε η κυβέρνηση, όταν και καλά δεν κάνεις κάτι πρέπει να κοιμάσαι; Η μήπως είναι ανθρωποειδή?!
• πρωί κατα τις 8 η ώρα υπάρχουν κάνα δυό μέρη που πάνε και κάνουν πρωινή άσκηση. Και βλέπεις καμιά δεκαριά άτομα 4ης ηλικίας (πόσο ακόμα θα ζήσουν οι πούστηδες!) να κάνουν ασκήσεις κινέζικες και γιόγκες και μαλακίες. Οκ, νορμαλ θα πείτε. Νομίζω όμως δεν είναι και τόσο νορμάλ να κάνουν τις ασκήσεις αυτές κρατώντας σπαθιά στα χέρια τους…

Όλα αυτά στη σημερινή κοινωνία.

Serj Tankian totally looks like …

 

…Χάρης Ρώμας. Μουαααχαχαχα!

 

Παρελάσεις και υπερβολές…

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή είναι στανταράκι θέμα στα κανάλια και στα ίντερνετς πως κάποιοι ξεσηκώθηκαν και είναι αντίθετοι στις παρελάσεις. Το Χ σχολείο αντιτίθεται στις παρελάσεις, ο τάδε σύλλογος δασκάλων αρνείται να συμμετάσχουν τα παιδιά στις παρελάσεις και τα λοιπά. Έχω ακούσει και διαβάσει διάφορες απόψεις πάνω στο θέμα του γιατί πρέπει να καταργηθούν οι παρελάσεις. Οι περισσότερες από αυτές είναι ώριμες απόψεις, συγκροτημένες, βασισμένες σε παιδαγωγικές μελέτες. Τις σέβομαι απεριόριστα, κυρίως λόγω επιστημονικής εγκυρότητας, και πολλές τις ενστερνίζομαι.

Προσωπικά, νομίζω είμαι ουδέτερος στο θέμα, και ίσως να κλίνω υπέρ της μη κατάργησης απλά επειδή πιστεύω πως η κατάργηση δεν έχει κάτι ουσιαστικό να προσφέρει, ενώ η μη κατάργηση τουλάχιστον προσφέρει λίγες ώρες ξεγνοιασιάς και μακρυά από την “εκπαίδευση”. Αλλά τέσπα, άνετα μπορώ να αλλάξω γνώμη.

Αυτό όμως που πραγματικά δε μπορώ και με τρελαίνει είναι η υπερβολή. Η υπερβολική υπερβάλουσα υπερβολή. Πως η παρέλαση θα κάνει το παιδί εθνικιστή και σοβινιστή και ρατσιστή και σεξιστή. Θα το καταστρέψει και θα το εκμηδενίσει. Δεν θα έχει μυαλό να σκεφτεί. Θα του αλλάξει ζώδιο. Η ψυχή του θα μετατραπεί μία μαύρη άμορφη μάζα την οποία θα καταβροχθίσει ο διάολος με τη μορφή ενός τετράποδου γκρέιπ φρουτ τη στιγμή που ο μαθητής κοιτάξει στην εξέδρα των επισήμων κατά την παρέλαση. Και ποτέ μα ποτέ δε θα ξαναμπορέσει να δέσει τα κορδόνια του… Αυτή θα είναι η επίδραση αυτών των σαράντα λεπτών πρόβας για δύο – τρεις μέρες το χρόνο και αυτό το τέταρτο παρέλασης. Αυτά θα καταφέρουν ένα ολέθριο ψυχολογικό πλήγμα στην ευαίσθητη αγνή παρθένα καρδιά του παιδιού, και χρόνια αργότερα, μετά από αρκετές επισκέψεις, ο ψυχολόγος θα καταλήξει πως ο λόγος που ώθησε τον πελάτη του στο να επιτεθεί με ένα πιρούνι στην ουκρανέζα πόρνη στο κωλόμπαρο και να της βγάλει το μάτι ήταν οι παρελάσεις που έκανε 20 χρόνια πριν.

Γιώργος καλεί υπερβάλλοντες αντιφρονούντες. Πατήστε λίγο γη. Όβερ. Η παρέλαση είναι συνήθως απλά κάποιες χαμένες ώρες μαθήματος το χρόνο. Και από κάποια σκοπιά αυτό ίσως να είναι και ωφέλιμο, αν σκεφτεί κανείς τι θα κάναν τα παιδιά αυτή την ώρα σε περίπτωση που δεν έκαναν παρέλαση. Όλοι μας κάναμε παρελάσεις και δε νομίζω να αποκτήσαμε ψυχολογικά προβλήματα ή σοβινιστικές αντιλήψεις. Δηλαδή φτάνετε στο σημείο να γίνεστε το ίδιο γραφικοί και γελοίοι σαν τους σάικο γονείς και το τραγικό ΕΣΡ που απαγόρεψε τον Μπομπ Σφουγγαράκη για να μη γίνουν τα παιδιά μας γκέι. Και όχι δε κάνω πλάκα, είναι ακριβώς η ίδια υπερβολή. Ο Μπομπ θα κάνει τα παιδιά μας γκέι και οι παρελάσεις θα τα κάνουν εθνικιστές και ρατσιστές.

Η μακράν πιο ηλίθια αιτιολογία ήταν αυτή που διάβασα σήμερα απο αυτό το άρθρο. Αναφορές όπως αυτές κοινώς χαρακτηρίζονται γραφικές και γελοίες και καταφέρνουν να πετύχουν με περισσή ευκολία το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που προσδοκούν: να τους πάρει ο κόσμος στο ψιλό και να υποβιβάσει εντελώς το θέμα. Ωρέ πως να σας πάρει κάποιος στα σοβαρά μετά από αυτά που γράφεται; Πως να κάτσει να σκεφτεί μήπως όντως έχει λογική η κατάργηση των παρελάσεων;

Επιγραμματικά, αναφέρω τι εγχαράσσεται στην ψυχή των παιδιών με την παρέλαση σύμφωνα πάντα με τους συγγραφείς:

α) Διαχωρισμός-διακρίσεις: αγόρια μπροστά, κορίτσια πίσω (ολοφάνερα σεξιστικό), αλλά και ψηλοί/ές μπροστά, κοντοί/ές πίσω (ολοφάνερα ακατανόητο). Και κυρίως άξιοι/ες ξεχωριστά -η Ελλάδα της σημαίας-πληβείοι πίσω. Μάλιστα η εξάδα μόνο πηγαίνει συνήθως στη Δοξολογία και πάντα μπροστά- ξεκομμένη από τον υπόλοιπο μαθητικό όχλο. Εδώ, συναντάμε και το μεγάλο θέμα της απόρριψης των παιδιών με αναπηρίες. Η εγκύκλιος που επιτρέπει και τη συμμετοχή ανάπηρων στην πράξη περιορίζεται στους/ις σημαιοφόρους και αποτελεί καταφανώς επικοινωνιακό τρικ, που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να γενικευτεί, αφού οι απαιτήσεις για τη συμμετοχή στα «παρελαύνοντα τμήματα» δεν σέβονται διόλου τις ιδιαίτερες δυσκολίες και ανάγκες αυτών των παιδιών.

“αγόρια μπροστά, κορίτσια πίσω (ολοφάνερα σεξιστικό)“

Ολοφάνερα, δε το συζητώ. Για να καταλάβω, ο σεξισμός εμφανίζεται όταν “κάτι-που-έχει-σχέση-με-αγόρια” εμφανίζεται πριν από “κάτι-που-έχει-σχέση-με-κορίτσια“?

Σε πολλές από τις καφετέριες και τα μπαρ που πηγαίνω οι τουαλέτες βρίσκονται συνήθως στο τέλος ενός διαδρόμου. Και σχεδόν πάντα είναι πρώτα οι αντρικές και μετά οι γυναικείες. Ω, Σεξιστικές οι τουαλέτες.

Σε ένα blog που σχολίασα τις προάλλες ήμουν ο πρώτος σχολιαστής και μετά ακριβώς σχολίασε μία κοπέλα. Ω, είμαι Σεξιστής.

Στο λεξικό η λέξη Αγόρια έρχεται πριν από τη λέξη Κορίτσια. Ω, Σεξιστικό το λεξικό. Ή μάλλον, Σεξιστής αυτός ο αρχαίος Έλληνας που εφηύρε τις λέξεις “αγόρι” και “κορίτσι” (για να μην αναφέρω πως και ο αντίστοιχος Άγγλος αρχαίος είναι σεξιστής, αφού στα αγγλικά πάλι οι λέξεις είναι “boy” και “girl”).

Και μία ερώτησις: αν, λέγω ΑΝ, τα κορίτσια ήταν μπροστά και τα αγόρια πίσω θα ήταν πάλι σεξιστικό; Μήπως θα ήτο σεξισμός κατά των αγοριών; Η μήπως γενικά το πρόβλημα υπάρχει όταν υπάρχει μία σχετική θέση μεταξύ αγοριών και κοριτσιών;

“ψηλοί/ές μπροστά, κοντοί/ές πίσω (ολοφάνερα ακατανόητο)“

Ζητώ να αποσυρθούν αμέσως όλα τα τεύχη του Λούκυ Λουκ όπου οι Ντάλτον προχωράνε σε υψομετρική διάταξη. Ακατανόητο να διαβάζουν τα παιδιά μας τέτοια κόμικ, που εμποτίζουν τις ψυχές τους με υψομετρικές διακρίσεις. Επίσης να αλλάξει ο τίτλος του παραμυθιού από “Η Χιονάτη και η εφτά νάνοι” σε “Οι εφτά νάνοι και η Χιονάτη”, καθώς είναι ολοφάνερα ακατανόητο να αναφέρεται πρώτα η ψηλή Χιονάτη και μετά οι καημένοι οι κοντοί εφτά νάνοι. (εγώ ήμουν πάντα τελευταία σειρά στην παρέλαση. Δε μπορείτε να φανταστείτε πόσο με τραυμάτισε ψυχικά, ακόμα το θυμάμαι και κλαίω κάθε 28 του Οκτώβρη όταν βλέπω παρελάσεις στην τελεόραση…)

Τέλος, σας φαίνεται άσχημο τα παιδιά με ειδικές ανάγκες να μη συμμετέχουν στις παρελάσεις. Για μένα πάλι το λογικό θα ήταν να τους απαλλάσσουν από μαρτύριο της παρέλασης. Και φυσικά αν κάποιο παιδί το επιθυμεί, να συμμετάσχει (και δε πιστεύω πως απαγόρεψε κανείς σε παιδί με ειδικές ανάγκες να συμμετάσχει σε παρέλαση). Απλά πράγματα.

Είμαι σίγουρος όμως πως αν κάθε ΑμΕΑ έπρεπε να συμμετάσχει στις παρελάσεις τότε θα μιλούσατε (και σωστά) για απάνθρωπες και απαξιωτικές συμπεριφορές. Τώρα που δε συμμετέχουν, πάλι μιλάτε για απάνθρωπες και απαξιωτικές συμπεριφορές.

β) Θηριοδαμαστικός παβλοφισμός (σ.σ. και μόνο που διαβάζω κάτι τέτοιες εκφράσεις μου ανάβουν τα λαμπάκια): Όλοι/όλες περπατάμε με το ίδιο αφύσικο βήμα, μετά από πολύωρη, μάλιστα, εκγύμναση, που μετατρέπει το σχολείο σε τσίρκο. Για να μπορούμε να «στοιχιζόμαστε» βλέποντας μόνο το κεφάλι του μπροστινού μας και να «ζυγιζόμαστε» ρίχνοντας ματιές στο πλάι στο/στη διπλανό/ή μας και εντέλει να κινούμαστε σαν ρομποτάκια με το ρυθμό που επιβάλλει -παβλοφικά-η σφυρίχτρα ή το «ένα στο αριστερό».

Ζητώ από το Θεό να καταργηθεί άμεσα το αερόμπικ. Τώρα. Δεν μπορεί όλοι αυτοί οι άνθρωποι να περπατάνε και να πηδάνε με το ίδιο αφύσικο βήμα, μετά από πολύωρη εκγύμναση, και να μετατρέπεται έτσι το γυμναστήριο σε τσίρκο. Επίσης να καταργηθούν και όλες οι σχολές χορού. Και οι παραδοσιακοί χοροί. Δε μπορεί, πέρα από το πολύωρο αφύσικο βήμα, να στοιχιζόμαστε βλέποντας το κεφάλι του μπροστινού και του διπλανού μας και να ζυγιζόμαστε ρίχνοντας  ματιές στο πλάι στο διπλανό. Να κινούμαστε σαν ρομποτάκια με τον ρυθμό που επιβάλει -παβλοφικά- η μουσική αερόμπικ, ο μαλακοπίτουρας ο Νίβο, το “Λεμονάκι μυρωδάτο” ή το “Μήλο μου κόκκινο, ούτε όμως και τα επίσης παβλοφικά “πάμε τώρα πηδηματάκια“, “και ένα, και δύο“, “πάμε κοπέλες τώρα αγκώνες“.

Όχι στους θηριοδαμαστικούς παβλοφισμούς των σχολών αερόμπικ και των μοντέρνων και παραδοσιακών χορών.

γ) Αγελισμός – ομοιομορφία: συνδέεται με το προηγούμενο όσον αφορά στην κίνηση στο χώρο, αλλά επεκτείνεται και στην ενδυμασία. Την πιο ορατή προσπάθεια υποταγής του ατόμου στη μαζική ομοιομορφία του συνόλου. Τώρα τελευταία, μάλιστα, έχουμε σύνδεση του εθνικοσοσιαλιστικού αυτού κατάλοιπου με το θεσμό της χορηγίας. Συνήθως φροντιστήρια «χορηγούν» μέρος (φουλάρια, γιλέκα, μπερέδες κ.λ.π.) της ενδυμασίας.

Να καταργηθούν άμεσα οι εθνικοσοσιαλιστικές στολές των αθλητικών ομάδων. Δεν είναι δυνατόν να βγαίνουν όλοι οι παίχτες μιας ομάδας μπάσκετ με την ίδια ακριβώς εθνικοσοσιαλιστική στολή, στην προσπάθεια των εθνικοσοσιαλιστικών προπονητών τους να υποτάξουν το άτομο στην μαζική ομοιομορφία του συνόλου. Για να μη μιλήσω για τα εθνικοσοσιαλιστικά κατάλοιπα των χορηγιών πάνω στις φανέλες.

Σαν άμεση λύση επίσης προτείνω όταν οι εθνικές ομάδες μας εμφανίζονται για παράδειγμα στους Ολυμπιακούς αγώνες, ο καθένας να έχει το δικαίωμα να φοράει ότι θέλει. Σκισμένα τζιν, σταράκια, πολύχρωμες πουά μπλούζες, χαιβανέζικα πουκάμισα με παπαγάλους και φωτιές.

Τέλος, πρέπει να απαγορευτούν τα γκρούπς στο καρναβάλι της Πάτρας. Δε μπορεί να βγαίνουν δεκάδες άτομα ντυμένα με την ίδια στολή, 40 σέξυ νοσοκόμενες, υποταγμένα στις εθνικοσοσιαλιστικές επιταγές του βασιλιά Καρνάβαλου και στις καρναβαλικές εθνικοιμπεριαλιστικές επιβολές από τις γυμνόστηθες χορεύτριες της μακρινής εθνικοσοσιαλιστικής Βραζιλίας. Για να μην αναφέρω πως το εθνικοσοσιαλιστισκό αυτό φαινόμενο εμφανίζεται και στα -κατά τα άλλα “απελευθερωμένα” και καλά…- gay parades (#).

Όχι στην ομοιόμορφη ενδυμασία, όχι στην εθνικοσοσιαλιστική υποταγή των αθλητών, καρναβαλιστών και ομοφυλόφιλων.

δ) Υποβιβασμός του ελεύθερου πολίτη σε υποταγμένο «υπήκοο»: Από ποιο φεουδαρχικό χρονοντούλαπο άραγε βγαίνουν αυτοί οι «επίσημοι» που στέκονται κάθε φορά στην εξέδρα (δεσπότης, στρατηγός, νομάρχης -οι αρχές και εξουσίες του τόπου) επιθεωρώντας με βλοσυρό βλέμμα τους υπηκόους τους, καθώς αυτοί τους «αποδίδουν τιμές» (γιατί άραγε;) στρέφοντας την κεφαλή δεξιά (ενώ ταυτόχρονα κοιτάνε λοξά τη «στοίχισή» τους και ακόμα πιο λοξά τη «ζύγισή» τους);

Έλα ντε! Τι φεουδαρχικά κατάλοιπα είναι να τιμάς τους επισήμους στις παρελάσεις; Γιατί, όπως όλοι μας  έχουμε παρατηρήσει, αυτά γίνονται μόνο στις παρελάσεις. Σε όλες τις υπόλοιπες κοινωνικές και μη εκδηλώσεις δεν υπάρχουν επίσημοι, ενώ όταν υπάρχουν επίσημοι κάθονται στην ίδια καρέκλα που κάθονται και όλοι οι υπόλοιποι παρευρισκόμενοι, ή κάπου χωμένοι πίιισω – πίσω, ή στα σκαλιά αν δεν υπάρχει χώρος. Κάποιος πρέπει επιτέλους να κλείσει όλα αυτά τα φεουδαρχικά τους χρονοντούλαπα από τα οποία βγαίνουν συνεχώς επίσημοι και πάνε στις παρελάσεις…

Και ναι, το έχω προσέξει και γω αυτό το βλοσυρό βλέμμα με το οποίο κοιτάνε οι επίσημοι τα παιδιά στις παρελάσεις -τους υποκόους τους. Μια φορά ένα παιδί πέθανε από αυτο το βλέμμα. Και όχι ακαριαία. Αρχικά έβγαλε ένα επιπλέον μάτι. Έπειτα πετάχτηκε στον ουρανό, άρχισε να περιστρέφεται για ένα λεπτό και μετά από λίγα δευτερόλεπτα έγινε μία τεράστια έκρηξη. Τα κομμάτια του σκορπίστηκαν παντού. Τα υπόλοιπα παιδιά δε του έδωσαν σημασία όμως γιατί έπρεπε να αποδώσουν τιμές και να κοιτάνε λοξά τη στοίχιση τους.

Έχει κάνα δύο ακόμα αλλά βαριέμαι να σχολιάσω. Το κλού της υπόθεσης είναι πάντως ένα: προσεδαφιστείτε, για όνομα του Θεού. Μη γίνεστε ΤΟΣΟ γελοίοι. Ο Μπομπ Σφουγγαράκης δε θα κάνει τα παιδιά μας γκέι.

Ο Χρυσοχοϊδης θα μας βρει μπροστά του

Τρεις Λευκές Μπαρόκ Μαιμούδες – Μία έντεχνη συνέντευξις

[ εορταστική συνέντευξη για το κλείσιμο των 400 σχολίων στο σχετικό ποστ ]

ΓΜ: Καλημέρα Φίλιππε, και ευχαριστώ πολύ για την τιμή που μου κάνεις.

ΦΠ: Η τιμή είναι 230 ευρώ πλέον Φ.Π.Α., ένεκα οικονομικής κρίσης. Μία καλημέρα κρεμασμένη στο μπαλκόνι μου, ένα πρωί που περπατάει με τα χέρια. Ο φρεντοτσίνο σου έχει κρυώσει και το ράδιο σου παίζει τα τραγούδια των κουφών αλόγων.

ΓΜ: Επίσης. Μίλησε μου λίγο για την τελευταία σου δισκογραφική δουλειά.

ΦΠ: Ανέγγιχτος παροξυσμός. Συνονθύλευμα ήχων και πράξεων της καθημερινότητας μέσα από τα μάτια ενός χρυσόψαρου, που βλέπει μόνο το πιο λευκό χρώμα της μυρωδιά μιας ξεχασμένης θάλασσας. Άχρωμο κοβάλτιο και δονητές από κρυπτονίτη.

ΓΜ: Ακούγεται πολύ έντεχνο. Και νομίζω είναι βγαλμένο μέσα από την πραγματικότητα. Ποια είναι η κύρια διαφορά του από τον προηγούμενο σου δίσκο; Η μουσική; Η θεματολογία; Τα συναισθήματα που πηγάζουν από αυτόν;

ΦΠ: Μόνο το εξώφυλλο.

ΓΜ: Μάλιστα. Αυτό τον καιρό σε τι κατάσταση βρίσκεσαι;

ΦΠ: Ανύπαντρες γάτες τυλίγουν το μονόδοντο σακάκι σου, δεν ξεπέρασες ποτέ το λιγοστό επιμύθιο στην απρόσμενη σου σόλα. Υπήρξες μια στιγμή στην κατσαρόλα, δεν.

ΓΜ: Θα έλεγα αρκετά κουραστικό, ιδίως επί καθημερινής βάσης (επί ύψους δύα δίο). Πες μου λίγο για την προηγούμενη σου μπάντα, πως αποφασίσατε να χαράξετε ο καθένας το δικό του δρόμο μετά από 387 τραγούδια – επιτυχίες που προκάλεσαν τουλάχιστον 950 κυβικά λίτρα δακρύων στις ευαίσθητες ηλικίες κάτων των 15;

ΦΠ: Μέρες αδέξιες, τα νησιά του πελάγου δε χωράν τη μοναξιά μου. Απορία ή στόμφος, εισήχθη πριν απολαβεί (γέλια). Δε μπορεί να παρεισφρύσει το μηδέν σε ένα ρόδο.

ΓΜ: (γέλια) Έχετε κάτσει ποτέ να μετρήσετε πόσες φορές διαλύθηκαν οι Πυξ Λαξ; Υπάρχει κάποιο μοτίβο πίσω από τις διαλύσεις και επανενώσεις σας? (γέλια)

ΦΠ: Τρισυπόστατο, κρίμα, δε θυμάται να ξεχνάει. Τα τυχερά σας νούμερα είναι Τοξότης, μαστίγιο και πυροσκι.

ΓΜ: Έχεις βρεθεί ποτέ σε μία δύσκολη κατάσταση όπως κάποιος εντελώς θνητός με μουστάκι να σου πει στο δρόμο “Μήπως έχεις ώρα”;

ΦΠ: Η ώρα είναι κάτι το σχετικό. Ποτέ δε κουρεύομαι, αρνούμαι να πληρώσω τον άλλο είτε κάνει μισή ώρα να με κουρέψει είτε κάνει 30 λεπτά. Ποιος είναι αυτός που θα βάλει τιμή στον χρόνο μου; Ο χρόνος είναι άτιμος. Τιμή και δόξα στον Νίκο Παλαιοκώστα. Άτιμη και άδοξα στο Νίβο.

ΓΜ: (γέλια) Σωστά, πολύ ωραίο αυτό που είπες. Πρόσφατα έδωσες μία πολυαναμενόμενη συναυλία που δε την περίμενε κανείς. Τραγούδησες σαν headliner μαζί με την παντελώς άγνωστη Sinead O’Connor και τον πασίγνωστο MC Yinka (αφίσα). Επειδή σε πολλούς φάνηκε παράξενο, εμείς ψάξαμε και βρήκαμε πως τα αρχικά σχέδια σου ήταν να τραγουδήσεις μαζί με την Sarah Conor από το Terminator I & II (αφίσα), αλλά επειδή για άγνωστους λόγους δεν έκατσε τελικά η συνεργασία, και για να μη ξανατυπώνετε όλες τις αφίσες, βρήκατε μία καλλιτέχνη με παρόμοιο όνομα και διορθώσατε τις αφίσες. Κατά πόσο αληθεύουν αυτές οι φήμες;

ΦΠ: Αληθεύουν περίπου κατά 3 μέτρα και 2 ουγιές μαντολάτο. Αλλά όχι παραπάνω. Δεν είμαι πλεονέκτης. Αφήνω τον εαυτό μου έρμαιο των σκυλιών της μουσικής αδιαθεσίας. Ένας εξολοθρευτής της μουσικής ποιότητας.

ΓΜ: (γέλια) Υπάρχουν πολλοί δύσπιστοι και χαμηλού υποστρωματικού νοητικού επιπέδου διαδικτυακοί ιστογράφοι που, ψευδώς κατά γενική ομολογία των απανταχού ερωτοευνουχισμένων 13χρονων, υποστηρίζουν πως οι στίχοι σου είναι κενοί και δίχως νόημα. Τι απαντάς σε αυτούς;

ΦΠ: Κοίτα, στην επόμενη ώρα, ο τόνος θα είναι: ρίο … μάρε … και 20 δευτερόλεπτα. Αιμοβόρικες βιτρίνες, θερμοφόρες κολομπίνες. Λεβιές. Συγνώμη που ξέφυγα λίγο από την ερώτηση. Τι με ρώτησες;

ΓΜ: Μία που το ‘φερε η κουβέντα για παιδοφιλία, τι έχεις να πεις για τον πρόσφατο θάνατο του Michael Jackson; Υποθέτω, επειδή νιώθω να σε ξέρω και ας γνωριζόμαστε μόλις 40 χρόνια, σε συγκλόνισε και θα έγραψες καμία καινούργια επιτυχία.

ΦΠ: Μελαγχολικά τασάκια γεμίζουν μαριονέτες, η αγάπη κλαίει στα στενά της νιότης. Παιδιά που δε πρόλαβαν να γευτούν την ήβη του κορμιού σου. Το μαύρο που έγινε λευκό, και μαύρο καταλήγει. Μια θύμησή σου φλογερή, στο φεγγάρι περπατάω. Τριήμερα στον κόρφο σου. Ένας άντρας στον καθρέφτη, κακός, γαλήνιος εγκληματίας.

ΓΜ: Σ’ ευχαριστώ πολύ για το χρόνο που σπατάλησες σε αυτή τη συνέντευξη, ενώ θα μπορούσες να είχες γράψει 3 καινούργιους δίσκους.

ΦΠ: Πάντα υπάρχει χρόνος. Αλλιώς, αν δεν υπάρχει χρόνος, μήπως μας κοροιδεύουν οι ωρολογοποιοί και μας παίρνουν τα λεφτά μας τζάμπα;