Μέγας Συμπυκνωμένος Καζαμίας 2013

Αγαπητοί φίλοι και κύπριες,

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος η συντακτική μας ομάδα είναι εδώ για να σας δώσει όλες τις συμβουλές που χρειάζεστε για να διανύσετε και το 2013 με ασφάλεια, άνεση και αδιατάραχη κοπή μπετόν. Λόγω τόσο της οικονομικής κρίσης όσο και των οικολογικών μας ευαισθησιών, ο φετινός Μέγας Καζαμίας μας θα τυπωθεί σε μία ειδική οικονομική έκδοση με σκοπό την ελαχιστοποίηση της τιμής του αλλά και του χαρτιού που απαιτείται για την εκτύπωση του. Παρόλα αυτά, όντας πιστοί στη γνωστή σε όλους ποιότητα του περιοδικού και έχοντας πάντα στο μυαλό μας τους φανατικούς αναγνώστες μας, δεν έχουμε κάνει καμία απολύτως έκπτωση στο περιεχόμενου του Καζαμία, όπως θα διαπιστώσετε και οι ίδιοι.

Τις καλύτερες ευχές μας λοιπόν για το 2013 και, όπως και κάθε χρόνο, μη ξεχνάτε: όσες δυσκολίες κι αν περνάμε, όσο άσχημα κι αν είναι τα οικονομικά μας, όσο δυσοίωνο κι αν φαίνεται το μέλλον μας, κάποια στιγμή όλοι θα πεθάνουμε.

Απολαύστε υπεύθυνα λοιπόν το τεύχος αυτό, και καλή σας ακρόαση!

Περιεχόμενα
Οι Μάγιας και το Τέλος του Κόσμου σελ. 1
Συνταγές για μελομακάρονα σελ. 1
Προβλέψεις ζωδίων για το 2013 σελ. 1
Ανέκδοτα... για όλους! σελ. 1
Γρίφοι λογικής σελ. 1
Η Μεγάλη Συνωμοσία του Κώστα Μπίγαλη
σελ. 1
Εσείς το ξέρατε; σελ. 1
Επίλογος σελ. 1

Οι Μάγιας ήταν μία αρχαία φυλή Ινδιάνων, με κύριο εκπρόσωπο τους τον Σκότι Πίπεν. Ο πολιτισμός τους χρονολογείται γύρω στο 2000 π.Χ., ενώ βάσει πρόσφατων αρχαιολογικών ευρημάτων αριθμούσαν περί τους 50.000 ανθρώπους και 35.000 άντρες. Λάτρευαν σα θεότητα την Ιλκόστ, προστάτιδα των αποκωδικοποιητών mpeg4, ενώ πίστευαν στη μετενσάρκωση: κάθε άνθρωπος μετά το θάνατο του μπορεί να μετενσαρκωθεί σε ένα οποιοδήποτε πρόσωπο, αντικείμενο ή πράξη, ανάλογα με το πόσο ενάρετη ήταν η ζωή του. Δεν είναι λίγες για παράδειγμα οι περιπτώσεις έντιμων και ευυπόληπτων Μάγιας που μετενσαρκώθηκαν σε τραπεζάκια ΙΚΕΑ –το οποίο θεωρούνταν η μέγιστη τιμή για έναν Μάγια–, ή περιπτώσεις δικηγόρων και βουλευτών Μάγιας που μετενσαρκώθηκαν σε μπάμιες ή τάκλιν.

Τους τελευταίους μήνες κυκλοφορεί μία μεγάλη παραφιλολογία σχετικά με την υποτιθέμενη πρόβλεψη των Μάγιας πως ο κόσμος θα καταστραφεί στις 21 Δεκεμβρίου του 2012. Θα πρέπει καταρχήν να αναφέρουμε πως, μέτα από πολυήμερες έρευνες της συντακτικής μας ομάδας, έχουμε καταλήξει με αρκετά μεγάλη βεβαιότητα στο συμπέρασμα πως ο κόσμος δεν έχει καταστραφεί. Αλλά για να ερευνήσουμε περαιτέρω το θέμα θα χρειαστούμε 4 φλυτζάνια τσαγιού καλαμποκέλαιο, 1 φλυτζάνι κονιάκ, 1 φλυτζάνι ζάχαρη άχνη, 1 κουταλιά κοφτή της σούπας κανέλλα, 1 φλυτζάνι του τσαγιού σιμιγδάλι, 1 κιλό αλεύρι για όλες τις χρήσεις, 1 μονοκατοικία με φούρνο, και 3 ταμπόν.

Μπαίνουμε στο σπίτι και εντοπίζουμε το φούρνο. Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 200 βαθμούς ενώ ρίχνουμε σε μία λεκάνη το λάδι, το κονιάκ, τη ζάχαρη άχνη, την κανέλα, λίγο νερό, και τα έτοιμα μελομακάρονα. Σε περίπτωση που έρθει ο ιδιοκτήτης του σπιτιού και μας ρωτήσει τι στο διάολο κάνει ένας άγνωστος στο σπίτι του με μία λεκάνη γεμάτη υλικά για μελομακάρονα, τον κοιτάμε με ένα έντονο βλέμμα απορίας που λέει εύγλωττα “τι θα μπορούσα άραγε να κάνω με υλικά για μελομακάρονα;”. Προσθέτουμε έπειτα τα ταμπόν στην λεκάνη για να μαζέψει τα πολλά υγρά, και όταν η ζύμη πήξει πλάθουμε μικρές χαριτωμένες μπαλίτσες σε σχήμα και μέγεθος αρχιδιού και τις βάζουμε στο τάψι.

Μεγάλη Δημοσκόπηση 2012: "Ελευθερία ή Θάνατος"

Νέες πρόσφατες έρευνες από το Πανεπιστήμιο της Βοστόνης σε δείγμα 5142 Ελλήνων αναδεικνύουν την ανώτερη ευφυία των νεοελλήνων σε αντίθεση με τους αρχαίους Έλληνες: στο ερώτημα "Ελευθερία ή Θάνατος" το 92.8% των ερωτηθέντων επέλεξε "Ελευθερία", σε αντίθεση με τους αρχαίους Έλληνες οι οποίοι σε αντίστοιχο ερώτημα πριν πολλά χρόνια επέλεξαν "Θάνατο" στη συντριπτική τους πλειοψηφία (και τελικά πέθαναν). Την ίδια στιγμή, το ποσοστό των ατόμων που μισούν θανάσιμα την Ελευθερία Αρβανιτάκη αγγίζει το 1.2%.

Βάζουμε το ταψί στο φούρνο, και όσο οι κουραμπιέδες μας ψήνονται ανοίγουμε την τηλεόραση σε ένα οποιοδήποτε κανάλι και βλέπουμε το Μόνος στο Σπίτι ΙΙ. Σε περίπτωση που το ψήσιμο παίρνει περισσότερη ώρα απ' ότι υπολογίζατε, μην ανησυχείτε: σκεφτείτε την περίπτωση που κάποιος σταματάει ένα ταξί και ακολουθεί ο εξής διάλογος:
–Ελεύθερος;
–Μάλιστα.
–Χορεύετε;
(σημείωση: σε συνεργασία με το Κοινοφελές Ίδρυμα Ελέγχου Κλιματικών Αλλαγών "Μάρκος Σεφερλής", όλα τα ανέκδοτα μας βοηθούν στην καταπολέμηση της υπερθέρμανσης του πλανήτη).

Επειδή μετά το προηγούμενο ανέκδοτο τα μελομακάρονα μας έχουν κρυώσει, τα βάζουμε ξανά στο φούρνο στους 74 βαθμούς που είναι και ο τυχερός σας αριθμός για τους μήνες Δεκέμβρη και Γενάρη. Οι Αιγώκεροι μας θα πρέπει να προσέξουν λίγο την τελευταία βδομάδα του μήνα, καθώς ο Ερμής τους από ανάδρομος γίνετε μονόδρομος που οδηγεί σε αδιέξοδο, οπότε πιθανές ερωτικές περιπέτειες δε σας βγάλουν πουθενά. Είναι επίσης μία πολύ καλή περίοδος να βάλετε ένα πρόγραμμα στη ζωή σας, όπως το Winrar 2.31. Αποφύγετε να πέσετε σε ράγες διερχόμενου τρένου, να ρίξετε καυτό λάδι στις ρόγες σας ή να προσπαθήσετε να μάθετε γραμματική σε έναν χρυσαυγίτη (το τελευταίο είναι εξαιρετικά επίπονο). Ο πιο γνωστός αιγώκερος, ο δικηγόρος Αλέξης Κούγιας, σε πρόσφατη συνέντευξη του δήλωσε πως δεν του αρέσουν τα μελομακάρονα ενώ παραδέχτηκε πως είναι μισάνθρωπος (αυτό άλλωστε εύκολα μπορεί να γίνει αντιληπτό αν κάποιος συγκρίνει το ύψος του με αυτό ενός κανονικού ανθρώπου).

Όσο περιμένετε να γίνουν τα μελομακάρονα σας, μπορείτε να προσπαθήσετε να λύσετε τους ακόλουθους Γρίφους Λογικής:

Το Ερωτικό Δίλημμα του Schrondinger:
Αν κάποιος κάνει έρωτα με την Ζωζώ Σαπουντζάκη, θεωρείται νεκρόφιλος ή όχι;

Το Ερωτικό Δίλημμα του Schrondinger 2:
Αν κάποιος κάνει έρωτα με την Πάολα, θεωρείται κτηνοβάτης ή όχι;

Ο "ψηλέ-με-γάμησες-τον-εγκέφαλο-σε-λέω" γρίφος του Αιστάιν:
Ποια θα μπορούσε να είναι η απάντηση σε αυτόν τον γρίφο;

Και εκεί που τελειώνει η λογική, ξεκινάει ο Κώστας Μπίγαλης...

Ο Κώστας Μπίγαλης είναι ένας καταξιωμένος έλληνας συνθέτης και τραγουδιστής, καθώς και ανερχόμενος ελεγκτής εισιτηρίων. Κατά γενική ομολογία του, η δημοφιλία του Κώστα και η επιτυχία των δίσκων του οφείλεται κυρίως στην εκπληκτική του φωνή. Εν τούτοις, δεν είναι λίγες οι "περίεργες συμπτώσεις" που έχουν εντοπιστεί στα τραγούδια και τους δίσκους του, γεγονός που κάνει πολλούς να θεωρούν πως η φωνή του δεν είναι ο μόνος λόγος για τον οποίο έγινε γνωστός. Εμείς απλά παραθέτουμε τα γεγονότα. Τα συμπεράσματα δικά σας...

Ο Κώστας Μπίγαλης γεννήθηκε. Από μικρός έδειξε μία ιδιαίτερη κλίση προς το παραδοσιακό ελληνικό τραγούδι και τον αποκρυφισμό. Οι γονείς του ήταν αρχικά ανήσυχοι για τις κόκκινες πεντάλφες που ζωγράφιζε στο Δημοτικό στις "Λέξεις για την Καρτέλα", γρήγορα όμως ησύχασαν καθώς είδαν πως τελικά τον κέρδισε το ελληνικό τραγούδι. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζαν...

Χρόνια μετά, ο Κώστας γίνεται γνωστός και καθιερώνεται στο ελληνικό μουσικό στερέωμα με την αξέχαστη επιτυχία του "Του Αιγαίου τα Μπλουζ". Ίσως πολλοί από εσάς δε το γνωρίζετε, αλλά η λέξη "μπλουζ" στα αγγλικά σημαίνει "μπλε" ("blue" = "το μπλε", "blues" = "τα μπλε"). Σας προκαλούμε να βρείτε ένα χάρτη της Ελλάδος και να δείτε τι χρώμα έχει το Αιγαίο στον χάρτη...

Το 2005 ο Κώστας κυκλοφορεί τον αμφιλεγόμενο δίσκο "Γαλάζιο". Αν και ο δίσκος δε γνώρισε ιδιαίτερη εμπορική επιτυχία, εντούτοις θεωρείται ένας εξαιρετικά επιτυχημένος δίσκος στον στενό οικογενειακό του κύκλο. Αυτό που όμως δεν είναι γνωστό είναι διάφορες "περίεργες" συμπτώσεις με τον δίσκο...

Μπίγαλης - Γαλάζιο

Εύκολα κάποιος μπορεί να δει πως κάτω ακριβώς από τον Κώστα υπάρχει ένα πλαίσιο, το οποίο έχει κάποια σύμβολα μέσα και είναι γεμάτο με ένα χρώμα. Άραγε αναγνωρίζετε το συγκεκριμένο χρώμα;

Μπίγαλης - Συνωμοσία - Γαλάζιο

Το χρώμα στο πλαίσιο κάτω από τον Μπίγαλη είναι γαλάζιο. Την ίδια στιγμή, αυτή ακριβώς η λέξη εμφανίζεται δίπλα στο αριστερό αυτί του Μπίγαλη. "Τυχαία" θα πει ο ίδιος και οι συνεργάτες του. Εμείς όμως δε το πιστεύουμε...


Πέρα από το χρώμα όμως, ίσως παρατηρήσατε και κάτι επίσης περίεργο στο πλαίσιο κάτω από τον Μπίγαλη. Να σας βοηθήσουμε:

Μπίγαλης - Πλαίσιο

Το πλαίσιο κάτω από τον Μπίγαλη, μεγενθυμένο για μεγαλύτερη ευκρίνεια.


Ακόμα δε το προσέξατε; Ας σας βοηθήσουμε ακόμα λίγο:

Μπίγαλης - Συνωμοσία - Πλαίσιο

Εντελώς "συμπτωτικά", τα γράμματα κάτω από τον τραγουδιστή σχηματίζουν το όνομα και το επίθετο του. Αλλά και αυτά μπορεί να συμβούν "τυχαία"...


Και οι συμπτώσεις φυσικά δε σταματάνε εδώ... Ίσως η στάση του Κώστα σας φαίνεται λίγο περίεργη για εξώφυλλο δίσκου, σωστά; Και γιατί άραγε επέλεξε να βάλει μια φωτογραφία του εαυτού του στο εξώφυλλο, αντί για ένα φρεσκοκουρεμένο γκαζόν ή έστω μία καμηλοπάρδαλη σε στύση; Η εξήγηση λοιπόν είναι πολύ απλή: αρκεί να μετρήσετε το πόσα μάτια εμφανίζονται στο εξώφυλλο, πόσες οωθήκες, πόσες μύτες, και πόσα δάχτυλα είναι σφιγμένα σε γροθιά. Το αποτέλεσμα ίσως σας φανεί εξαιρετικά περίεργο για να είναι απλά "άλλη μία σύμπτωση"...

Μπίγαλης - Συνομωσία - 2013

Στο συγκεκριμένο εξώφυλλο εμφανίζονται 2 μάτια, 0 οωθήκες, 1 μύτη και 3 δάχτυλα σφιγμένα σε γροθιά = 2013. Το 2013 τυγχάνει να είναι η τρέχουσα χρονιά. Άλλη μία "σύμπτωση" σε εξώφυλλο του Μπίγαλη...

Οι πιο παρατηρητικοί από εσάς θα προσέξατε πως στον δίσκο του Κώστα υπάρχει ένα barcode κάτω ακριβώς από τον τίτλο του δίσκου. Συνήθως αυτά βρίσκονται στο πίσω μέρος του δίσκου και χρησιμοποιούνται για να καταλαβαίνει το μηχάνημα στο ταμείο την τιμή του συγκεκριμένου δίσκου. Εφόσον λοιπόν γνωρίζει πως δεν υπάρχει περίπτωση κανείς να αγοράσει τον συγκεκριμένο δίσκο, γιατί έκανε τον κόπο να βάλει το barcode, και μάλιστα στο εξώφυλλο, σε ένα αρκετά εμφανές σημείο;

Ιδού λοιπόν γιατί:

Μπίγαλης - Συνωμοσία - Δίδυμοι Πύργοι

Με τον δίσκο "Γαλάζιο" που κυκλοφόρησε το 2005, ο Κώστας Μπίγαλης είχε ήδη προβλέψει το ατύχημα που συνέβη στους Δίδυμους πύργους το 2001. Δεν είναι μάλιστα τυχαίο που στο εξώφυλλο του δίσκου ο Μπίγαλης σχηματίζει με τα δάχτυλα του ένα πιστόλι και το πρόσωπο του είναι σαν να λέει "Ακίνητος! Αεροπειρατεία!"

To 2012 στην Ελλάδα πέθαναν 562 άτομα από καρκίνο του μαστού. Μαντέψτε λοιπόν ποιος δεν πέθανε το 2012 από τον συγκεκριμένο καρκίνο...

Για τους Καρκίνους μας τα αισθηματικά θα παρουσιάσουν μια σαφή βελτίωση, αφού επιτέλους θα υποχωρήσει η τενοντίτιδα στο δεξί σας χέρι. Στη δεύτερη βδομάδα του Ιανουαρίου όλα θα είναι θετικά, ακόμα και το τεστ εγκυμοσύνης της συντρόφου σας μετά την χθεσινή νεκροφιλική ερωτική σας συνεύρεση. Το τυχερό σας λαχανικό θα είναι το μπρόκολο, ενώ το τυχερό σας χρώμα θα είναι το ροδοκόκκινο-της-τρίτης-μέρας-της-περιόδου. Αν δε γνωρίζετε το προηγούμενο χρώμα τότε μάλλον οι χρωματικές σας γνώσεις περιορίζονται σε 10 - 15 βασικά χρώματα, και άρα κατουράτε όρθιος. Σε κάθε περίπτωση όμως, και ανεξαρτήτως φύλου, πιθανότατα δεν γνωρίζετε πως:

  • Το 88% του πληθυσμού της γης είναι περισσότερο από το 12% του πληθυσμού της.
  • Αν αποκεφαλίσετε έναν άνθρωπο υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να πεθάνει ακαριαία, σε αντίθεση με μία κότα, η οποία δε μπορεί να αποκεφαλίσει έναν άνθρωπο.
  • Ένα smart phone με λειτουργικό σύστημα Android 2.4 εκπέμπει περισσότερη ακτινοβολία από έναν παρουσιαστή ειδήσεων.
  • Το 100% των ανθρώπων που απαντούν σε μία ερώτηση δημοσκόπησης με "Δε ξέρω / Δεν απαντώ" ουσιαστικά απαντούν στην ερώτηση. Το 93% αυτών, ενώ έχει βασικό απολυτήριο Λυκείου και άρα γνωρίζει διαίρεση, δεν μπορεί να υπολογίσει πόσο κάνει "Δε ξέρω / Δεν απαντώ"
  • Το πλήκτρο caps lock δεν ενισχύει τα επιχειρήματα σας.
  • Τα τελευταία λόγια που είπε ο Δημήτρης Μητροπάνος στην γυναίκα του λίγο πριν πεθάνει ήταν “Γκχ γκχχ ααααχ...”
  • Τα ρακούν είναι πιο έξυπνα από τον Νίβο.
  • Η δολοφονία του Πάνου Μουζουράκη με σκοπό την κονιορτοποίηση του και μετατροπή του σε βιομάζα επιτρέπεται από την ελληνική νομοθεσία. Μάλιστα εμπίπτει στην κατηγορία των Δήθεν Εναλλακτικών Μορφών Ενέργειας.
  • Η πιο γνωστή ελληνική λέξη που τελειώνει σε Βήτα είναι η “ηπατίτιδα βήτα”.
  • Οι γίγαντες στο φούρνο είναι πολύ πιο νόστιμοι από τους γίγαντες του κατς.

Τα μελομακάρονα μας είναι έτοιμα.

Επίλογος!

Posted in Έτσι μου 'ρθε | Tagged , , , , | 14 σχόλια

Θθανάσης Χλωροτάπητας – Ο Θερμοσίφωνας Του Θανάτου

Βυθισμένο στη σιωπή, περιτριγυρισμένο από πανέμορφα καταπράσινα λιβάδια, το σπίτι φάνταζε ιδανική επιλογή. Για πρώτη φορά στη ζωή της, η Ιζαμπέλα ένιωθε επιτέλους ασφάλεια. Η ήσυχη αυτή φάρμα μετρούσε τουλάχιστον δύο αιώνες ζωής, όμως τα χρόνια δεν είχαν αφήσει το παραμικρό σημάδι πάνω της. Οι ιδιοκτήτες της αγαπούσαν πολύ την φάρμα και είχαν φροντίσει να αναστηλώσουν τα παλιά τμήματά της και να ανακαινίσουν όλα τα δωμάτια. Σε όλα αυτά τα χρόνια ελάχιστες προσθήκες είχαν γίνει στο σπίτι, και όλες τους ήταν αμελητέες. Όλες, εκτός… από τον θερμοσίφωνα που προσθέσαν στο υπόγειο πριν από περίπου δεκαπέντε χρόνια…

Τρεις μυστήριοι φόνοι που παραμένουν ανεξιχνίαστοι για περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια, ο οξυδερκής ρατσιστής επιθεωρητής Μπειδεμπεί, ο διψήφιου IQ βοηθός του Τόνι, οι επικίνδυνες συμμορίες των δρόμων της σιωπής και οι όρκοι εκδίκησης, τα Παιδιά από την Πάτρα, ένα παράξενο κρυπτογραφημένο γράμμα, μία χαλασμένη τυρόπιτα κουρού και η μυστικιστική Στοά του Σπύρου Μπιμπίλα, αποτελούν νήματα αυτού του αριστοτεχνικά υφασμένου μυθιστορήματος… Εκρηκτική δράση, ιδιοφυείς διάλογοι, αγωνία που σου κόβει την ανάσα, και ένας άκρως απειλητικός θερμοσίφωνας αποφασισμένος να προσφέρει λουτρά αίματος στο φιλοθεάμον κοινό του, από τον μαιτρ της σύγχρονης σουρεαλιστικής αστυνομικής λογοτεχνίας του παραβατικού.

Πέντε μόλις χρόνια μετά το πρώτο του βιβλίο, την εξαιρετικά επιτυχημένη αυτοβιογραφία του: “Ο Πρίγκιπας του Αστινομικού Μιθηστορήματος“, ο Θθανάσης επιστρέφει με το πρώτο του αστυνομικό μυθιστόρημα.

Ο Θερμοσίφωνας Του Θανάτου”, ένα αριστουργηματικό μυθιστόρημα το οποίο αποτελεί τον πρώτο τόμο από την επερχόμενη τριλογία Θανάσιμοι Θερμοσίφωνες (“Ο Θερμοσίφωνας Του Θανάτου”, “Ο Θερμοσίφωνας Του Αιμομικτικού Σοδομισμού”, “Ο Θερμοσίφωνας που Έμεινε Ανοιχτός και Μετά Ήρθε ο Λογαριασμός της ΔΕΗ”), δεν πρόκειται να σας αφήσει να κοιμηθείτε το βράδυ...

Ο Θερμοσίφωνας Του Θανάτου” κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μετέχνιο, οι οποίες ήδη μετράνε πολλά Best Seller στο ενεργητικό τους, με πιο πρόσφατα την επιτομή της Αυτονόητης Λογοτεχνίας “Ζεις Μέχρι να Πεθάνεις”, την σαγηνευτική και ρομαντική ιστορία αγάπης “Δε Με Λένε Περικλή”, και το οργισμένο “Τα Λεπτά που Δεν Περνούσαν με Καμία Παναγία” (από την σειρά: “Ιστορίες από την Διάσταση Δ.Υ.”). Στο σημείο αυτό θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε θερμά τον εκδοτικό οίκο Μετέχνιο καθώς μας επέτρεψε να αναδημοσιεύσουμε το πρώτο κεφάλαιο του “Θερμοσίφωνα του Θανάτου”:

Θυμάμαι σαν χθες, ακριβώς σαν χθες, τη στιγμή αυτή από το μακρινό μέλλον. Βρισκόμουν σε ένα σκοτεινό υπόγειο, στον τρίτο όροφο μιας εγκαταλελειμμένης πολυκατοικίας. Δεν θυμάμαι τι μήνας ήταν. Ίσως να μην ήταν καν μήνας. Θυμάμαι όμως πως η ώρα ήταν περίπου 15 λεπτά, και πως από τα μεγάλα παράθυρα που υπήρχαν σε κάθε τοίχο έμπαινε η απουσία φωτός, κάτι που έκανε το δωμάτιο να μοιάζει υπερβολικά με ένα δωμάτιο το οποίο δεν είναι καθόλου φωτισμένο.

Ψηλάφισα τον τοίχο στα δεξιά μου, ψάχνοντας απεγνωσμένα να βρω τον διακόπτη. Ήξερα πως ο διακόπτης ήταν εκεί τριγύρω. Με την παλάμη ακουμπισμένη στον τοίχο διέτρεξα μία ντουζίνα φορές με απαλές κυκλικές κινήσεις την επιφάνεια του τοίχου, προσπαθώντας κάθε φορά να καλύψω περιοχές τις οποίες δεν είχα καλύψει νωρίτερα, με σκοπό να εντοπίσω την θέση του διακόπτη. Κάποιος εξωτερικός παρατηρητής θα μπορούσε να υποθέσει πως βοηθούσα τον τοίχο να ευχαριστηθεί σεξουαλικά με τις αργές κυκλικές κινήσεις μου –τοιχαίος αυνανισμός είναι η επιστημονική ορολογία. Τελικά τον βρήκα και τον πάτησα. Εφτά νανοδευτερόλεπτα και ένα χιονατοδευτερόλεπτο αργότερα βγήκε ο ήλιος και ο χώρος φωτίστηκε.

Το δωμάτιο δεν ήταν μεγαλύτερο από ένα δωμάτιο. Κοίταξα προσεκτικά τριγύρω και εντόπισα την παλιά βιβλιοθήκη. Ήταν μία μικρή ξύλινη αλλά επιβλητική βιβλιοθήκη, φτιαγμένη εξ’ ολοκλήρου από τίμιο ξύλο. Στο κάτω μέρος της υπήρχαν τρία μικρά κλειδωμένα ντουλαπάκια, καθένα στο μέγεθος μιας κούτας παπουτσιών Nike με αερόσολα. Συνειδητοποίησα την τραγική ειρωνία της σύνδεσης μεταξύ των παπουτσιών Nike και του ξύλου της βιβλιοθήκης: η φήμη και η εμπορική επιτυχία και των δύο βασίζονταν στην διαφημιστική προώθηση ενός τύπου που είτε καρφώνει ή είτε καρφώνεται…

Οι κλειδαριές κάθε ντουλάπας ήταν φτιαγμένες από ένα περίεργο κράμα λευκοσίδηρου και τυροκαφτερής, περίτεχνα σκαλισμένες από τα χέρια κάποιου προφανώς αρκετά έμπειρου κρεοπώλη. Σάρωσα αργά με τα μάτια τον χώρο τριγύρω μου, προσπαθώντας να εντοπίσω πιθανά σημεία στα οποία θα μπορούσε να βρίσκεται κρυμμένο το Κλειδί που άνοιγε τα ντουλάπια. Θεώρησα εξαιρετικά πιθανή σαν υποψήφια κρυψώνα την εσοχή στον τοίχο απέναντι μου, κάτω από την ταμπέλα «Εδώ Βρίσκεται Κρυμμένο το Κλειδί». Ήμουν τυχερός: το Κλειδί βρίσκονταν εκεί.

Πήρα το κλειδί με μία γρήγορη κίνηση, γιατί δεν ήθελα να κουράσω τον μελλοντικό ακροατή της συγκεκριμένης ιστορίας με περισσότερες άχρηστες και κουραστικές λεπτομέρειες σχετικά με το πώς κατάφερα και πήρα στο χέρι μου ένα απλό γαμημένο κλειδί, και άνοιξα τα ντουλάπια. Στο πρώτο κιόλας ντουλάπι, μετά από αρκετό ψάξιμο ανάμεσα σε περίεργα μυστικιστικά τρίγωνα βιβλία και αρχαία ξόρκια επαναφοράς και ενίσχυσης της στυτικής λειτουργίας, βρήκα επιτέλους αυτό που έψαχνα: ένα ανταλλακτικό υγρό Πάλμολιβ για πλύσιμο πιάτων, που μου είχε ζητήσει η μάνα μου. Προχώρησα γρήγορα προς την έξοδο του δωματίου, έκλεισα τον διακόπτη, ο ήλιος έδυσε, και βγήκα από το δωμάτιο.

Λίγο μετά όμως ένιωσα μία δύναμη να με καλεί πίσω στο δωμάτιο, μία εξαιρετικά έντονη επιθυμία να ξαναμπώ μέσα, στην οποία επιθυμία, παρά τις οποιεσδήποτε προσπάθειες εκλογίκευσης της κατάστασης και αποφυγής της επανεισόδου μου στο δωμάτιο, δεν μπόρεσα να αντισταθώ. Σχεδόν μηχανικά, όπως ένας φρεσκοπλυμμένος πυροσβεστήρας κυλάει αργόσυρτα στην επιφάνεια μιας παγωμένης λίμνης, άνοιξα την πόρτα και κινήθηκα ξανά προς την ξύλινη βιβλιοθήκη. Άνοιξα το δεύτερο ντουλάπι με το κλειδί: περιέργως, ήταν κενό. Προχώρησα στο τρίτο ντουλάπι, και ένιωσα μία έντονη επιθυμία να το ανοίξω. Κατάλαβα πως από εδώ πήγαζε η δύναμη που με καλούσε να επιστρέψω στο δωμάτιο. Άνοιξα το ντουλάπι με αργές κινήσεις, και μία έντονη εκτυφλωτική λάμψη τύλιξε το δωμάτιο. Δευτερόλεπτα μετά η λάμψη μειώθηκε, επιτρέποντας μου να θαυμάσω το περιεχόμενο του ντουλαπιού. Ήταν το τελευταίο πράγμα που περίμενα να αντικρύσω, αν και βαθιά μέσα μου περίμενα να ήταν αυτό: σε απόσταση μόλις λίγων εκατοστών, βρίσκονταν το κεφάλι του Στέλιου Ρόκου…

Τοποθέτησα προσεκτικά το κεφάλι Του στην Κρυογονική Συσκευή Εναπόθεσης και Διατήρησης Κάρας που είχα φέρει μαζί μου εκ παραδρομής, και κίνησα, οριστικά αυτή τη φορά, για την έξοδο. Γνώριζα πως, όταν οι συνθήκες θα ήταν ιδανικές, ο ήλιος ευθυγραμμισμένος με τον Άρη και την Αφροδίτη, το φεγγάρι κόκκινο και απειλητικό και ο Νίβο νεκρός, τότε η μορφή του Λάκη Τζορντανέλι θα εμφανισθεί στα σύννεφα και όλα θα είναι έτοιμα για να λάβει χώρα η Λαμπρή Τελετή… Και τότε, αγαπητέ αναγνώστη, και μόνο τότε, το φυλαχτό φτιαγμένο από το μυθικό Δεξί Αυτί του Στέλιου Ρόκου θα μου δώσει την συμπαντική δύναμη να αντιμετωπίσω… τον Θερμοσίφωνα Του Θανάτου.

Είπαν για τον Θερμοσίφωνα Του Θανάτου:

“Εξαιρετικά ορθογώνιο βιβλίο. Καθαρές άσπρες σελίδες, με τυπωμένα
έντονα 
μαύρα γράμματα. Είναι πραγματικά ένα βιβλίο, από όλες τις απόψεις.”
Μάκης Δελαπόρτας, επισκευαστής τηλεοράσεων

“Τρομακτικό!”
Stephen King

“Ένα βιβλίο με μία εξαιρετικά ανατρεπτική εισαγωγή…
Το παράτησα λίγο μετά τη σελίδα 35 γιατί ένας φίλος μου μου έφερε Λουκι Λουκ.”
Μέμος Μπεγνής, “ηθοποιός”

“Ο Θθανάσης στα καλύτερα του!
Δεν θα απογοητεύσει τους φανατικούς αναγνώστες του!”

Stephen King

Με έκανε να δείχνω οχτώ πόντους λεπτότερη.
Τζίνα Βαρώνη, φορέας μασαζοκαλσόν

Ό,τι καλύτερο έχω διαβάσει μετά τον Καζαμία του 2007.
Μάκης Τριανταφυλλόπουλος, διαφημιστής νανογιλέκων

“Το διάβασα, πως δε το διάβασα. Κι ύστερα επήγαμε με την παρέα
στην παραλία, τα είχαμε κανονίσει αποβραδίς. Είχαμε κι ένα παλιό
σκαρί, τον Καπετάν Νικολή, και το ρίξαμε στην θάλασσα. Και
επίναμε λεμονάδα και τρώγαμε μουσταλευριές κι ακούγαμε από
το τρανζιστοράκι την Φιλιώ Πυργάκη. Το φεγγάρι ήταν ολόγιομο,
κι ήταν εκεί και το Μαριώ. Αχ το Μαριώ! Κι αγναντεύαμε τα…”
Θείος Αιμίλιος

“Συναρπαστικό και ανησυχητικά ρεαλιστικό!
Ένα βιβλίο που σοκάρει!
Σου κόβει την ανάσα!
Μην το διαβάσετε όταν είστε μόνοι σας!
Κι άλλα παρόμοια κλισέ που τελειώνουν με θαυμαστικό!”
Stephen King

“Α-χα, γέα, μαδαφάκα, γέα, αχα, γιό”
Νίβο, κουραδόμαγκας

“Καθηλωτικό.”
Κωνσταντίνος, τετραπληγικός

Κυκλοφορεί τον Αύγουστο.
Μην το χάσετε!

Posted in Έτσι μου 'ρθε, βιβλιοπροτάσεις | Tagged , , , , , | 15 σχόλια

Η κολώνια μου γαμάει την κολώνια σου

Το θρυλικό άρωμα του Patrick Dempsey, αποκλειστικά για την Avon. Σχεδιασμένο να εναρμονίζεται με τη φύση, προορισμένο να ξεπεράσει το χάσμα των γενεών. Ένα αρωματικό μίγμα από βασιλικό και λεβάντα, εμπλουτισμένο με την κλασική αρρενωπότητα του γήινου βρύου και πλούσια ξύλα.

Τι να λέμε τώρα… Από την περιγραφή και μόνο, η συγκεκριμένη κολώνια θα μπορούσε να είναι άνετα το άρωμα του Φίλιππου Πλιάτσικα.

Καταρχήν, η συγκεκριμένη κολώνια δε έχει σκοπό να τσαμπουκαλευτεί με τη φύση. Αντιθέτως, εναρμονίζεται με τη φύση, γίνεται ένα με αυτή, και ενίοτε πάνε και για κανένα καφεδάκι, χαλλαρά. Τσιπουράκι, καλαμαράκι τηγανιτό, χωριάτικη, δίπλα στη θάλασσα, ένα τραπεζάκι για δύο: η κολώνια και η φύση. Πολύ κουλ τύπος η κολώνια. Άνετος, χαλαρός. Εναρμονίζεται με τη φύση σε λέω, δε το κάνει θέμα.

Επίσης η κολώνια αυτή δε δημιουργήθηκε για κάποιο ευτελή λόγο όπως για να καμουφλάρει την ιδρωτίλα σου. Όχι φίλε μου, ο κολώνια αυτή έχει ένα και μόνο προορισμό: να ξεπεράσει το χάσμα των γενεών. Μη νομίζεις πως είναι καμία τυχαία κολώνια, από αυτές που αδιαφορούν για τα κοινωνικά προβλήματα και γυρνούν το κεφάλι τους από την άλλη κάνοντας πως δε σε βλέπουν. Όχι, η κολώνια αυτή δηλώνει το παρόν, βρίσκεται στο πλάι σου, ακούει τα προβλήματα σου, απαντάει στην ανοιχτή γραμμή κακοποίησης αδέσποτων χελωνών και θα σε βοηθήσει να ξεφύγεις από τα ναρκωτικά, τα facebook και το χαμόγελο της Μαρινέλλας (link).

Η κολώνια αυτή επίσης, σε περίπτωση που δε το πρόσεξες, είναι εμπλουτισμένη με την κλασική αρρενωπότητα του γήινου βρύου. Καταρχήν, με προσέχεις, όχι του εξωγήινου βρύου, αλλά του γήινου. Γνωρίζεις τη διαφορά, μη τα ξαναλέμε, το εξωγήινο βρυ γενικά πετάει με τα διαστημόπλοια εδώ και εκεί, απαγάγει αγελάδες και αμερικάνους και ποζάρει στις βιντεοκάμερες τουριστών. Το γήινο βρυ δε κάνει τέτοια πράγματα, είναι βρυ από σπίτι, ιδανικό για οικογένεια, σεμνό και ταπεινό, ηθικό και νόμιμο, άμποτ και κοστέλο. Και πιστεύω είναι περιττό να πω το πόσο αρρενωπό είναι το γήινο βρυ. Μιλάμε τίγκα στη βαρβατίλα. Ζέχνει αρρενωπότητα από τα 10 μέτρα. Γι’ αυτό λέει και ο σοφός λαός “Σαν πας δίπλα απ’ το βρυ, φόρα τσίγκινο βρακί”. Ποτέ δε ξέρεις πόσο καιρό έχει να πάει με γυναίκα ένα αρρενωπό γήινο βρυ. Να τονίσω βέβαια πως μιλάμε πάντα για την κλασική αρρενωπότητα του βρύου, και όχι για την μοντέρνα, δήθεν εναλλακτική αρρενοπώτητα που κάνει το μαλλί τζίβες, αράζει στα πεζούλια με άμστελ, πάει στα ελεύθερα κάμπινγκ και φοράει υπερπολύχρωμα, ακατάλληλα για επιληπτικούς τύπους ρούχα.

Βασικά, γαμωτηπουτάναμου δηλαδής, πως γίνεται ένα φυτό να είναι αρρενωπό;

Τέλος, το άρωμα είναι εμπλουτισμένο με πλούσια ξύλα. Όχι τα φτωχομπινέδικα ξύλα που μένουν στα Εξάρχεια, τριγυρνάνε με το μετρό και πίνουν μπύρες στα παγκάκια, αλλά πλούσια ξύλα που το φυσάνε το παραδάκι. Μελάμε για ξύλα-εφοπλισταί και βάλε, μένουν μόνο Εκάλη – Βόρεια Προάστεια, έχουν 30 μέτρα σκάφος και φεράρι γκάμπριω με διακοσμητική ξανθιά χαζογκόμενα στη θέση του συνοδηγού. Όχι αστεία.

Μπορώ επίσης να δώσω κάποιες εναλλακτικές περιγραφές στον χαρδαβελικό συγγραφέα του παραπάνω πρελούδιου – ωδής στον ο,τινανισμό και στην μεταφυσική ποιητικότητα των μεταφράσεων του Systran:

  • Το θρυλικό άρωμα του Τζον Τίκη, αποκλειστικά για την Avon. Σχεδιασμένο να κλείσει την τρύπα του όζοντος, προορισμένο να ξεπερνάει το φράγμα του ήχου και της λίμνης του Μαραθώνα. Ένα μονοφασικό μίγμα από πλουτώνιο και ρεβύθια, εμπλουτισμένο με την κλασική θηλυκότητα του τσιμέντου. Για δροσερά δόντια και εκθαμβωτική αναπνοή.
  • Το θρυλικό άρωμα του Λάι Σλαμπονίτα, αποκλειστικά για την Avon. Σχεδιασμένο να λύνει τριτοβάθμιες εξισώσεις, προορισμένο να επιλύσει το πρόβλημα του τετραγωνισμού της μερέντας. Ένα υπερηχητικό μίγμα από βραζιλιάνικες σαπουνόπερες και δέρμα αλμπίνου αφρικανού πωλητή cd, εμπλουτισμένο με την εναλλακτική αθωότητα του κλιμακοστάσιου. Κυκλοφορεί κάθε Τετάρτη στα περίπτερα, με δώρο 3 dvd εκμάθησης τάβλι για άτομα χωρίς χέρια και ένα πακέτο πρωτομαγιάτικες σερβιέτες.
  • Το θρυλικό άρωμα του Όπτιμους Πράιμ, αποκλειστικά για την Avon. Σχεδιασμένο να παίζει παγκότερμα, προορισμένο να νικάει την τελική μάνα στο Νταμπλ Ντράγκον. Ένα ανιδιοτελές μίγμα από φραγκοστάφυλο και βαμβακερές κάλτσες, εμπλουτισμένο με την κλασική επιθετικότητα του ζαμπόν. Και ο χρόνος σας αρχίζει από ρουκ ζουκ.
  • Το θρυλικό άρωμα του Μάικ του Φασολάκη, αποκλειστικά για την Avon. Σχεδιασμένο να αντέχει την υπερβολικά απάλευτη και ηλιθιωδώς επιτηδευμένη εναλλακτικότητα του Πάνου Μουζουράκη, προορισμένο να κόβει βεντούζες σε ιππόκαμπους με αλτσχάιμερ. Ένα υπερήφανο μίγμα από σουηδικές ελαφρολαικές κουρτινές, εμπλουτισμένο με την κλασική τρυφερότητα του μυδράλιου. Μπει-δε-μπει κι ο τελευταίος κάνει δωδέκατα.
  • Το θρυλικό άρωμα του Στέλιου Χάλφορντ, αποκλειστικά για την Avon. Σχεδιασμένο να αντέχει σε θερμοκρασίες χαμηλότερες των αστείων του Σεφερλή, προορισμένο να καταλάβει ποια είναι η μυρωδιά μιας ξεχασμένης θάλασσας που βρέχει μόνο αυτά που ήθελα να κάψω. Ένα πολυτελές μίγμα από εσώρουχα λιγνίτη και κβαντικά φασολάκια, εμπλουτισμένο με την αρρενωπή κλασικότητα του κάγκουρα. Ποτέ άλλωτε δεν ήταν τόσο διασκεδαστικό να γυαλίζετε την φαλάκρα του θείου σας!

Η δικιά σου κολώνια εναρμονίζεται με τη φύση;
Η δικιά σου κολώνια ξεπερνάει το χάσμα των γενεών;
Η δικιά σου κολώνια είναι εμπλουτισμένη με την κλασική αρρενωπότητα του γήινου βρύου;
Δε νομίζω φίλος…

Posted in Έτσι μου 'ρθε | 5 σχόλια

7 Άγνωστες Παροιμίες για ένα Υπέροχο Ρεβεγιό

Θα σκάσεις επιτέλους, να διαβάσω Λούκι Λουκ?

Ερμηνεία/Χρήση: Η παροιμία αυτή χρησιμοποιείται συνήθως όταν κάποιος φίλος ή γνωστός σας έχει γυρίσει από βραδινή έξοδο μεθυσμένος, και αρχίζει να τραγουδάει δυνατά μπουζουκοτράγουδα, τόσο δυνατά που δε σας αφήνει να διαβάσετε το τεύχος Λουκυ Λουκ που κρατάτε στα χέρια σας.

Παράδειγμα: Μαλάκα χθες ο Τάκης γύρισε τα χαράματα κομμάτια. Πρέπει να χώρισε με τη Σούλα, τελευταία δε τα πήγαιναν και πολύ καλά. Όχι πως μου πέφτει λόγος κιόλας, αλλά νομίζω ότι είναι λίγο παρτόλα η Σούλα. Τουλάχιστον αυτή την εντύπωση μου έδωσε προχθες που την πηδούσα, όταν ο Τάκης είχε βγει για καλλιτεχνικό μπόουλινγκ. Οπότε γυρνάει που λες χθες και τραγουδούσε πολύ δυνατά. Λέω δε θα μιλήσω, θα τον αφήσω να ξεσπάσει, γιατί δεν είναι και λίγο να χωρίζεις μετά από 6 χρόνια σχέσης, και γυρνάω στο Λούκυ Λουκ που διάβαζα. Αλλά σε κάποια φάση αρχίζει να τραγουδάει Πλούταρχο, οπότε δεν άντεξα ρε μαλάκα και του είπα: “Θα σκάσεις επιτέλους, να διαβάσω Λούκυ Λουκ;”

Γοργόνα συ αν ήσουνα / στη μέση θα σε έκοβα.
Το κάτω μέρος θα ‘τρωγα / το πάνω θα το πέταγα

Ερμηνεία/Χρήση: συχνά, όταν είσθε άνδρας και γνωρίζετε μία κοπέλα της οποίας η ομορφιά είναι παροιμιώδης (το πιάσατε το λογοπαίγνιο με την “παροιμία” ε; χεχε), είθισται να συστήνεστε με μία παροιμία η οποία να εκφράζει την ομορφιά της κοπέλας την οποία γνωρίζετε, για παράδειγμα:
Πανέμορφα τα μάτια σου, γαλάζια σα διαμάντι
ή
Να συ ‘ξερα απο πιότερα, μάνα των γιών μου θα ‘σουνα” κτλ.
Σε περιπτώσεις που η κοπέλα δεν είναι και πάαααρα πολύ όμορφη, χρησιμοποιούνται παραλλαγές των παραπάνω παροιμιών, οι οποίες με έναν λεπτό και συγκεκαλυμμένο τρόπο εκφράζουν την απέχθεια του ομιλούντος προς αυτό που βλέπει απέναντι του, όπως:
Πανέμορφα τα μάτια σου, γαλάζια σαν τούβλο
ή
Μάνα των γιών μου να ‘σουνα, θα είχα αυτοκτονήσει” κτλ.
Σε περιπτώσεις όμως που η κοπέλα είναι πιο μπάζο κι από τη Ναταλία Γερμανού, χρησιμοποιείται η παραπάνω έκφραση για να εκφράσει την παροιμιώδη ασχήμια της.

Παράδειγμα: Προχθές γνώρισα μία κοπέλα που την λέγαν Άντζελα και ήταν πιο άσχημη κι από τη Ναταλία Γερμανού ρε μαλάκα. Δηλαδή δε παίζει. Οπότε δε κρατήθηκα και της είπα: “Γοργόνα συ αν ήσουνα, στη μέση θα σε έκοβα. Το κάτω μέρος θα ‘τρωγα, το πάνω θα το πέταγα”. Και μ’ αρέσει που πειράχτηκε κιόλας το μπάζο.

Πέτα μπάλα ρε μαλάκα Κώστα

Ερμηνεία/Χρήση: η έκφραση αυτή χρησιμοποιείται όταν κάποια άτομα παίζουν μπάλα και υπάρχει ένας παπάρας ατομιστής μπαλαδόρος που τον λένε Κώστα, ο οποίος όλη την ώρα έχει τη μπάλα και δε δίνει καμία πάσα ο μαλάκας.

Παράδειγμα: “Πέτα μπάλα ρε μαλάκα Κώστα”.

Ρίγα έχει η ζέβρα, σπαθί εχ’ ο τοξότης,
κι όλα μαζί μας κάνουνε ένα Ρήγα Σπαθί

Ερμηνεία/Χρήση: η προαναφερθείσα παροιμία χρησιμοποιείται πολύ συχνά όταν βρισκόμαστε σε μία περίεργη και αμήχανη κατάσταση από την οποία θέλουμε να ξεφύγουμε. Συνήθως αυτός που λέει την παροιμία την λέει βιαστικά, και όταν δει πως ο/οι απέναντι του σκέφτονται και προβληματίζονται σχετικά με το τι σημαίνει η μαλακία που είπε, φεύγει από το μέρος που βρίσκεται τρέχοντας. Σε περίπτωση που ο αποδέκτης της παροιμίας είναι εξαιρετικά ηλίθιος οπότε και δε προβληματίζεται καθόλου, αλλά σας κοιτάει χαμογελώντας θέλοντας να σας κάνει να νομίσετε ότι κατάλαβε τι του είπατε, τότε του δείχνεται στον ουρανό ένα αόριστο σημείο, του λέτε “Ρε συ, μήπως ξέχασες το θερμοσίφωνα ανοιχτό;” και πριν προλάβει να σκεφτεί και να αντιδράσει, του ρίχνετε μία κλοτσιά στ’ αρχίδια και τρέχετε μακρυά.

Παράδειγμα: Που λες ήμουν προχθές με την Αλεξάνδρα και κάναμε βόλτες στη Σαλονίκη. Σε κάποια φάση, ενώ ήμασταν μπροστά από ένα μαγαζί με βρύσες και χέστρες, γυρνάει μάτια και μου λέει με βουρκωμένα μάτια: “Κώστα, μήπως ήρθε η στιγμή να παντρευτούμε;”. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή περνάει από δίπλα μας μία πρώην μου, η οποία είναι ακόμα κολλημένη μαζί μου, και μου λέει στο αυτί: “Σήμερα το βράδυ πάρε με τηλέφωνο αν θες, θα είμαι στο κρεβάτι γυμνή με μία πίτσα στο κεφάλι μου και θα σε περιμένω”, ενώ από στο απέναντι πεζοδρόμιο ήταν ο Μάκης που μου φώναζε “Πέτα μπάλα ρε μαλάκα Κώστα”. Όπως καταλαβαίνεις τα έχασα, ήμουν σε μία εξαιρετικά δύσκολη και αμήχανη θέση. Oπότε γυρνάω στην Αλεξάνδρα, της δείχνω ένα σημείο στον ουρανό, και της λέω: “Δεν ήξερα ότι ο πατέρας σου μπορούσε να φάει παγωτό βανίλια”. Και πριν προλάβει να πει “Σόρι, τι είπες; Δε σε άκουσα, σκεφτόμουν πόσο κάνει 6 επί 8″ της ρίχνω μία στ’ αρχίδια και αρχίζω να τρέχω.
– Μα ρε μαλάκα Κώστα η Αλεξάνδρα δεν έχει αρ . . .  ααααααααααχ, ρε μαλάκα γιατί με κλώτσησες στα αρχίδια; Έι, που πας, γιατί τρέχεις;!

Αλ’ ‘ος

Ερμηνεία/Χρήση: σύμφωνα με τους γλωσσολόγους, η συγκεκριμένη παροιμία είναι η πιο σύντομη παροιμία από αυτές που ξεκινάνε με το συλλαβή “αλ” και τελειώνουν με την αντωνυμία “ος”. Η παροιμία χρησιμοποιείται σε περίπτωση που κάποιος που είναι άνθρωπος και βρίσκεται μέσα σε μία τουαλέτα ακούσει την πόρτα να χτυπάει πίσω του. Αν και οι απόψεις διίστανται σχετικά με την ετυμολογία της, η επικρατέστερη άποψη είναι πως είναι σύντμηση της πρότασης “Αλλ’ αντί άλλων, καλά ρε παπάρα δε βλέπεις πως είμαι μέσα και κατουράω όρθιος;”

Παράδειγμα: Μετά από 7 ώρες ταξιδιού με το ΧΤΕΛ, ο Γιώργος κατουριόταν τρελά. Τι το ήθελε το δεύτερο μπουκαλάκι νερό και αυτόν τον χυμό βερίκοκο – μυζήθρα; Στην πρώτη στάση λοιπόν κατεβαίνει τρέχοντας, μπαίνει στην τουαλέτα, και χτυπάει την μοναδική πόρτα που βρήκε. Δε του απάντησε κανείς οπότε μπήκε μέσα και κατούρησε.

Το πλαστικό το στήθος σου / κι η ζωηρή σου μπούκλα
Να ‘ξερες πως θυμίζουνε / τη φουσκωτή μου κούκλα

Ερμηνεία/Χρήση: η παροιμία αυτή έγινε πολύ δημοφιλής στις αρχές του ’90, όταν κανείς δεν ήξερε τι σήμαινε αλλά σχεδόν όλοι οι άντρες την χρησιμοποιούσαν προκειμένου να το παίξουν στις γυναίκαι μορφωμένοι, εικονοκλάστες και αντίδικοι. Αναφέρεται συνήθως σε περιπτώσεις που η ομορφιά κάποιας γυναίκας είναι εντελώς φυσική, σαν την καλοκαιρινή δροσερή αύρα της σιλικόνης, σαν ένα απολαυστικό κοκτέιλ bottox. Προσοχή: Η παροιμία αυτή δεν πρέπει να συγχέεται με την παροιμία: “Αν είσαι από το Τσέρνομπιλ, πέντε χέρια τα πλέιμομπιλ“, που δεν είναι ομόηχη, ούτε έχει παρόμοια σημασία, αλλά πολλοί την μπερδεύουν επειδή χρησιμοποιούνταν πολύ συχνά στο Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς.

Παράδειγμα:
-Γειά σου Κέλυ!
-Γεια σου Μπράντον!
-Το πλαστικό το στήθος σου κι η ζωηρή σου μπούκλα, να ‘ξερες πώς θυμίζουνε τη φουσκωτή μου κούκλα!
-Αν είσαι από το Τσέρνομπιλ, πέντε χέρια τα πλέιμομπιλ!
-Χαχα!
-Ας πηδηχτούμε!

Είναι πιο αργός / και από τον Μπαγκς Μπάνι.
Ούτ’ έντεχνο τραγούδι / δε μπορεί να κάνει

Ερμηνεία/Χρήση: η παροιμία αυτή χρησιμοποιείται για να περιγράψουμε κάποιον που είναι τόσο άχρηστος, μα τόσο άχρηστος, που δεν μπορεί να γράψει ούτε ένα έντεχνο τραγούδι (αν είναι δυνατόν!). Το πρώτο μέρος της παροιμίας χρησιμοποιείται απλά για να κάνει ομοιοκαταληξία με το δεύτερο μέρος και δεν έχει κανένα νόημα. Αν το δεύτερο μέρος είναι: “Χθες μια κρέπα έφαγα / ήταν σαν παντεσπάνι” τότε πάλι κάνει ομοιοκαταληξία με το πρώτο μέρος, αλλά πλέον η παροιμία χάνει την αρχική της σημασία. Όμως μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε καταστάσεις όπου χθες φάγατε μία κρέπα που ήταν σαν παντεσπάνι.

Παράδειγμα:
-Καλησπέρα σας, πολύ ωραίο το μαγαζί σας!
-Ευχαριστούμε πολλοί!
-Αυτό το “πολλοί” κανονικά θα έπρεπε να το πεις με ύψιλον και ένα λάμδα, και όχι με όμικρον γιώτα και δύο λάμδα, αλλά τέλος πάντων.
-Και συ κανονικά δε μπορείς να βάλεις εισαγωγικά σε μία λέξη όταν μιλάς, αλλά τέλως πάντον.
-Λοιπόν, θα θέλαμε μία μερίδα κοτόπουλο σχάρας, ένα μπιφτέκι γεμιστό, μία πολίτικη σαλάτα, και ένα κιλό κρασί ημίγλυκο.
-Θα θέλατε μήπως και ένα θερμοσίφωνα;
-Όχι, γιατί να θέλουμε ένα θερμοσιφ… ααααααααχ, γιατί με κλώτσησες στα αρχίδια; Ει, που πας, γιατί τρέχεις;!

Posted in Έτσι μου 'ρθε | 4 σχόλια

“Κύπριες στο λεωφορείο -γιατί;” Μία ημιεπιστημονική ανάλυση χωρίς λόγο.

(disclaimer: οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις είναι πραγματική. Όποιος δεν βρίσκει τα ακόλουθα αστεία ας πάει να φάει μια φρουτοσαλάτα, αφού φαίνεται πως είναι πολύ αστείο να τρως φρουτοσαλάτα)

Έχεις κλείσει πάνω από 10 ώρες μπροστά σε μία οθόνη, στο γραφείο σου στο πανεπιστήμιο. Τα μάτια σου έχουν αρχίσει να διαμαρτύρονται εντόνως για το μαρτύριο στα οποία τα υποβάλεις. Κλείνεις τα μάτια σου προκειμένου να μετριάσεις τις διαμαρτυρίες τους και τα τρίβεις αργά, δυνατά, με τις ανάστροφες των χεριών σου. Ανοίγεις τα μάτια σου αργά και κοιτάς το ρολόι του υπολογιστή. 22:45.

Βάζεις το μπουφάν σου, κλείνεις το γκουμπιούτερ και κινάς για την στάση. Ξέρεις πως σε περίπου 10 λεπτά θα περάσει το λεωφορείο. Ξέρεις πως από τη στιγμή που θα ανέβεις στο λεωφορείο σε 20 λεπτά θα βρίσκεσαι σπίτι σου, στο κρεβάτι σου, παρέα με ένα βιβλίο για να χαλαρώσεις λίγο πριν πέσεις για ύπνο.

Παρόλα αυτά, η ανυπομονησία σου να μπεις μέσα στο λεωφορείο συγκρίνεται με την ανυπομονησία ενός εβραίου να μπει σε θάλαμο αερίων. Και αυτό γιατί το λεωφορείο που θα σε μεταφέρει στην ηρεμία του σπιτιού σου μεταφέρει επίσης ένα παράξενο και αλλοπρόσαλο δείγμα του ανθρώπινου είδους, που κάθε άλλο παρά ευχάριστα θα κάνει τα 20 αυτά λεπτά τις διαδρομή σου: Κύπριες.

Οι Κύπριες φοιτήτριες μοιάζουν με όλες τις υπόλοιπες φοιτήτριες: φοράνε καθημερινά ένα κουβά κολώνια για να σκοτώσουν οποιονδήποτε ζωντανό οργανισμό -ανθρώπινο και μη- σε περίμετρο τριών μέτρων, σοβατίζουν και μπογιατίζουν το πρόσωπο τους για να πάνε στο πανεπιστήμιο, φοράνε ξεκαρδιστικά ημιολόσωμα γυαλία ηλίου και αγροτικές μπότες για να διασκεδάσουν τον ανδρικό πληθυσμό στο πέρασμα τους. Έχουν όμως ένα μοναδικό χαρακτηριστικό: για κάποιο λόγο νομίζουν πως αν σταματήσουν να μιλάνε θα βρουν ακαριαίο και βίαιο θάνατο. Έτσι περνούν την περισσότερη ώρα της ζωής τους μιλώντας ακατάπαυστα, ακόμα και αν δεν έχουν κάτι συγκεκριμένο να πούνε. Οι συζητήσεις τους περιλαμβάνουν συνήθως ανάλαφρα θέματα όπως η επικαιρότητα, σοβαρότερα θέματα όπως οι σχέσεις τους, ή θέματα υψίστης εθνικής σημασίας όπως ψώνια στην αγορά.

Το πρώτο πρόβλημα με τις Κύπριες φοιτήτριες είναι η ένταση της ομιλίας τους. Όποιος έχει τύχει να κάτσει μπροστά από τουρμπίνα αεροπλάνου την ώρα της απογείωσης θα με καταλάβει. Τα ντεσιμπέλ δεν είναι βολική μονάδα μέτρησης της έντασης της ομιλίας των Κυπρίων γι’ αυτό και χρησιμοποιείται μία ειδική μονάδα μέτρησης, το κυπριοντεσιμπέλ, το οποίο ισούται με 100 φορές το όριο ακοής του ανθρώπου.

Το παρακάτω σχήμα δίνει μία ποιοτική αλλά και ποσοτική εικόνα της έντασης ομιλίας των Κυπρίων. Στο συγκεκριμένο παράδειγμα μία Κύπρια που ανεβαίνει στο λεωφορείο και βρίσκει μία δεύτερη Κύπρια, όποτε και γίνεται η αντίστοιχη χημική αντίδραση που έχει ως αποτέλεσμα την απελευθέρωση σημαντικής ποσότητας θορύβου στον περιβάλλοντα χώρο. Για λόγους σύγκρισης της έντασης του εκλυόμενου θορύβου, παρατίθεται επίσης μια γνωστή αντίδραση που παράγει αρκετό θόρυβο.

Το δεύτερο πρόβλημα με την ομιλία των Κυπρίων φοιτητριών είναι η διάρκεια και η ταχύτητα της ομιλίας. Θα μου πεις “Ρεσε αυτά είναι δύο διαφορετικά θέματα“. Και θα σου απαντήσω “άμα δε ξες μη μιλάς” (<– φοβερή ατάκα εποχής δημοτικού).

Για να κάνω πιο εύκολη την εξήγηση των παραπάνω θα κάνω ξανά επίκληση στις καταπληκτικές μου ζωγραφικές δυνατότητες και στο paint.net. Αρχικά ας πάρουμε το παράδειγμα ενός μέσου ομιλητή:

Όπως βλέπουμε στην παραπάνω εικόνα, πολύ χοντρικά ένας μέσος ομιλητής μιλάει στη μισή διαδρομή του λεωφορείου. Για παράδειγμα, μετά από 5 λεπτά διαδρομής έχει μιλήσει περίπου 2.5 λεπτά. Αυτό είναι λογικό, αν σκεφτεί κανείς πως σε μία κανονική συζήτηση συνήθως μιλάς κάποια ώρα και μετά δίνεις τον λόγο στον άλλο να μιλήσει, οπότε κατά μέσο όρο την μισή ώρα μιλάς και την υπόλοιπη μισή ακους.

Ας πάμε τώρα στο παράδειγμα ενός γρήγορου ομιλητή:

Στην παραπάνω εικόνα λοιπόν βλέπουμε πως ένας γρήγορος ομιλητής μιλάει πολύ (thank you Captain Obvious). Στα 5 λεπτά διαδρομής μιλάει περίπου 4 λεπτά, για 10 λεπτά διαδρομής μιλάει περίπου 8 λεπτά κτλ. Αυτό προφανώς σημαίνει πως ένας γρήγορος ομιλητής συνήθως μονοπωλεί -εξ αναγκασμού- την όποια συζήτηση με αποτέλεσμα να αφήνει ελάχιστα περιθώρια στους υπολοίπους να μιλήσουν. Έτσι, αν έχουμε μία παρέα τριών ατόμων μεταξύ των οποίων ένας γρήγορος ομιλητής, τότε μετά από 10 λεπτά διαδρομής αυτός θα έχει μιλήσει 8 λεπτά ενώ οι υπόλοιποι δύο θα έχουν μιλήσει από περίπου 1 λεπτό ο καθένας.

Έχοντας λοιπόν μελετήσει τον μέσο και τον γρήγορο ομιλητή μπορούμε να μελετήσουμε πλέον την περίπτωση μιας Κύπριας ομιλήτριας:

Όπως παρατηρούμε και στην παραπάνω εικόνα, στα πρώτα λεπτά της διαδρομής μία Κύπρια ομιλήτρια συμπεριφέρεται παρόμοια με έναν γρήγορο ομιλητή: απλά μιλάει πολύ. Μία σημαντική λεπτομέρεια όμως είναι πως την παραπάνω συμπεριφορά έχουν όλες οι συμμετέχουσες στη συζήτηση, το οποίο σημαίνει πως για παράδειγμα αν συζητούν τρεις κύπριες, τότε μέσα σε 5 λεπτά διαδρομής του λεωφορείου κάθε μία θα έχει μιλήσει από 4 λεπτά. Ματημπαναγία, δε ξέρω πως το κάνουν αλλά μιλάνε όλες ταυτόχρονα χωρίς να ακούει η μία τη λέει η άλλη. Η ταυτόχρονη ομιλία τους έχει αποτέλεσμα να συντονίζονται οι φωνές τους σταδιακά σε μία ενιαία φωνή που αρχικά σου φέρνει πονοκέφαλο και ημικρανίες και τελικά καταφέρνει να παραλύσει το νευρικό σου σύστημα, ενώ καθώς η συχνότητα της ενιαίας αυτής φωνής γίνεται συνεχώς υψηλότερη και η ένταση αυξάνεται και ο συντονισμός γίνεται πιο έντονος και μια φορά καθόταν δίπλα μου μία κυρία και αυτό.

Το δεύτερο και κυριότερο χαρακτηριστικό των Κυπρίων βάσει της παραπάνω εικόνας είναι πως έχουν τη δυνατότητα να μιλάνε περισσότερη ώρα από τη διάρκεια της διαδρομής. Το φαινόμενο αυτό εμφανίζεται μετά από παρατεταμένη παραμονή τους στο λεωφορείο. Για παράδειγμα, βλέπουμε πως σε 10 λεπτά διαδρομής μιλάνε περίπου τα 8 λεπτά, σε 15 λεπτά διαδρομής μιλάνε σχεδόν και τα 15, ενώ για 20 λεπτά διαδρομής μιλάνε περίπου 23 λεπτά. Πριν αρχίσετε τις χαρδαβελλικές θεωρίας συνομοσίας για ιπτάμενους φωσφορούχους εξωγήινους με strap-on να σας πληροφορήσω πως το φαινόμενο αυτό εξηγείται επιστημονικά: καθώς περνάει η ώρα μέσα στο λεωφορείο η ταχύτητα με την οποία μιλάνε οι Κύπριες συνεχώς αυξάνεται, καθώς ενθουσιάζονται πολύ με τα άχρηστα θέματα για τα οποία συζητάνε, με συνέπεια κοντά στα 18-19 λεπτά να μιλάνε με ταχύτητα αρκετά κοντά στην ταχύτητα του φωτός και ο χρόνος να αρχίζει να υπερκαμπυλώνεται. Το αποτέλεσμα για έναν εξωτερικό παρατηρητή όπως κάποιος που βρίσκεται μέσα στο λεωφορείο είναι να ακούει τις Κύπριες να μιλάνε για 23 λεπτά ενώ έχουν περάσει μόνο 20 λεπτά, με ολέθριες για τον ίδιο συνέπειες: το IQ πέφτει κατά 10 μονάδες κάθε λεπτό που περνάει ενώ τα κύτταρα του εγκεφάλου αρχίζουν να αυτοκτονούν μαζικά προκειμένου να διασώσουν την αξιοπρέπεια τους. Τα ελάχιστα άτομα που έχουν επιζήσει μετά από ταξίδι άνω των 20 λεπτών με συνταξιδιώτισσες κύπριες αναφέρουν πως μετά τα 20 λεπτά ανεξήγητα φαινόμενα αρχίζουν να συμβαίνουν στο λεωφορείο: οι δείκτες των πυξίδων αρχίζουν να τρελαίνονται, το ράδιο αρχίζει να παίζει Φλωρινιώτη, η αφίσα του Πλούταρχου που είναι κολλημένη πάνω από τον οδηγό αρχίζει να δακρύζει ενώ η εικόνα της Κατερίνας Γιουλάκη εμφανίζεται στα τζάμια του λεωφορείου.

Το τελικό συμπέρασμα είναι πως δε την παλεύεις καθόλου όταν μέσα στο λεωφορείο υπάρχουν Κύπριες φοιτήτριες οι οποίες στα 20 λεπτά διαδρομής που απαιτούνται για να φτάσεις σπίτι σου μιλάνε για 25 λεπτά και σε ένταση 3 κυπριοντεσιμπέλ, τα οποία είναι αρκετά για να αποδομήσουν τον εγκέφαλο σου σε μικρά πολύχρωμα ζελεδάκια με γέυση καλοριφέρ.

Τώρα, επειδή είμαι παιδί ίντιγκο -με λουλακί αύρα, όχι μαλακίες- αυτή τη στιγμή μπορώ να διαβάσω τη σκέψη σου: ακουστικά. Πρέπει να έχεις μαζί σου ακουστικά για να ακούς μουσική, μπορεί να σου σώσει τη ζωή. Η αλήθεια είναι πως γενικά δεν έχω μαζί μου τα ακουστικά του κινητού μου. Όμως μία φορά έτυχε να τα έχω μαζί μου! Η χαρά μου όταν κατάλαβα πως είχα μαζί μου ακουστικά ήταν αντίστοιχη με κάποιου που οι μαφιόζοι τον έχουν δέσει χειροπόδαρα με σύρμα το οποίο καταλήγει σε έναν τσιμεντόλιθο 100 κιλών και ετοιμάζονται να τον ρίξουν στη θάλασσα, αλλά ο ίδιος χαίρεται γιατί μόλις συνειδητοποίησε πως το ρολόι του είναι αδιάβροχο! Και αυτό γιατί τα ακουστικά είναι άχρηστα όταν μιλάμε για την ένταση ήχου με την οποία επικοινωνούν οι Κύπριες φοιτήτριες.

Και αν είναι κάτι για το οποίο τσατίζομαι περισσότερο, είναι πως τους δίνουμε και τζάμπα 12άρια στη Ευροβίζιον…

Posted in Έτσι μου 'ρθε | Tagged , , , , , | 457 σχόλια

Οίκος Αποχής

Ναι, ναι, καλά το καταλάβατε. Είναι άλλο ένα άρθρο για την αποχή από τις εκλογές. Σε αντίθεση όμως με όλα τα υπόλοιπα βαρετά άρθρα που πιθανόν διαβάσατε, αυτό είναι πιο γαμάτο γιατί έχει ζωγραφιές και για τίτλο του ένα έξυπνο λογοπαίγνιο.

Στο σημείο αυτό ο γράφων είναι υποχρεωμένος να σας προετοιμάσει ψυχολογικά, καθώς πρόκειται να ξετυλίξει όλες τις εικαστικές του δυνατότητες προκειμένου να εξηγήσει στο αναγνωστικό του κοινό τις απόψεις του χρησιμοποιώντας καλλιτεχνικά αριστουργήματα.

Στην άνωθεν εικόνα λοιπόν αναπαρίσταται με έναν κύκλο στα αριστερά η τρέχουσα κοινωνική και πολιτική κατάσταση στην οποία βρισκόμεθα στην Ελλάδα. Έστω επίσης πως ο κύκλος στα δεξιά είναι η κατάσταση στην οποία θέλουμε να μεταβούμε στα επόμενα χρόνια. Τις δύο αυτές καταστάσεις χωρίζει απόσταση S.

Για να μεταφέρουμε λοιπόν αυτόν τον θαυμάσιο κόκκινο κύκλο κατά απόσταση S προφανώς πρέπει να βάλουμε κάποια δύναμη. Η δύναμη που πρέπει να βάλουμε τώρα για να πάμε από την μία κατάσταση στην άλλη είναι ποoooλύ μεγάλη. Πιο μεγάλη απ’ ότι φαντάζεσαι. Όχι, ακόμα μεγαλύτερη και από αυτό που φαντάστηκες τώρα. Και το πρόβλημα είναι πως καθένας από μας έχει μία πολύ πολύ μικρή δύναμη για να αλλάξει την όλη κατάσταση: την ψήφο του. Μόνο αυτό μπορείς να χρησιμοποιήσεις για να αλλάξεις την κατάσταση.

Βλέπουμε έτσι πως αν πολλά άτομα πάνε και ψηφίσουν, παρότι ο καθένας έχει πολύ μικρή δύναμη, η κατάσταση μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο, έστω και ελάχιστα. Αυτό μπορεί να γίνει ψηφίζοντας τα σωστά άτομα (και μην ακούσω καμία τετριμμένη αρχιδιά του στυλ “Όλοι είναι το ίδιο”, πάντα υπάρχουν κάποιοι άξιοι ανάμεσα στο βούρκο των αχρήστων. Επιλέξτε αυτόν, ανεξαρτήτου κόμματος και χρώματος. Και αν δεν σας φαίνεται κανένας άξιος, ψηφίστε τον λιγότερο άχρηστο/λαμόγιο). Μακροπρόθεσμα όμως αυτό θα βοηθήσει στο να καταλήξουμε στην επιθυμητή κατάσταση, ακόμα και μετά από αρκετές τέτοιες διαδικασίες.

Ας πάμε τώρα στην κατηγορία των ατόμων που πιστεύουν πως η αποχή είναι μία πολιτική επιλογή που βοηθάει την όλη κατάσταση:

Όπως βλέπουμε και στην παραπάνω εικόνα, η επιλογή του να απέχει κάποιος από τις εκλογές και να μην ψηφίσει ιδεολογικά έχει μία πολύ λογική βάση: αν το ποσοστό της αποχής είναι αρκετά μεγάλο, τότε θα έρθει ο Μαγικός Μονόκερος και αυτόματα θα βελτιώσει την κατάσταση! Μόνος του. Αυτό άλλωστε έχει συμβεί και σε πολλές άλλες χώρες οι οποίες έχουν υψηλά ποσοστά αποχής.

Φίλε μου εκλογικά απέχοντα, φίλη μου εκλογικά απέχουσα: αν θέλεις να βοηθήσεις τη χώρα αυτή και το μέλλον σου, υπάρχουν δεκάδες πιο αποτελεσματικοί τρόποι από την αποχή. Για παράδειγμα, μπορείς:

  • να πιεις ένα ποτήρι γάλα
  • να κρατήσεις την αναπνοή σου για 23 δευτερόλεπτα
  • να σχεδιάσεις αυτό
  • να δέσεις με σελοτέιπ δύο μπουγελόφατσες κάτω από τα παπούτσια σου και να πηδήξεις πέντε φορές
  • να χορέψεις τσιφτετέλι ντυμένος ζορό ενώ ένας φίλος σου σου πετάει μουστάρδα
  • να κάνεις ποδήλατο χωρίς χέρια
  • να φας μια κουταλιά Ariel

Καθένα από τα παραπάνω είναι πιο αποτελεσματικό από την αποχή. Καθένα από τα παραπάνω βοηθάει να πάει μπροστά αυτός ο τόπος περισσότερο από ότι βοηθάει η εκλογική σου αποχή. Συνδυασμένα δε όλα μαζί ίσως είναι πιο αποτελεσματικά και από τον Μαγικό Μονόκερο, αλλά δεν είμαι και σίγουρος.

Τώρα, οκ, για να μη τα βάζουμε όλα στο ίδιο τσουβάλι, υπάρχουν διάφοροι λογοι για να μην ψηφίσει κάποιος:

Μπορεί να μην πας να ψηφίσεις γιατί δεν έχεις χρόνο ή εβρά να πας στην πόλη σου. Δεκτόν. Μπορεί να μην θέλεις να ψηφίσεις γιατί φοβάσαι μη σε απαγάγουν μικροί πράσινοι ερωτικά ερεθισμένοι εξωγήινοι καθώς πηγαίνεις στο εκλογικό κέντρο, ή επειδή φοβάσαι μη σε φάει κανένας πτεροδάκτυλος στο δρόμο ή μήπως πάθεις αυτόματη ανθρώπινη ανάφλεξη από το άγχος μήπως και βάλεις περισσότερους σταυρούς: απολύτως δεκτό. Επίσης, αν μου πεις δε πάω να ψηφίσω γιατί θέλω να ακούσω τον καινούργιο δίσκο των Atheist ο οποίος γαμάει και δέρνει, ή τον καινούργιο δίσκο του Στέλιου Χάλφορντ ο οποίος γαμάει και δέρνει και τον δίσκο των Atheist, θα σε καταλάβω. ΜΗΝ το διανοηθείς καν όμως να προσπαθήσεις να με πείσεις πως με το να μην ψηφίσεις έκανες κάτι.

Η ομοιότητα μεταξύ όλων των ατόμων στην παραπάνω εικόνα είναι κανείς τους δεν έκαναν κάτι για να αλλάξει η κατάσταση. Όλοι τους μεμονωμένα και σαν σύνολο είναι υπαίτιοι και υπεύθυνοι για τη διατήρηση της σημερινής κατάστασης. Άλλωστε, όπως είδαμε και στο πρώτο γαμάτο σχήμα μου, η απόσταση που πρέπει να διανύσει ο υπέροχος κόκκινος κύκλος είναι ανηφορική, άρα (σύμφωνα και με τους νόμους της φυσικής) αν καθόμαστε αδρανείς (= αν δε ψηφίζουμε) είναι λογικό και επόμενο να μένουμε στην ίδια κατάσταση. Ή ακόμα χειρότερα, είναι πολύ πιθανό να μας πάρει ο κατήφορος και να πάμε και σε ακόμα χειρότερες καταστάσεις από την τρέχουσα. Η διαφορά όμως των τριών πρώτων ατόμων από τον τελευταίο τύπο στο παραπάνω σχήμα είναι πως οι τρεις πρώτοι δεν προσπαθούν να σε πείσουν πως πέτυχαν κάτι με την αποχή τους. Ο τελευταίος θα προσπαθήσει να σε πείσει πως με την αποχή του έστειλε ένα βροντερό μήνυμα στην κυβέρνηση και στους υπόλοιπους υποψήφιους πως δε γουστάρει το σύστημα τους και τη δημοκρατία τους. Και όσοι περισσότεροι απέχουν από τις εκλογές, τόσο πιο βροντερό θα είναι το μήνυμα αυτό. Και όσο πιο βροντερό είναι το μήνυμα αυτό, τόσο πιο πιθανό είναι να το ακούσει ο Μαγικός Μονόκερος και να έρθει να βελτιώσει την κατάσταση. Μόνο ένα πράγμα πέτυχε η συνδυασμένη απόχή όλων των παραπάνω ατόμων: ένα πράγμα.

Τέλος, όπως σαν άλλος Τζίζας, θα κλείσω με ένα γρίφο / παραβολή:

~~~~~

Τρεις Έλληνες πετούσαν με το αεροπλάνο προς το μέλλον τους. Το αεροπλάνο που ήταν παμπάλαιο και ριμαγμένο χαλάει και για κακή τους τύχη πέφτει στην Ελλάδα. Εκεί οι ζουλού λένε στον καθένα:

Έχεις το δικαίωμα να πεις κάτι, ό,τι θέλεις:
- Αν αυτό που πεις είναι αλήθεια, θα σε σφάξουμε.
- Αν αυτό που πεις είναι ψέμα, θα σε κρεμάσουμε.
- Αν δεν πεις τίποτα, θα σε πετάξουμε από το γκρεμό.

Ο πρώτος Έλληνας είπε: “Μα δεν γίνεται! Έτσι δεν έχω καμία επιλογή!” και τον σφάξανε.

Ο δεύτερος Έλληνας ήταν ιδεολόγος: σκέφτηκε πως εφόσον ό,τι και να πει θα πεθάνει, δεν αξίζει να κάνει κάποια προσπάθεια μήπως και σωθεί. Δεν είπε τίποτα και τον πέταξαν από τον γκρεμό.

Ο τρίτος Έλληνας σκέφτηκε “Δε μπορεί, κάποια λύση θα υπάρχει…”. Και όντως, ακόμα και αν φαινόταν πως οι επιλογές του ήταν αδιέξοδο, πως καμία δεν ήταν καλύτερη από τις άλλες, πως όλες τον οδηγούσαν στο θάνατο, τελικά υπήρχε πραγματικά λύση (η λύση αφήνεται σαν άσκηση για το σπίτι).

~~~~~

…και αν κάποιος μου πει πως οι επιλογές που έχει στις εκλογές είναι χειρότερες από τις παραπάνω, τότε μπορεί να περάσει από τα γραφεία του μπλογκ αυτού να παραλάβει το δώρο του: ένα καταπληκτικό αναμνηστικό μπλουζάκι το οποίο μπορεί να φοράει κάθε μέρα μετά τις εκλογές.

Posted in Πολιτικά, εκλογές | Tagged | 51 σχόλια

Μπαντάνα: μάθε αν μπορείς να την φοράς ή όχι

Φίλε μαλάκα μυώδη παραθεριστή,

ένα από τα πιο μαστ αξεσουάρ του καλοκαιριού, μετά από την σαγιονάρα, το τράιμπαλ τατού και την ξανθιά γκόμενα, είναι προφανώς η μπαντάνα. Επειδή μπορεί να προβληματίζεσαι, ή έστω να δείχνεις πως προβληματίζεσαι προκειμένου να δώσεις την εντύπωση πως έχεις εγκέφαλο, σχετικά με το αν σου πάει η μπαντάνα η όχι, σου παραθέτω ένα ερωτηματολόγιο το οποίο μπορείς να συμπληρώσεις εύκολα, γρήγορα και διασκεδαστικά για να διαπιστώσεις αν σου πάει ή όχι η μπαντάνα. Απλά τύπωσε το και ακολούθησε τις οδηγίες:

Αν σου είναι δύσκολο να καταλάβεις τα παραπάνω επειδή αντί για εγκέφαλο έχεις σβηστράκια, τότε μπορείς απλά να απομνημονεύσεις τον κανόνα του ΜΦΜΜ: Μη Φοράς Μπαντάνα Μαλάκα.

Posted in Έτσι μου 'ρθε | Tagged , | 14 σχόλια

Μικρά καθημερινά tips

Παρατηρώντας την καθημερινότητα και τους νόμους που διέπουν αυτή για τουλάχιστον 27 χρόνια, κατέληξα στο εξής πολύ απλό και χρήσιμο κόλπο που θα κάνει τη ζωή σας καλύτερη:

Αν περιμένετε κάποιο επείγον τηλεφώνημα αλλά για οποιοδήποτε λόγο αυτό καθυστερεί, ή αν απλά θέλετε να επισπεύσετε ένα τηλεφώνημα το οποίο περιμένετε, κάντε τα εξής:
1) αφήστε το κινητό σας στο γραφείο σας
2) πηγαίντε στην τουαλέτα
3) κατεβάστε τα πανταλόνια σας
4) αρχίστε να χέζετε.
Δύο δευτερόλεπτα μετά θα χτυπήσει το κινητό σας. Εγγυημένα.

Το κόλπο δε πιάνει αν έχετε μαζί σας το κινητό σας.

Posted in Έτσι μου 'ρθε | Tagged | 7 σχόλια

“The Last Concert”: Κυκλοφόρησε στους Κινηματογράφους!

(Spoiler)

Posted in Έτσι μου 'ρθε, Μουσική | 9 σχόλια

[Αποκλειστικό] Στέλιος Χάλφορντ – “Λαϊκές Thrash Επιτυχίες”

Αγαπητέ Μιχάλη Ρακιντζή,

ο κόσμος έχει αρχίσει να κατακλύζει τις παραλίες προκειμένου να αράξει σε μία ξαπλώστρα για λίγες ώρες και να αποκτήσει τον πολυπόθητο καρκίνο του δέρματος. O κάθε πανίβλακας φουσκομένος από τα χημικα bodybuilder-ass είναι χαρούμενος γιατί επιτέλους θα γαμήσει κάποια γκόμενα η οποία έχει τόσο μυαλό όσο η σαγιονάρα της. Οι γκόμενες οι οποίες έχουν τόσο μυαλό όσο οι σαγιονάρες τους προσπαθούν να ισορροπήσουν πάνω στα εντελώς αντιαισθητικά φελοπάπουτσα τους προκειμένου να ξεπεράσουν προσωρινά το κόμπλεξ που έχουν με το ύψος τους, αλλά το μόνο που καταφέρνουν με τον τρόπο που περπατάνε είναι να φαίνονται σα ξεχασμένες φτηνές τσατσάδες στο Βαρδάρη. Κάποιοι διδακτορικοί λιώνουν μπροστά στα γκουμπιούτερς τους πάνω στα βουνά των Ιωαννίνων ενώ έξω συνεχίζει να βρέχει όπως όλο τον υπόλοιπο χρόνο. Και αυτήν ακριβώς την περίοδο διαλέγει ένας τεράστιος έλληνας τραγουδιστής για να κάνει το μουσικό του ντεμπούτο…

Τις προσεχείς ημέρες λοιπόν πρόκειται να κυκλοφορήσει η πρώτη δισκογραφική δουλειά του μεγάλου Έλληνα τραγουδιστή Στέλιου Χάλφορντ με τίτλο “Λαϊκές Thrash Επιτυχίες”. Εκμεταλλευόμενοι την προσωπική μας γνωριμία με τον τραγουδιστή, όσο και το καλλίγραμμο σώμα μας για να πείσουμε την παραγωγό του, είμαστε στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσουμε πως εξασφαλίσαμε αποκλειστικά για εσάς τη δυνατότητα να ακούσετε σε πρώτη μετάδοση τον καινούργιο δίσκο του Στέλιου.

Οι περισσότεροι από εσάς μπορεί να μην έχετε ακούσει τον Στέλιο. Ο γυναικείος πληθυσμός που διαβάζει αυτές τις γραμμές ήδη προσπαθεί απεγνωσμένα με τα δεκατέσσερα εγκεφαλλικά κύτταρα που του έχουν απομείνει μετά από την εντατική παρακολούθηση του Sex and the Shitty να θυμηθεί από πιο Fame Story βγήκε ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης. Εντούτοις, ο Στέλιος είναι πολύ γνωστός στους μουσικούς και καλλιτεχνικούς κύκλους. Ενδεικτικά, έχουν πει για το Στέλιο Χάλφορντ:

“Τα τραγούδια του σε ταξιδεύουν σε μέρη εξωτικά όπως το Κοσσυφοπέδιο”
Μύρωνας Στρατής

-

“Δεν έχω ακούσει μεγαλύτερη μαλακία στη ζωή μου”
Αλέξης Κωστάλας

-

“Ποιος είνι παλιαυτός? Μπισέλ προυάκτιβ ένα τ’μέρα.”
Βασίλης Χατζηπαναγής

-

“Χαχα, Χάλφορντ τον λένε τον τύπο;! Το επίθετο του μου θυμίζει
εκείνον τον τραγουδιστή από τους Ζιγκ Ζάγκ”

Χαζογκόμενα έξω από τα Starbucks

-

“Τα Starbucks κάνουν πιο χάλια καφέ και από τη φίλη μου την Κατερίνα”
Ζιγκ Ζάγκ

-

“Ο δίσκος αυτώς μου άλλαξαι τη ζωί μου. Τον σηστύνω αναιπυφίλακτα”
Λευτέρης, Μαθητής Γ’ Λυκείου

-

“Ο δίσκος είναι μία οπτασία. Πανέμορφο εξώφυλλο, καταπληκτικό
artwork. Με βοήθησε να δω τον κόσμο με άλλο μάτι.”

Stevie Wonder, τυφλός

-

“Άγνωστο πως κατάφερες να δεις μέσα στο μαύρο
το άσπρο που ολόλευκο ζυγώνει έναν ταύρο
Μίλησες, και αν δε μίλησες μίσησα την πνοή σου
φεγγάρι χθες ολόγιομο η μινιμάλ ζωή σου”

Τεράστιος έντεχνος Έλλην τραγουδοποιός – στιχουργός – ερμηνευτής

-

“Καταπληκτικός και καταβαρετός δίσκος. Ακόμα κλαίω τα λεφτά μου.”
Μαρίκα Χάλφορντ, μάνα του Στέλιου

-

“Δε άκουσα ακόμα τον νέο δίσκο, αλλά θα πέθαινα για να τον ακούσω”
Σωκράτης Γκιόλιας

-

“Ο δεύτερος σημαντικότερος και λαμπρότερος δίσκος που
έχει βγάλει η Ελλάδα, μετά το δίσκο της Φαιστού”

Ερρίκος Σλήμαν

-

“Ο δίσκος γαμάει. Φοβερός. Αντικειμενικά, ότι καλύτερο έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια”
Στέλιος Χάλφορντ, ο ίδιος

-

“Από τη στιγμή που τον αγόρασα τον έχω μόνιμα στο cd player
(ακόμα να έρθει ο μαλάκας ο τεχνικός να μου το φτιάξει…)”

Νίκος Γκάλης, διαφημιστικό μοντέλο της ΑΓΝΟ

-

“Υπάρχει ένα μεγάλο μυστήριο πίσω από αυτόν τον δίσκο. Αν ακούσεις το δίσκο ανάποδα ακούγονται κάτι περίεργοι ήχοι. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που αν βάλεις τη λέξη ‘ιπτάμενος’ μπροστά από τη λέξη ‘δίσκος’ βγαίνει η φράση ‘ιπτάμενος δίσκος’ “
Κωνσταντίνος Χαρδαβέλλας, δραπέτης Δρομοκαϊτειου

-

Ο δίσκος του Στέλιου περιλαμβάνει διασκευές από γνωστά αγαπημένα λαϊκά κάλτ ελληνικά κομμάτια της προηγούμενης χιλιετίας που όλοι αγαπήσαμε. Η ερώτηση λοιπόν του quiz που όλοι περιμένατε είναι η εξής:

[ Ποια τραγούδια περιλαμβάνει ο πρώτος δίσκος του Στέλιου Χάλφορντ; ]

Η μόνη βοήθεια που μπορούμε να σας δώσουμε είναι το, ομολογουμένως εξαιρετικά δουλεμένο και προσεγμένο μέχρι την τελευταία του λεπτομέρια,  εξώφυλλο του δίσκου:

καθώς και το γεγονός πως ο δίσκος περιλαμβάνει 3 τραγούδια. Τα 3 αυτά τραγούδια του δίσκου υπάρχουν στο παραπάνω εξώφυλλο. Υπενθυμίζουμε πως ο πρώτος που θα βρει σωστά τα τρία τραγούδια θα ακούσει σε πρώτη παγκόσμια -ίσως και πανελλήνια- μετάδοση το πρώτο τραγούδι του δίσκου, ενώ λίγες μέρες μετά το τραγούδι θα γίνει διαθέσιμο στο ευρύ κοινό.

(ΥΓ: το μοναδικά 2 άτομα που γνωρίζουν την απάντηση να βγάλουν τον σκασμό, αλλιώς θα τους βάλω να ακούνε Νίβο μέχρι να σταματήσουν να κάνουν τελευταίες συναυλίες οι Πυξ Λαξ)

(update: Στέλιος Χάλφορντ: Μία Ανατρεπτική Συνέντευξη + παρουσίαση του Νέου Βίντεου)

Posted in Έτσι μου 'ρθε | 16 σχόλια

3+2+1 μύθοι και αλήθειες για το Χογνκ Κονγκ

επειδή όπως πάω δε πρόκειται ποτέ να γράψω για το ταξίδι στο Χονγκ Κονγκ, ξεκινάω να κάνω ένα memory dump και ο Θεός βοηθός για το πως θα βγει το ποστ…

1. Το Χονγκ Κονγκ είναι ΚΙΝΑ

Στη σημερινή κοινωνία ο πιο κοινός τρόπος να ξεκινήσεις μία έκθεση στο Λύκειο είναι με την φράση “Στην σημερινή κοινωνία”. Είναι επίσης αλήθεια πως όταν πας στο Χονγκ Κονγκ περιμένεις να δεις κάτι σχετικό με Κίνα.

Φίλε ταξιδιώτη μπορείς να περάσεις από τα Γιάννενα να πάρεις τα παπάρια μου αν περιμένεις να δεις οτιδήποτε κινέζικο στο Χονγκ Κονγκ, πέρα από τα ορνιθοσκαλίσματα που θεωρούν για γράμματα (φήμες αναφέρουν πως αυτός που σχεδίασε την κινέζικη αλφάβητο ήταν ένας μαστουρωμένος τυφλός πίθηκος με πάρκινσον) και το γεγονός πως στο δρόμο αντί για δέκα ξανθιές και πέντε δαπιτοτρέντηδες υπάρχουν κάτι εκατομμύρια κιτρινιάρηδες. Αν αυτό σου θυμίζει Κίνα:

honk kong

τότε πάρε ένα τηλέφωνο στο 2105404100 και κλείσε ένα ραντεβουδάκι.

 

2. Το Χονγκ Κονγκ είναι ΦΤΗΝΟ

Αν νομίζεις πως θα πάρεις και καμιά 10 πανταλόνια, 40 μπλούζες και 285342 σουβενίρ επειδή το Χονγκ Κονγκ είναι φτηνό, σε διαβεβαιώ πως ΠΟΤΕ δε πρόκειται να γνωρίσεις την καστανή πανέμορφη κοπέλα με το υπέροχο σώμα που είδες προχθές στο μπαράκι, πόσο μάλλον να σου κάτσει (με λίγα λόγια η φαντασία σου οργιάζει).

 

3. Θέλουμε πολλές ακόμα δεκαετίες για να φτάσουμε το Χονγκ Κονγκ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΑ

Πάω και γω ο ανυποψίαστος διδακτορικός Πλεροφορικής στο Χονγκ Κονγκ με το λαπτοπ μου και το κινητό μου, και ένιωσα όπως στο δημοτικό που οι περισσότεροι συμμαθητές μου είχαν παπούτσια Nike Air MAX με αερόσολες (πολύ χρήσιμη η αερόσολα για ένα παιδί δημοτικού, δε το συζητάω, όλοι οι συμμαθητές μου κάρφωναν στο μπάσκετ…) και εγώ είχα Strike που ήταν φτηνά και απλά έκαναν την δουλειά τους: δε περπατούσες ξυπόλητος. Μιλάμε η τελευταία γιαγιά με το ένα πόδι στον τάφο έχει EEE laptop και 3G κινητό 8ης γενιάς. Παίζει όταν βάλει και το άλλο πόδι στον τάφο να της κάνουν και ψηφιακή κηδεία την οποία θα δουν όλες οι φίλες της με τα iPhone τους. Μες στο μετρό όλοι είναι με τα BlackBerry, HTC, iPhone και Playstation portable (είδα μέχρι και μοναχό με iPhone). Στο αεροπλάνο είχα δύο κινέζους δίπλα, και σε κάποια φάση παρατηρώ πως έχουν ψηφιακή φωτογραφική μεγαλύτερη από τη δικιά μου. Χάρηκα για λίγο, μέχρι που συνειδητοποίησα πως η δικιά τους φωτογραφική εμφάνιζε τις φωτογραφίες επί τόπου.

Σίγουρα οι φωτογραφικές μηχανές τους βγάζουν τρισδιάστατες φωτογραφίες και μετά πάνε στα μαγαζιά και τις εμφανίζουν σε μορφή ολογράμματος. Ούτε καν θέλω να φανταστώ τι κάνουν οι βιντεοκάμερες τους.

 

4. Η θέα από το παράθυρο του ξενοδοχείου σου θυμίζει GTA I

(Οκ, η αλήθεια είναι πως αυτόν τον “μύθο” τον εφηύρα εγώ… αλλά κάπως έπρεπε να κολλήσω το γεγονός αυτό με τη θεματολογία του άρθρου).

Η θέα λοιπόν από το παράθυρο του ξενοδοχείου μου:

Μη μου πεις πως δε θυμίζει GTA I… Μου ήρθε να κατέβω κάτω, να κλέψω το αμάξι από τον πρώτο τυχόντα βγάζοντας τον από το αμάξι και ρίχνοντας τον στο δρόμο, και να πάω να πατήσω κανέναν περαστικό -τόσα εκατομμύρια είναι ούτως ή άλλως, σιγά μη το προσέξει κανείς αν λείπουν και καμιά 20αριά.

Και για τους ΑΣΧΕΤΟΥΣ που δε ξέρουν τι είναι το GTA: είναι το υπεργαμάτο Grand Theft Auto – λινγκ.

 

5. Οι κινέζοι είναι όλοι ΙΔΙΟΙ

Οκ, αυτές τις μαλακίες τις λέμε εμείς που βλέπουμε έναν κινέζο τώρα, έναν μετά από 2 βδομάδες και λέμε: “ρε συ αυτός είναι ίδιος με αυτόν που είδαμε πριν 2 βδομάδες”. Οι κινέζοι έχουν πολύ διακριτικά χαρακτηριστικά, και προφανώς αν δε το έβλεπα ο ίδιος με τα μη σχιστομάτικα μάτια μου ούτε εγώ θα το πίστευα. Εδώ μίλησα με έναν κινέζο μία μέρα στο συνέδριο (το 70% του συνεδρίου ήταν κινέζοι) και τον κατάλαβα και του μίλησα και την επόμενη μέρα.

Η τραγική ειρωνεία είναι πως αν έρθει ένας κινέζος στην Ελλάδα και πει πως όλοι μοιάζουμε μεταξύ μας θα έχει περισσότερο δίκιο. Ειδικά όσον αφορά τις Ελληνίδες. Ας πάρουμε για παράδειγμα μία τυχαία Ελληνίδα στο δρόμο: φοράει τζιν, καφέ μπότα πάνω από το τζίν, μαύρο παλτό, έχει ξανθό μαλλί και full-face γυαλλί. Ας πάρουμε τη διπλανή της: φοράει τζιν, καφέ μπότα πάνω από το τζίν, μαύρο παλτό, ξανθό μαλλί και φοράει σχεδόν ολόσωμο γυαλί. Ας πάρουμε μία κοπέλα από απέναντι: ξανθιά, τζιν, καφέ μπότα πάνω από το τζιν, μαύρο παλτό και τεράστιο γυαλί. Ας πάρουμε την διπλανή της: να πάει να γαμηθεί η διπλανή της, ίδια είναι και αυτή. Τι σκατά έχετε πάθει?! Ο μόνος τρόπος να σας ξεχωρίσει κάποιος είναι από τη μάρκα γυαλιών.

-Ρε Νίκο πως σου φάνηκε η Μαρία?

-Ποια ήταν αυτή, η ξανθιά με τα D&G γυαλιά?

-Όχι ρε συ, η άλλη ξανθιά δίπλα της με τα πιο γελοία Gucci γυαλιά.

-Α, σόρι ρε συ, δε την πρόσεξα, δε μπορούσα να την κοιτάξω γιατί μου ερχόταν να γελάσω κάθε φορά που έβλεπα τα γυαλιά της. Αλλά ούτως η άλλως, δεν έχασα και τίποτα, ίδια ήταν με την Ελένη.

-Ποια είναι η Ελένη, η ξανθιά με τα τεράστια γυαλιά με τον άσπρο σκελετό – μαύρο τζάμι;

-Ναι, αυτή! Δεν είχε πολύ αστεία γυαλιά?

Μη ξανακούσω μόνο πως οι κινέζοι είναι όλοι ίδιοι…

…και μιας που το έφερε η κουβέντα για γυαλιά, προσωπικά χωρίζω τα γελοία γυαλιά ηλίου που φοράτε σε τρεις κατηγορίες ανάλογα με την γελοιότητα τους (“γυαλιά κλόουν”, “γυαλιά σιδηρουργού”, “full-face γυαλιά για butterface γκόμενες”), και οραματίζομαι κάπως έτσι το μέλλον:

glasses evolution
(κάνε κλικ ντε!)

6. Οι κινέζοι είναι ΑΣΧΗΜΟΙ

Αν με τον όρο “κινέζοι” στην παραπάνω πρόταση αναφερόμαστε μόνο στο ανδρικό φύλο, τότε η πρόταση είναι τόσο αληθής  όσο και η πρόταση “το να τρως γιαουρτάκια είναι γκέι” (το οποίο προφανώς και είναι πέρα για πέρα αλήθεια). Αν με τον όρο “κινέζοι” αναφερόμαστε στο σύνολο των κατοίκων της Κίνας, τότε πρέπει να αποκαταστήσω την αλήθεια…

  • Κινέζες: οκ, ας μιλήσουμε σαν άντραι. Οι όμορφες κινέζες είναι πραγματικά όμορφες. Διόρθωση, είναι ΟΜΟΡΦΕΣ. Έχω πάθει την πλάκα μου. Καταρχήν έχουν πολύ ωραία σώματα (αν και η εξίσωση που περιγράφει την καμπύλη του σώματος τους όταν κάθονται προφίλ είναι η “x = 1“. Εν ολίγοις, δεν έχουν καμπύλες, π.χ. αν κόψεις το κεφάλι μίας κινέζας δε μπορείς να καταλάβεις ποιο είναι το μπροστά μέρος του σώματος και ποιο το πίσω), και το κλίμα βοηθάει πολύ στο να το επιδεικνύουν αυτό καθώς όλο το χρόνο έχει ζέστη και αυτές γυρνάν με τα κοντά σορτς και τις κοντές φούστες. Δεύτερον έχουν πολύ όμορφα και γλυκά πρόσωπα (για τις όμορφες μιλάμε πάντα…). Τρίτον, ΔΕΝ φοράνε ολόσωμα γυαλιά ηλίου σαν τις ΨΩΝΑΡΕΣ Ελληνίδες γαμώτοσπίτιτουςμέσασυγχήστηκαπάλι. Έτσι μπορείς να ΔΕΙΣ και να χαζέψεις το όμορφο πρόσωπο τους. Τέταρτον, ντύνονται πολύ ωραία, με το δικό της στυλ η κάθε μία. Γενικά είναι και γαμώ. Οι όμορφες κινέζες. Γιατί οι υπόλοιπες εξακολουθούν να μοιάζουν σα διασταύρωση ανθρώπου με βατράχο περασμένο με ένα χέρι κίτρινη μπογιά.
  • Κινέζοι: ο πιο όμορφος κινέζος μοιάζει με έναν ραδιενεργά παραμορφωμένο μπαμπουίνο που τον πάτησε τανκς, αν και πολλοί πιστεύουν πως ο “όμορφος κινέζος” είναι μυθικό πλάσμα, ενώ γλωσσολόγοι αναφέρουν πως πιθανότατα οι λέξεις “όμορφος” και “κινέζος” είναι αλληλοαντικρουόμενες. Ο πιο άσχημος κινέζος είναι αυτό που βλέπει καθημερινά στον καθρέφτη το 99.5% των κινέζων. Το υπόλοιπο 0.4% απλά δεν έχει καθρέφτη. Το τελευταίο 0.1% είναι εκ γενετής τυφλοί. ΔΕΝ υπάρχει όμορφος κινέζος, μη πιστεύετε αυτά που βλέπετε στις ταινίες (τους φτιάχνουν με το φώτοσοπ).

Bonus: Weird Facts

  • Πολλές κινέζες βγάζουν τα φρύδια τους και τα βάφουν με μαρκαδόρο (δε ξέρω με τι σκατά μπογιατίζεστε εσείς οι γυναίκες). Ρε δεν έχουν φρύδια, έχουν ζωγραφιές! Παίζει δηλαδή αν τρέξουν για να προλάβουν κάνα μετρό να ιδρώσουν και να ξεβάψουν τα φρύδια τους.
  • κοιμούνται ΟΠΟΥ βρουν, Ο,ΤΙ ωρα και αν είναι. Στο μετρό πχ το 50% των ατόμων κοιμούνται, όλη τη μέρα, εντός Σαββάτου και Κυριακής. Τις προάλες πήγαμε McDonalds 10 και κάτι το βράδυ και ήταν μία κινέζα η οποία, μέχρι να παραγγείλει ο γκόμενος, έγυρε το κεφάλι και κοιμήθηκε για 5 λεπτά. 10 το βράδυ! Έτσι απλά! Τι σκατά, διακόπτες έχουν? Είναι κάποιο πρόγραμμα εξοικονόμησης ενέργειας που τους επέβαλε η κυβέρνηση, όταν και καλά δεν κάνεις κάτι πρέπει να κοιμάσαι; Η μήπως είναι ανθρωποειδή?!
  • πρωί κατα τις 8 η ώρα υπάρχουν κάνα δυό μέρη που πάνε και κάνουν πρωινή άσκηση. Και βλέπεις καμιά δεκαριά άτομα 4ης ηλικίας (πόσο ακόμα θα ζήσουν οι πούστηδες!) να κάνουν ασκήσεις κινέζικες και γιόγκες και μαλακίες. Οκ, νορμαλ θα πείτε. Νομίζω όμως δεν είναι και τόσο νορμάλ να κάνουν τις ασκήσεις αυτές κρατώντας σπαθιά στα χέρια τους…

Όλα αυτά στη σημερινή κοινωνία.

Posted in Έτσι μου 'ρθε | 29 σχόλια

Παρελάσεις και υπερβολές…

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή είναι στανταράκι θέμα στα κανάλια και στα ίντερνετς πως κάποιοι ξεσηκώθηκαν και είναι αντίθετοι στις παρελάσεις. Το Χ σχολείο αντιτίθεται στις παρελάσεις, ο τάδε σύλλογος δασκάλων αρνείται να συμμετάσχουν τα παιδιά στις παρελάσεις και τα λοιπά. Έχω ακούσει και διαβάσει διάφορες απόψεις πάνω στο θέμα του γιατί πρέπει να καταργηθούν οι παρελάσεις. Οι περισσότερες από αυτές είναι ώριμες απόψεις, συγκροτημένες, βασισμένες σε παιδαγωγικές μελέτες. Τις σέβομαι απεριόριστα, κυρίως λόγω επιστημονικής εγκυρότητας, και πολλές τις ενστερνίζομαι.

Προσωπικά, νομίζω είμαι ουδέτερος στο θέμα, και ίσως να κλίνω υπέρ της μη κατάργησης απλά επειδή πιστεύω πως η κατάργηση δεν έχει κάτι ουσιαστικό να προσφέρει, ενώ η μη κατάργηση τουλάχιστον προσφέρει λίγες ώρες ξεγνοιασιάς και μακρυά από την “εκπαίδευση”. Αλλά τέσπα, άνετα μπορώ να αλλάξω γνώμη.

Αυτό όμως που πραγματικά δε μπορώ και με τρελαίνει είναι η υπερβολή. Η υπερβολική υπερβάλουσα υπερβολή. Πως η παρέλαση θα κάνει το παιδί εθνικιστή και σοβινιστή και ρατσιστή και σεξιστή. Θα το καταστρέψει και θα το εκμηδενίσει. Δεν θα έχει μυαλό να σκεφτεί. Θα του αλλάξει ζώδιο. Η ψυχή του θα μετατραπεί μία μαύρη άμορφη μάζα την οποία θα καταβροχθίσει ο διάολος με τη μορφή ενός τετράποδου γκρέιπ φρουτ τη στιγμή που ο μαθητής κοιτάξει στην εξέδρα των επισήμων κατά την παρέλαση. Και ποτέ μα ποτέ δε θα ξαναμπορέσει να δέσει τα κορδόνια του… Αυτή θα είναι η επίδραση αυτών των σαράντα λεπτών πρόβας για δύο – τρεις μέρες το χρόνο και αυτό το τέταρτο παρέλασης. Αυτά θα καταφέρουν ένα ολέθριο ψυχολογικό πλήγμα στην ευαίσθητη αγνή παρθένα καρδιά του παιδιού, και χρόνια αργότερα, μετά από αρκετές επισκέψεις, ο ψυχολόγος θα καταλήξει πως ο λόγος που ώθησε τον πελάτη του στο να επιτεθεί με ένα πιρούνι στην ουκρανέζα πόρνη στο κωλόμπαρο και να της βγάλει το μάτι ήταν οι παρελάσεις που έκανε 20 χρόνια πριν.

Γιώργος καλεί υπερβάλλοντες αντιφρονούντες. Πατήστε λίγο γη. Όβερ. Η παρέλαση είναι συνήθως απλά κάποιες χαμένες ώρες μαθήματος το χρόνο. Και από κάποια σκοπιά αυτό ίσως να είναι και ωφέλιμο, αν σκεφτεί κανείς τι θα κάναν τα παιδιά αυτή την ώρα σε περίπτωση που δεν έκαναν παρέλαση. Όλοι μας κάναμε παρελάσεις και δε νομίζω να αποκτήσαμε ψυχολογικά προβλήματα ή σοβινιστικές αντιλήψεις. Δηλαδή φτάνετε στο σημείο να γίνεστε το ίδιο γραφικοί και γελοίοι σαν τους σάικο γονείς και το τραγικό ΕΣΡ που απαγόρεψε τον Μπομπ Σφουγγαράκη για να μη γίνουν τα παιδιά μας γκέι. Και όχι δε κάνω πλάκα, είναι ακριβώς η ίδια υπερβολή. Ο Μπομπ θα κάνει τα παιδιά μας γκέι και οι παρελάσεις θα τα κάνουν εθνικιστές και ρατσιστές.

Η μακράν πιο ηλίθια αιτιολογία ήταν αυτή που διάβασα σήμερα απο αυτό το άρθρο. Αναφορές όπως αυτές κοινώς χαρακτηρίζονται γραφικές και γελοίες και καταφέρνουν να πετύχουν με περισσή ευκολία το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που προσδοκούν: να τους πάρει ο κόσμος στο ψιλό και να υποβιβάσει εντελώς το θέμα. Ωρέ πως να σας πάρει κάποιος στα σοβαρά μετά από αυτά που γράφεται; Πως να κάτσει να σκεφτεί μήπως όντως έχει λογική η κατάργηση των παρελάσεων;

Επιγραμματικά, αναφέρω τι εγχαράσσεται στην ψυχή των παιδιών με την παρέλαση σύμφωνα πάντα με τους συγγραφείς:

α) Διαχωρισμός-διακρίσεις: αγόρια μπροστά, κορίτσια πίσω (ολοφάνερα σεξιστικό), αλλά και ψηλοί/ές μπροστά, κοντοί/ές πίσω (ολοφάνερα ακατανόητο). Και κυρίως άξιοι/ες ξεχωριστά -η Ελλάδα της σημαίας-πληβείοι πίσω. Μάλιστα η εξάδα μόνο πηγαίνει συνήθως στη Δοξολογία και πάντα μπροστά- ξεκομμένη από τον υπόλοιπο μαθητικό όχλο. Εδώ, συναντάμε και το μεγάλο θέμα της απόρριψης των παιδιών με αναπηρίες. Η εγκύκλιος που επιτρέπει και τη συμμετοχή ανάπηρων στην πράξη περιορίζεται στους/ις σημαιοφόρους και αποτελεί καταφανώς επικοινωνιακό τρικ, που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να γενικευτεί, αφού οι απαιτήσεις για τη συμμετοχή στα «παρελαύνοντα τμήματα» δεν σέβονται διόλου τις ιδιαίτερες δυσκολίες και ανάγκες αυτών των παιδιών.

αγόρια μπροστά, κορίτσια πίσω (ολοφάνερα σεξιστικό)

Ολοφάνερα, δε το συζητώ. Για να καταλάβω, ο σεξισμός εμφανίζεται όταν “κάτι-που-έχει-σχέση-με-αγόρια” εμφανίζεται πριν από “κάτι-που-έχει-σχέση-με-κορίτσια“?

Σε πολλές από τις καφετέριες και τα μπαρ που πηγαίνω οι τουαλέτες βρίσκονται συνήθως στο τέλος ενός διαδρόμου. Και σχεδόν πάντα είναι πρώτα οι αντρικές και μετά οι γυναικείες. Ω, Σεξιστικές οι τουαλέτες.

Σε ένα blog που σχολίασα τις προάλλες ήμουν ο πρώτος σχολιαστής και μετά ακριβώς σχολίασε μία κοπέλα. Ω, είμαι Σεξιστής.

Στο λεξικό η λέξη Αγόρια έρχεται πριν από τη λέξη Κορίτσια. Ω, Σεξιστικό το λεξικό. Ή μάλλον, Σεξιστής αυτός ο αρχαίος Έλληνας που εφηύρε τις λέξεις “αγόρι” και “κορίτσι” (για να μην αναφέρω πως και ο αντίστοιχος Άγγλος αρχαίος είναι σεξιστής, αφού στα αγγλικά πάλι οι λέξεις είναι “boy” και “girl”).

Και μία ερώτησις: αν, λέγω ΑΝ, τα κορίτσια ήταν μπροστά και τα αγόρια πίσω θα ήταν πάλι σεξιστικό; Μήπως θα ήτο σεξισμός κατά των αγοριών; Η μήπως γενικά το πρόβλημα υπάρχει όταν υπάρχει μία σχετική θέση μεταξύ αγοριών και κοριτσιών;

ψηλοί/ές μπροστά, κοντοί/ές πίσω (ολοφάνερα ακατανόητο)

Ζητώ να αποσυρθούν αμέσως όλα τα τεύχη του Λούκυ Λουκ όπου οι Ντάλτον προχωράνε σε υψομετρική διάταξη. Ακατανόητο να διαβάζουν τα παιδιά μας τέτοια κόμικ, που εμποτίζουν τις ψυχές τους με υψομετρικές διακρίσεις. Επίσης να αλλάξει ο τίτλος του παραμυθιού από “Η Χιονάτη και η εφτά νάνοι” σε “Οι εφτά νάνοι και η Χιονάτη”, καθώς είναι ολοφάνερα ακατανόητο να αναφέρεται πρώτα η ψηλή Χιονάτη και μετά οι καημένοι οι κοντοί εφτά νάνοι. (εγώ ήμουν πάντα τελευταία σειρά στην παρέλαση. Δε μπορείτε να φανταστείτε πόσο με τραυμάτισε ψυχικά, ακόμα το θυμάμαι και κλαίω κάθε 28 του Οκτώβρη όταν βλέπω παρελάσεις στην τελεόραση…)

Τέλος, σας φαίνεται άσχημο τα παιδιά με ειδικές ανάγκες να μη συμμετέχουν στις παρελάσεις. Για μένα πάλι το λογικό θα ήταν να τους απαλλάσσουν από μαρτύριο της παρέλασης. Και φυσικά αν κάποιο παιδί το επιθυμεί, να συμμετάσχει (και δε πιστεύω πως απαγόρεψε κανείς σε παιδί με ειδικές ανάγκες να συμμετάσχει σε παρέλαση). Απλά πράγματα.

Είμαι σίγουρος όμως πως αν κάθε ΑμΕΑ έπρεπε να συμμετάσχει στις παρελάσεις τότε θα μιλούσατε (και σωστά) για απάνθρωπες και απαξιωτικές συμπεριφορές. Τώρα που δε συμμετέχουν, πάλι μιλάτε για απάνθρωπες και απαξιωτικές συμπεριφορές.

β) Θηριοδαμαστικός παβλοφισμός (σ.σ. και μόνο που διαβάζω κάτι τέτοιες εκφράσεις μου ανάβουν τα λαμπάκια): Όλοι/όλες περπατάμε με το ίδιο αφύσικο βήμα, μετά από πολύωρη, μάλιστα, εκγύμναση, που μετατρέπει το σχολείο σε τσίρκο. Για να μπορούμε να «στοιχιζόμαστε» βλέποντας μόνο το κεφάλι του μπροστινού μας και να «ζυγιζόμαστε» ρίχνοντας ματιές στο πλάι στο/στη διπλανό/ή μας και εντέλει να κινούμαστε σαν ρομποτάκια με το ρυθμό που επιβάλλει -παβλοφικά-η σφυρίχτρα ή το «ένα στο αριστερό».

Ζητώ από το Θεό να καταργηθεί άμεσα το αερόμπικ. Τώρα. Δεν μπορεί όλοι αυτοί οι άνθρωποι να περπατάνε και να πηδάνε με το ίδιο αφύσικο βήμα, μετά από πολύωρη εκγύμναση, και να μετατρέπεται έτσι το γυμναστήριο σε τσίρκο. Επίσης να καταργηθούν και όλες οι σχολές χορού. Και οι παραδοσιακοί χοροί. Δε μπορεί, πέρα από το πολύωρο αφύσικο βήμα, να στοιχιζόμαστε βλέποντας το κεφάλι του μπροστινού και του διπλανού μας και να ζυγιζόμαστε ρίχνοντας  ματιές στο πλάι στο διπλανό. Να κινούμαστε σαν ρομποτάκια με τον ρυθμό που επιβάλει -παβλοφικά- η μουσική αερόμπικ, ο μαλακοπίτουρας ο Νίβο, το “Λεμονάκι μυρωδάτο” ή το “Μήλο μου κόκκινο”, ούτε όμως και τα επίσης παβλοφικά “πάμε τώρα πηδηματάκια“, “και ένα, και δύο“, “πάμε κοπέλες τώρα αγκώνες“.

Όχι στους θηριοδαμαστικούς παβλοφισμούς των σχολών αερόμπικς και των μοντέρνων και παραδοσιακών χορών.

γ) Αγελισμός – ομοιομορφία: συνδέεται με το προηγούμενο όσον αφορά στην κίνηση στο χώρο, αλλά επεκτείνεται και στην ενδυμασία. Την πιο ορατή προσπάθεια υποταγής του ατόμου στη μαζική ομοιομορφία του συνόλου. Τώρα τελευταία, μάλιστα, έχουμε σύνδεση του εθνικοσοσιαλιστικού αυτού κατάλοιπου με το θεσμό της χορηγίας. Συνήθως φροντιστήρια «χορηγούν» μέρος (φουλάρια, γιλέκα, μπερέδες κ.λ.π.) της ενδυμασίας.

Να καταργηθούν άμεσα οι εθνικοσοσιαλιστικές στολές των αθλητικών ομάδων. Δεν είναι δυνατόν να βγαίνουν όλοι οι παίχτες μιας ομάδας μπάσκετ με την ίδια ακριβώς εθνικοσοσιαλιστική στολή, στην προσπάθεια των εθνικοσοσιαλιστικών προπονητών τους να υποτάξουν το άτομο στην μαζική ομοιομορφία του συνόλου. Για να μη μιλήσω για τα εθνικοσοσιαλιστικά κατάλοιπα των χορηγιών πάνω στις φανέλες.

Σαν άμεση λύση επίσης προτείνω όταν οι εθνικές ομάδες μας εμφανίζονται για παράδειγμα στους Ολυμπιακούς αγώνες, ο καθένας να έχει το δικαίωμα να φοράει ότι θέλει. Σκισμένα τζιν, σταράκια, πολύχρωμες πουά μπλούζες, χαιβανέζικα πουκάμισα με παπαγάλους και φωτιές.

Τέλος, πρέπει να απαγορευτούν τα γκρούπς στο καρναβάλι της Πάτρας. Δε μπορεί να βγαίνουν δεκάδες άτομα ντυμένα με την ίδια στολή, 40 σέξυ νοσοκόμενες, υποταγμένα στις εθνικοσοσιαλιστικές επιταγές του βασιλιά Καρνάβαλου και στις καρναβαλικές εθνικοιμπεριαλιστικές επιβολές από τις γυμνόστηθες χορεύτριες της μακρινής εθνικοσοσιαλιστικής Βραζιλίας. Για να μην αναφέρω πως το εθνικοσοσιαλιστισκό αυτό φαινόμενο εμφανίζεται και στα -κατά τα άλλα “απελευθερωμένα” και καλά…- gay parades (#).

Όχι στην ομοιόμορφη ενδυμασία, όχι στην εθνικοσοσιαλιστική υποταγή των αθλητών, καρναβαλιστών και ομοφυλόφιλων.


δ) Υποβιβασμός του ελεύθερου πολίτη σε υποταγμένο «υπήκοο»:
Από ποιο φεουδαρχικό χρονοντούλαπο άραγε βγαίνουν αυτοί οι «επίσημοι» που στέκονται κάθε φορά στην εξέδρα (δεσπότης, στρατηγός, νομάρχης -οι αρχές και εξουσίες του τόπου) επιθεωρώντας με βλοσυρό βλέμμα τους υπηκόους τους, καθώς αυτοί τους «αποδίδουν τιμές» (γιατί άραγε;) στρέφοντας την κεφαλή δεξιά (ενώ ταυτόχρονα κοιτάνε λοξά τη «στοίχισή» τους και ακόμα πιο λοξά τη «ζύγισή» τους);

Έλα ντε! Τι φεουδαρχικά κατάλοιπα είναι να τιμάς τους επισήμους στις παρελάσεις; Γιατί, όπως όλοι μας  έχουμε παρατηρήσει, αυτά γίνονται μόνο στις παρελάσεις. Σε όλες τις υπόλοιπες κοινωνικές και μη εκδηλώσεις δεν υπάρχουν επίσημοι, ενώ όταν υπάρχουν επίσημοι κάθονται στην ίδια καρέκλα που κάθονται και όλοι οι υπόλοιποι παρευρισκόμενοι, ή κάπου χωμένοι πίιισω – πίσω, ή στα σκαλιά αν δεν υπάρχει χώρος. Κάποιος πρέπει επιτέλους να κλείσει όλα αυτά τα φεουδαρχικά τους χρονοντούλαπα από τα οποία βγαίνουν συνεχώς επίσημοι και πάνε στις παρελάσεις…

Και ναι, το έχω προσέξει και γω αυτό το βλοσυρό βλέμμα με το οποίο κοιτάνε οι επίσημοι τα παιδιά στις παρελάσεις -τους υποκόους τους. Μια φορά ένα παιδί πέθανε από αυτο το βλέμμα. Και όχι ακαριαία. Αρχικά έβγαλε ένα επιπλέον μάτι. Έπειτα πετάχτηκε στον ουρανό, άρχισε να περιστρέφεται για ένα λεπτό και μετά από λίγα δευτερόλεπτα έγινε μία τεράστια έκρηξη. Τα κομμάτια του σκορπίστηκαν παντού. Τα υπόλοιπα παιδιά δε του έδωσαν σημασία όμως γιατί έπρεπε να αποδώσουν τιμές και να κοιτάνε λοξά τη στοίχιση τους.

Έχει κάνα δύο ακόμα αλλά βαριέμαι να σχολιάσω. Το κλού της υπόθεσης είναι πάντως ένα: προσεδαφιστείτε, για όνομα του Θεού. Μη γίνεστε ΤΟΣΟ γελοίοι. Ο Μπομπ Σφουγγαράκης δε θα κάνει τα παιδιά μας γκέι.

Posted in Έτσι μου 'ρθε | 25 σχόλια

Τρεις Λευκές Μπαρόκ Μαιμούδες – Μία έντεχνη συνέντευξις

[ εορταστική συνέντευξη για το κλείσιμο των 400 σχολίων στο σχετικό ποστ ]

ΓΜ: Καλημέρα Φίλιππε, και ευχαριστώ πολύ για την τιμή που μου κάνεις.

ΦΠ: Η τιμή είναι 230 ευρώ πλέον Φ.Π.Α., ένεκα οικονομικής κρίσης. Μία καλημέρα κρεμασμένη στο μπαλκόνι μου, ένα πρωί που περπατάει με τα χέρια. Ο φρεντοτσίνο σου έχει κρυώσει και το ράδιο σου παίζει τα τραγούδια των κουφών αλόγων.

ΓΜ: Επίσης. Μίλησε μου λίγο για την τελευταία σου δισκογραφική δουλειά.

ΦΠ: Ανέγγιχτος παροξυσμός. Συνονθύλευμα ήχων και πράξεων της καθημερινότητας μέσα από τα μάτια ενός χρυσόψαρου, που βλέπει μόνο το πιο λευκό χρώμα της μυρωδιά μιας ξεχασμένης θάλασσας. Άχρωμο κοβάλτιο και δονητές από κρυπτονίτη.

ΓΜ: Ακούγεται πολύ έντεχνο. Και νομίζω είναι βγαλμένο μέσα από την πραγματικότητα. Ποια είναι η κύρια διαφορά του από τον προηγούμενο σου δίσκο; Η μουσική; Η θεματολογία; Τα συναισθήματα που πηγάζουν από αυτόν;

ΦΠ: Μόνο το εξώφυλλο.

ΓΜ: Μάλιστα. Αυτό τον καιρό σε τι κατάσταση βρίσκεσαι;

ΦΠ: Ανύπαντρες γάτες τυλίγουν το μονόδοντο σακάκι σου, δεν ξεπέρασες ποτέ το λιγοστό επιμύθιο στην απρόσμενη σου σόλα. Υπήρξες μια στιγμή στην κατσαρόλα, δεν.

ΓΜ: Θα έλεγα αρκετά κουραστικό, ιδίως επί καθημερινής βάσης (επί ύψους δύα δίο). Πες μου λίγο για την προηγούμενη σου μπάντα, πως αποφασίσατε να χαράξετε ο καθένας το δικό του δρόμο μετά από 387 τραγούδια – επιτυχίες που προκάλεσαν τουλάχιστον 950 κυβικά λίτρα δακρύων στις ευαίσθητες ηλικίες κάτων των 15;

ΦΠ: Μέρες αδέξιες, τα νησιά του πελάγου δε χωράν τη μοναξιά μου. Απορία ή στόμφος, εισήχθη πριν απολαβεί (γέλια). Δε μπορεί να παρεισφρύσει το μηδέν σε ένα ρόδο.

ΓΜ: (γέλια) Έχετε κάτσει ποτέ να μετρήσετε πόσες φορές διαλύθηκαν οι Πυξ Λαξ; Υπάρχει κάποιο μοτίβο πίσω από τις διαλύσεις και επανενώσεις σας? (γέλια)

ΦΠ: Τρισυπόστατο, κρίμα, δε θυμάται να ξεχνάει. Τα τυχερά σας νούμερα είναι Τοξότης, μαστίγιο και πυροσκί.

ΓΜ: Έχεις βρεθεί ποτέ σε μία δύσκολη κατάσταση όπως κάποιος εντελώς θνητός με μουστάκι να σου πει στο δρόμο “Μήπως έχεις ώρα”;

ΦΠ: Η ώρα είναι κάτι το σχετικό. Ποτέ δε κουρεύομαι, αρνούμαι να πληρώσω τον άλλο είτε κάνει μισή ώρα να με κουρέψει είτε κάνει 30 λεπτά. Ποιος είναι αυτός που θα βάλει τιμή στον χρόνο μου; Ο χρόνος είναι άτιμος. Τιμή και δόξα στον Νίκο Παλαιοκώστα. Άτιμη και άδοξα στον Νίβο.

ΓΜ: (γέλια) Σωστά, πολύ ωραίο αυτό που είπες. Πρόσφατα έδωσες μία πολυαναμενόμενη συναυλία που δε την περίμενε κανείς. Τραγούδησες σαν headliner μαζί με την παντελώς άγνωστη Sinead O’Connor και τον πασίγνωστο MC Yinka (αφίσα). Επειδή σε πολλούς φάνηκε παράξενο, εμείς ψάξαμε και βρήκαμε πως τα αρχικά σχέδια σου ήταν να τραγουδήσεις μαζί με την Sarah Conor από το Terminator I & II (αφίσα), αλλά επειδή για άγνωστους λόγους δεν έκατσε τελικά η συνεργασία, και για να μη ξανατυπώνετε όλες τις αφίσες, βρήκατε μία καλλιτέχνη με παρόμοιο όνομα και διορθώσατε τις αφίσες. Κατά πόσο αληθεύουν αυτές οι φήμες;

ΦΠ: Αληθεύουν περίπου κατά 3 μέτρα και 2 ουγιές μαντολάτο. Αλλά όχι παραπάνω. Δεν είμαι πλεονέκτης. Αφήνω τον εαυτό μου έρμαιο των σκυλιών της μουσικής αδιαθεσίας. Ένας εξολοθρευτής της μουσικής ποιότητας.

ΓΜ: (γέλια) Υπάρχουν πολλοί δύσπιστοι και χαμηλού υποστρωματικού νοητικού επιπέδου διαδικτυακοί ιστογράφοι που, ψευδώς κατά γενική ομολογία των απανταχού ερωτοευνουχισμένων 13χρονων, υποστηρίζουν πως οι στίχοι σου είναι κενοί και δίχως νόημα. Τι απαντάς σε αυτούς;

ΦΠ: Κοίτα, στην επόμενη ώρα, ο τόνος θα είναι: ρίο … μάρε … και 20 δευτερόλεπτα. Αιμοβόρικες βιτρίνες, θερμοφόρες κολομπίνες. Λεβιές. Συγνώμη που ξέφυγα λίγο από την ερώτηση. Τι με ρώτησες;

ΓΜ: Μία που το ‘φερε η κουβέντα για παιδοφιλία, τι έχεις να πεις για τον πρόσφατο θάνατο του Michael Jackson; Υποθέτω, επειδή νιώθω να σε ξέρω και ας γνωριζόμαστε μόλις 40 χρόνια, σε συγκλόνισε και θα έγραψες κάποια καινούργια επιτυχία.

ΦΠ: Μελαγχολικά τασάκια γεμίζουν μαριονέτες, η αγάπη κλαίει στα στενά της νιότης. Παιδιά που δε πρόλαβαν να γευτούν την ήβη του κορμιού σου. Το μαύρο που έγινε λευκό, και μαύρο καταλήγει. Μια θύμησή σου φλογερή, στο φεγγάρι περπατάω. Τριήμερα στον κόρφο σου. Ένας άντρας στον καθρέφτη, κακός, γαλήνιος εγκληματίας.

ΓΜ: Σ’ ευχαριστώ πολύ για το χρόνο που σπατάλησες σε αυτή τη συνέντευξη, ενώ θα μπορούσες να είχες γράψει 3 καινούργιους δίσκους.

ΦΠ: Πάντα υπάρχει χρόνος. Αλλιώς, αν δεν υπάρχει χρόνος, μήπως μας κοροιδεύουν οι ωρολογοποιοί και μας παίρνουν τα λεφτά μας τζάμπα;

Posted in Έτσι μου 'ρθε | 51 σχόλια

Το φαινόμενο της πεταλούδας

Γιατί ρε πούστη μου οι Αμερικάνοι δεν αμολάνε χίλιους μαύρους με αροξόλ στην Ιαπωνία να σκοτώσουν όλες τις γαμημένες πεταλούδες και να γλιτώσουν από τους τυφώνες?

Όλα εγώ πρέπει να τα σκέφτομαι σε αυτό τον κόσμο?

Posted in Έτσι μου 'ρθε | 16 σχόλια

Αξίες

Συνομιλία με έναν τρέντι (ο επιθετικός προσδιορισμός “τρέντι” χρησιμοποιείται με την κακή, αντιαισθητική, γλοιώδη, εμετική, δαπίτικη του έννοια):

Εγώ: Και να σου πω ρε συ, πόσα λεφτά ας πούμε δίνεις για ένα παντελόνι;

Τρέντης: Ας πούμε 150 με 200 ευρά. Ισως και 250.

Εγώ: Τόσα πολλά;! Σου περισσεύουν και τα δίνεις;

Τρέντης: Όχι ρε, σοβαρά μιλάς; Απλά όταν έχεις ένα καλό περιεχόμενο (δείχνει με νόημα το καλογυμνασμένο του σώμα), ε το περιτύλιγμα θα έχει αξία αντάξια του περιεχομένου!

Εγώ: Χαχαχα! (= πόσο μαλάκας είσαι). Και να υποθέσω πως και οι μπλούζες που αγοράζεις είναι ανάλογης τιμής;

Τρέντης: Ε, εκεί πάμε συνήθως μέχρι 150. Αλλά ναι, και εκεί η τιμή είναι ανάλογη του περιεχομένο (δείχνει με το ένα μάτι τα μπράτσα του, τα οποία και σφίγγει).

Εγώ: Χαχα, το πιασα! (= τι μαλάκας).

Εγώ (του λέω, με νόημα, σηκώνοντας το ένα φρύδι και χαμογελώντας, μία ερώτηση για την οποία ψοφάει): Οπότε υποθέτω πως και τα μποξεράκια σου δεν θα είναι φθηνά?!

Τρέντης: Ε καλά, αυτό εννοείται! Αφού περικλείουν τα πιο πολύτιμα αντικείμενα που έχουμε (γέλια). Γενικά έχω μόνο Calvin Klain και Roberto Cavalli.

Εγώ: Δηλαδή για πόσα λεφτά μιλάμε ανά μποξεράκι;

Τρέντης: Ε, ξεκινάμε από 20-30 και φτάνουμε μέχρι και 70…

Εγώ: 70 ευρώ για ένα μποξεράκι; Πω ρε σύ, πολλά λεφτά! Εγώ αγοράζω με 7 ευρώ και μου φαίνονται ακριβά!

Τρέντης: Είπαμε φίλε, το ανεκτίμητο περιεχόμενο θέλει περιτύλιγμα ανάλογης αξίας! Χεχε!

Εγώ: Και να σου πω, το καπέλο που φοράς πόσο το πήρες;

Τρέντης: Σου αρέσει; Αυτό το αγόρασα 5 ευρώ.

Posted in Έτσι μου 'ρθε | 35 σχόλια

Σκουριές: το νέο Κράτος του Τρόμου

Χωρίς πολλά, διάβασε όλο το κείμενο για να καταλάβεις τι κάνουν αυτήν ακριβώς τη στιγμή κράτος και Μπόμπολας (το “και” εδώ δε συνδέει δύο διαφορετικές διακριτές οντότητες) στις Σκουριές Χαλκιδικής.

Ακόμα και αν, λέμε, συμφωνείς με την δημιουργία εργοστασίου χρυσού (το οποίο δεν θα δώσει λεφτά στο κράτος, στον πολίτη, σε σένα, αλλά στον Μπόμπολα, ο οποίος αγόρασε μία επένδυση που υπολογίζεται πως θα του αποφέρει γύρω στα 1,5 δις με το αστείο και εξωφρενικό ποσό των 11 εκ.), ακόμα κι αν δε νοιάζεσαι για την οικολογική καταστροφή (δε μιλάμε για 2-3 δεντράκια κομμένα, αλλά για πλήρη οικολογική διάλυση τεράστιας έκτασης και ανεπανόρθωτες ζημιές), ακόμα κι αν δε σε ενοχλεί το γεγονός πως οι διαδικασίες κατασκευής του εργοστασίου έχουν ξεκινήσει χωρίς τις απαραίτητες εγκρίσεις, ακόμα κι αν δεν έχεις πρόβλημα με το γεγονός πως η αστυνομία βρίσκεται στο πλευρό του επιχειρηματία και σαπίζει στον ξύλο τους ειρηνικούς διαδηλωτές, κάτοικους και μη της περιοχής που το μόνο που απαιτούν είναι να μην καταστραφεί το περιβάλλον και η ζωή τους (αντί η αστυνομία να κάνει το ακριβώς αντίθετο όπως θα έπρεπε), διάβασε το και προώθησε το.

Από http://antigoldgreece.wordpress.com

~ ~ ~

Με το σοκ από την κόλαση που ζήσαμε χθες στις Σκουριές ακόμα υπερβολικά έντονο, βρίσκομαι μπροστά στον υπολογιστή προσπαθώντας να γράψω ένα “κανονικό” άρθρο. Αδύνατον. Δεν μπορώ να βρω τις εκφράσεις, δεν ξέρω αρκετά σχήματα υπερβολής, άλλωστε όσους υπερθετικούς βαθμούς κι αν χρησιμοποιήσω η πραγματικότητα αυτών που συνέβησαν χθες πάλι θα με ξεπερνάει. Οπότε θα τα γράψω απλά, όπως τα έζησα, και ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του.

Συνέχεια ανάγνωσης

Posted in Έτσι μου 'ρθε | 1 σχόλιο

Ο Θθανάσης Χλωροτάπητας για την μάστιγα των Δανειστικών Βιβλιοθηκών

Η μάστιγα του δανεισμού των βιβλίων και το δράμα της Χρυσηίδας Δημουλίδου δεν θα μπορούσε να αφήσει ασυγκίνητο τον Θθανάση Χλωροτάπητα, τον μαιτρ του σύγχρονου θερμοσιφωνικού θρίλερ. Με έναν γράμμα το οποίο ήρθε πριν από λίγο με ταχυδρομικό περιστέρι στα γραφεία του μπλονγκ, ο Θθανάσης μας ζήτησε να δημοσιεύσουμε την επιστολή συμπαράστασής του προς την Χρυσηίδα Δημουλίδου, το οποίο και κάνουμε με μεγάλη μας τιμή: Συνέχεια ανάγνωσης

Posted in Έτσι μου 'ρθε | Tagged , , , | 12 σχόλια

Περί Πακιστανού, Εγκληματικότητας και Αντιμετώπισης της

Posted in Έτσι μου 'ρθε, Κοινωνικά / Πολιτικά, αστυνομία | Tagged | Γράψτε ένα σχόλιο

Από μικρός είχα όνειρο να με γράψουν οι εφημερίδες

Οι προσδοκίες:

Διδακτορικός Φοιτητής Πληροφορικής γράφει πρόγραμμα που θεραπεύει τον καρκίνο

 

…και η πραγματικότητα:

Posted in Έτσι μου 'ρθε | 9 σχόλια

Το Καλύτερο Καράτε

Πως να αποκρούσετε την ποδαρίλα

Προσπερνάμε καταρχήν τον πραγματικά εμπνευσμένο από συζητήσεις παιδιών δημοτικού σχολείου ούλτρα φέυλ τίτλο του βιβλίου -εναλλακτικοί τίτλοι που μου έρχονται:
“Το Καράτε Μου Είναι Καλύτερο Από το Καράτε Σου”
“Σούπερ Καράτε που Γαμάει”
“Τέλειο Καράτε για Μικρούς, Μεγάλους και Ανθρώπους”
“Πραγματικό Καράτε, Όχι Μαλακίες”
“Καράτε – Είπες Τίποτα;”

Προσπερνάμε επίσης το γεγονός πως υπήρξε κάποιος άνθρωπος πέραν του Μ. Νακαγιάμα που αγόρασε το συγκεκριμένο βιβλίο, καθώς το βιβλίο πωλείται σαν μεταχειρισμένο.

Δεν μπορώ όμως να προσπεράσω την αχρηστότητα ενός βιβλίου για να μάθεις καράτε. Θα μου πεις τώρα, εδώ ο άλλος έμαθε καράτε πλένοντας αμάξια και βάφοντας τοίχους. Ντάξει, όμως εκεί μπλέκουμε και με θέματα child labour και δε θέλω να επεκταθώ.
Όμως βιβλίο για να μάθεις καράτε; Βιβλίο;

Δηλαδή φαντάζομαι περιεχόμενο:

Κεφάλαιο 3 – Αυτοάμυνα:
Ερωτήσεις Ανακεφαλαίωσης και Ελέγχου Ετοιμότητας

Ερώτηση 1: Κάποιος σας επιτίθεται, χτυπώντας σας με το δεξί του πόδι πίσω από το γόνατο σας και ακινητοποιώντας σας με μία λαβή γύρω από το λαιμό σας.
Πώς αντιδράτε;
(χρόνος απάντησης: 0.8 δευτερόλεπτα)

____________________________________________
____________________________________________
____________________________________________
____________________________________________

Ερώτηση 2: Ο αντίπαλος σας βρίσκεται μπροστά σας, σηκώνει την δεξιά (όπως τον κοιτάτε) γροθιά και ετοιμάζεται να σας χτυπήσει στο πρόσωπο.
Πώς αποφεύγετε την κίνηση του;
(χρόνος απάντησης: 0.5 δευτερόλεπτα)

____________________________________________
____________________________________________
____________________________________________
____________________________________________

Ερώτηση 3: Η κίνηση που έκανε ο αντίπαλος σας στην προηγούμενη ερώτηση αποδεικνύεται προσποίηση: ενώ έδειχνε πως θα σας χτυπήσει με το δεξί χέρι στο πρόσωπο, τελικά προσπαθεί να σας κλωτσήσει με το αριστερό γόνατο στα αρχίδια.
Πώς αντιδράτε;
(χρόνος απάντησης: 0.3 δευτερόλεπτα)

____________________________________________
____________________________________________
____________________________________________
____________________________________________

ΥΓ / Μπόνους:

Δηλαδή τι;

Σε φάση “Ανέκδοτα για Αλογάκια και Αξιωματικούς”, “Ένα ξεκαρδιστικό Σαχ Ματ”, “Ένα Τρελό Τρελό Ροκέ”;

Για ποιο λόγο;

Posted in Έτσι μου 'ρθε | 8 σχόλια

Μαθήματα Ελληνικής Κρατικής Δημοσιογραφίας

Posted in Πολιτικά, αστυνομία | 7 σχόλια

Το Πείραμα της Υπακοής

Posted in Έτσι μου 'ρθε | 1 σχόλιο