Την Κυριακή λοιπόν, όπως είχα αναφερθεί σε προηγούμενο post μου, είπαμε να κάνουμε μία βόλτα στη λίμνη των Ιωαννίνων, μιας που είχε καλό καιρό (αν και το κρύο ήταν τσουχτερό) και από την άλλη είχαμε ποοολύ καιρό να βγούμε μέρα στα Γιάννενα.

Το πήραμε λοιπόν από το σπίτι μου όλο κάτω, μέχρι που βγήκαμε λίμνη. Αποφασίσαμε να πάμε κει από στενάκια, και όχι από κεντρικούς δρόμους, για να αποφύγουμε για λίγο τον κόσμο. Η λίμνη τέτοια ώρα είναι απίστευτη (είχε και μία ψιλοομίχλη προς τα δεξιά -old time classic η ομίχλη στα Γιάννενα).

Προχωρήσαμε πλάι πλάι με τη λίμνη, ώσπου φτάσαμε στο κάστρο, στο σημείο που ο αυτοκινητόδρομος κάνει εξωτερικά το γύρο του κάστρου (στη φωτογραφία, αριστερά εκεί που βρίσκονται τα αμάξια μπορείτε να φανταστείτε τον αυτοκινητόδρομο, στο κέντρο φαίνεται ο πεζόδρομος, δεξιά ο ποδηλατόδρομος, και πιο δεξια…

…η λίμνη!). Το κάστρο βρίσκεται αριστερά του αυτοκινητόδρομου (όπως κοιτάτε την πάνω φωτογραφία ντε).

Στο δρόμο τα είπαμε λίγο και με ένα γλάρο (γούσταρε κουβέντα τώρα, τι να του πεις, ότι βιαζόμαστε να πάμε να πιούμε καφέ? Δε είμαστε τέτοιοι άνθρωποι…)

Είδαμε και το καραβάκι να φεύγει για να κάνει τη βόλτα του γύρω απο το νησάκι στο κέντρο της λίμνης…

Και φτάσαμε στο κάστρο! Όπως όλα τα κάστρα, έτσι και αυτό έχει παντού στενά πέτρινα δρομάκια…

…και φυσικά περάσαμε και από την ατραξιόν του κάστρου, δε ξέρουμε τον κανονικό του τίτλο, πάντως εμείς το λέμε “το σπίτι του τρελού“. Συχνά-πυκνά ανανεώνει τις “στήλες” του, έξω από το σπίτι του. Σχολιάζει την επικαιρότητα, τους πολιτικούς, το ποδόσφαιρο (αν κοιτάξετε προσεκτικά θα βρείτε και αναφορά στον Ρεχαγκελ…)

Τελικώς καταλήξαμε στο Φίλοιστρον. Παλιό Γιαννιώτικο σπίτι που μετατράπηκε σε καφενείο, ζεστή (από σόμπα) ατμόσφαιρα , ξύλινα τραπέζια και καρέκλες, μικρό (10 παρέες πρέπει να χωράνε maximum) και φιλικό. Μόνο ένα πράμα κολλάει σε τέτοια κατάσταση: ελληνικός καφές. Σου φέρνουν το φλιτζάνι και τον ελληνικό στο μπρικάκι του (με τον διπλό ελληνικό φέρνουν και λουκουμάκι…).

Στην υγειά σας!