2 | topaiditisplateias
Νοεμβρίου 28, 2008 στο 11:17 μμ

Το θέμα των μεταπτυχιακών φίλε μου Γιώργο είναι πολύ ζόρικο και πραγματικά, μέσω ενός blog δεν γίνεται έτσι απλά
Όμως τελικά σε τι εξυπηρετεί ένα μεταπτυχιακό ή ένα διδακτορικό εντός Ελλάδος?

Εγώ προσωπικά τελείωσα τις σπουδές μου σε ένα ΤΕΙ και θα συνεχίσω να κάνω δεύτερη σχολή γιατί όσα μεταπτυχιακά που κοίταξα πάνω στο τομέα μου είναι όλα για να κοροιδέψουν το κόσμο.

4 | lucia
Νοεμβρίου 29, 2008 στο 1:45 πμ

γενικά η φάση υποψήφιος διδάκτορας στην ελλάδα είναι πολύ πονεμένη και μην νομίζεις ότι οι υποτροφίες λύνουν προβλήματα.
είμαι υ.δ. στο ε.μ.π. και πήρα υποτροφία ΙΚΥ που δίνει 450 το μήνα και αναγκάζομαι και να δουλεύω part time γιατί με νοίκια κλπ τα 450 είναι ψίχουλα.
ασε που αν είσαι μηχανικός και έκανες τη μαλακία να παρεις άδεια α΄σκησης επαγγέλματος πρέπει να πληρώνεις και 3000 το χρόνο στο ΤΣΜΕΔΕ. οπότε τί υποτροφία είναι αυτή…Γ.Τ.Π….

10 | eleni
Νοεμβρίου 29, 2008 στο 8:27 μμ

Καλα τα λες φιλε. Εντωμεταξύ, ορισμένοι συνάδελφοι (εγω προσωπικά όχι) εχουν να αντιμετωπίσουν και τους επιβλέποντες, από τους οποίους ορισμένοι δεν εγκρίνουν τη μερική απασχόληση που κόβει ώρες παρουσίας από το εργαστήριο και απαιτουν την παρουσία του υ.δ. στο εργαστήριο ως το βράδυ ή από τις οχτώ τοπρωι, όταν κάποιος αναγκάζεται να δουλεύει ως τις δεκα το προηγούμενο βράδυ για να τα βγάλει πέρα. Και κάτι ακόμη: να μη μιλήσουμε για τη στήριξη από το πανεπιστήμιο οσον αφορά διεθνη (και ελληνικά συνέδρια), όπου για να πας πρέπει να ξεπαραδιαστείς. Εγω για έξι μέρες στην Ιταλία το Σεπτέμβρη πλήρωσα περίπου 900 ευρω από την τσέπη μου, πχ. Στην Ελλάδα νομίζουμε ακόμη πως τα συνέδρια είναι μόνο για τουρισμό, ενώ ειναι απαραίτητα εργαλεία στη δουλειά, και για να μαθεις πράγματα και για να κάνεις επαφες και γνωριμίες. Ουτε για workshops και courses, summer schools κλπ προβλέπονται χρήματα. Και να σκεφτείς πωςστην Ιταλία γνωρισα κάτι κοπέλες απο το πανεπιστημιο του Ζαγκρεμπ, το οποιο εδω δεν θεωρείται και πρωτοκλασατο, αλλα τους πλήρωσε και τη συμμετοχή στο συνέδριο και τα εισητηρια…. Μην αρχίσω, γιατι μου ερχονται κι αλλα στο νου… Ευχαριστούμε που τα μοιράζεσαι όλα αυτά παντως, τουλάχιστον να μη νιωθει ο καθένας μόνος του….

16 | roula
Δεκεμβρίου 21, 2008 στο 10:54 μμ

Φίλε Γιώργο, μεγάλο θέμα άνοιξες για μεταπτυχιακά-διδακτορικά. Παθούσα κι εγώ, αφού τελείωσα το μεταπτυχιακό στα Γιάννενα σε 3 χρόνια, αναγκασμένη να ασχολούμε part-time πότε σε ιδιαίτερα και πότε ως γραμματέας, στριμώχνοντας το διάβασμα και τις εργασίες σε Χριστούγεννα, Πάσχα και καλοκαίρι. Σε ό,τι αφορά τις υποτροφίες του ΙΚΥ, είναι ήδη καπαρωμένες οι περισσότερες θέσεις και ας μην παραμυθιάζεται κανείς από ιστορίες περί αδιάβλητων εξετάσεων. Ναι, ΟΚ, ίσως αν είσαι πολύ τυχερός και δεν υπάρχει κάποιο βύσμα με γνωριμία με τους εξεταστές ή τέκνο καθηγητή, να περισσέψει και για κανέναν άλλο. Εγώ όμως από τις 3 περιπτώσεις υπότροφων ΙΚΥ που ξέρω, οι 2 πήγαν συστημένοι, με αναγνωριστικά σημάδια στο γραπτό. Τώρα για υποτροφίες άλλων φορέων ή κληροδοτημάτων ιδιωτών, που χρειάζεται να έχεις καταγωγή από τον πάνω μαχαλά της Πέρα Ραχούλας και 3 αδέρφια, εκ των οποίων τα 2 κορίτσια με πιστοποιητικό παρθενίας, καλή υπομονή για οποιον θέλει να το κυνηγήσει.

Είπε κάποιος για ιδιωτική χρηματοδότηση για έρευνα. Μακάρι να υπήρχε τέτοια δυνατότητα, αλλά εκεί υπάρχουν 2 ερωτηματικά: Ο ιδιώτης θα χρηματοδοτήσει συγκεκριμένο τομέα που τον ενδιαφέρει, άρα μιλάμε για έρευνα κατευθυνόμενη, πόση ελευθερία έχεις να επιλέξεις το αντικείμενο σου; Και τι γίνεται με τομείς όπως η Φιλολογία (για να αναφερθώ στο αντικείμενό μου) ή χειρότερα η Θεολογία, που δεν νομίζω ότι είναι η πρώτη προτεραιότητα μια κοινωνίας που προσανατολίζεται σε τομείς τεχνολογικούς;
Και ας μην μιλήσουμε για συμπεριφορά και νοοτροπία καθηγητών, που σε βλέπουν ως την παραδουλεύτρα τους (π.χ. βρες μου βιβλιογραφία στο τάδε θέμα γιατί ετοιμάζω μια ανακοίνωση στο τάδε συνέδριο, διόρθωσέ μου τα γραπτά των εξετάσεων – been there, done that), ας μην μιλήσουμε για αποκατάσταση μετά το διδακτορικό και απελπιστούμε.

Ξεκινάς με μεράκι να μελέτήσεις την επιστήμη σου σε βάθος και καταντάς να σιχαθείς τον εαυτό σου. Κι επειδή εγώ εκπτώσεις δεν κάνω, προτίμησα το μισθό και την αξιοπρέπεια του καθηγητή Γυμνασίου και εχαιρέτησα. Αυτά και συγνώμη για το μέγεθος του post.

18 | steliosperiklis
Μαρτίου 10, 2009 στο 2:22 μμ

Όταν έδωσα εξετάσεις στο ΙΚΥ, ήμουν πάρα πολύ αγχωμένος. Αναζητούσα μία διέξοδο διαφυγής. Ήθελα να κάνω διδακτορικό στο αντικείμενό μου, αλλά τα οικονομικά μου ήταν άθλια. Κατάφερα κ τους δύο στόχους, αλλά υπέφερα. Για να κυνηγήσεις τη “δημόσια” παιδεία στην Ελλάδα, πρέπει να είσαι γκουρού στον αυτοέλεγχο και τη σοβιετικού τύπου οικονομία, αφού εισόδημα δεν υπάρχει και οι περισσότεροι ψέγουν τις επιλογές σου παρά τις επιδοκιμάζουν. Έναν μήνα μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων του ΙΚΥ και μία ημέρα μετά τα 25α γενέθλιά μου, ο πατέρας μου έπαθε έμφραγμα, σε τρεις μήνες παρουσίαζα τη μεταπτυχιακή διπλωματική εργασία, σε έξι έφευγε ο αδελφός μου φαντάρος! Το αντικείμενό μου με ευχαριστεί, με γεμίζει, με χαροποιεί, αλλά όταν βγαίνω από τη βιβλιοθήκη, αντικρύζω πάντα τη γκρίζα πραγματικότητα. Η αδικία στην Ελλάδα φοριέται παντού. Απορώ, μερικές φορές, πού έβρισκαν τόσο κουράγιο οι προηγούμενοι νέοι και σπούδαζαν και μεγαλουργούσαν. Έχουν αλλάξει προς το χειρότερο τα πράγματα ή έτσι ήταν πάντοτε στο Ynanistan? Όσοι σκέπτονται τα μεταπτυχιακά και το διδακτορικό, ένα έχω να τους πω: GO FOR! ΑΞΙΖΕΙ. Το προπτυχιακό είναι το πρόκριμά σας για τη συνέχεια, αλλά να γνωρίζετε πως πρέπει να προσαρμοσθείτε στο νέο περιβάλλον. Η εμπειρία και οι γνώσεις μου από το μεταπτυχιακό είναι από τις καλύτερες της ζωής μου. Φροντίστε μόνο τις σταθερές και τις μεταβλhτές στη ζωή σας. Ε, άμα θέλεις να κάνεις διδακτορικό, αλλά να συντηρείς αυτοκίνητο, εξόδους, διακοπές, ρούχα κλπ, λογάριεσαι, καλύτερα, τα οικονομικά των γονιών σου πριν πράξεις, καθώς και τις προτεραιότητές σου (μην γίνεσαι σνομπ, κρίνε με βάση τα δικά σου θέλω, άσε τους άλλους να ορίζουν τη ζωή τους με τα δικά τους κριτήρια). Με αυτά τα προσόντα, η δουλειά βρίσκεται, η ποιότητα ζωής είναι το ζητούμενο. Υγεία πάνω απ’ όλα.

ΥΓ.: Προτιμώ χίλιες φορές τις γραπτές εξετάσεις του ΙΚΥ παρά την υποβολή αίτησης σε ιδιωτικές υποτροφίες. Στο ΙΚΥ γράφεις και περνάς (διαφθορά δεν παρατήρησα, όλα ήταν νομότυπα, τα θέματα ήταν παλούκια), αλλά στις ιδιωτικές υποτροφίες στέλνεις τα χαρτιά σου και το πιθανότερο επόμενο βήμα είναι η απορριπτική επιστολή 6 μήνες αργότερα. Ούτε σε συνέντευξη δεν καλούν και ορισμένα ιδιωτικά ιδρύματα δεν δημοσιοποιούν τα αποτελέσματα των επιλογών τους. Εάν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια ιδρυθούν στην Ελλάδα, θα γελάσουμε πολύ.

24 | thanos
Απριλίου 1, 2009 στο 6:39 μμ

Θα αγόραζες αυτοκίνητο απο χρεοκοπημένη εταιρία (που σημαίνει ότι θα έπαιζες λόττο με την εγγύηση και το service)?

Θα πέταγες ποτέ με αεροπορική εταιρία που γνωρίζεις ότι δεν κάνει συντήρηση και ελέγχους ασφαλείας στα αεροπλάνα της;

Θα έδινες ποτέ χρήματα να αγοράσεις ένα προϊόν που *εν γνώσει σου* είναι κάκης ποιότητας;

Γιατί λοιπόν περιμένεις κάτι αξιόλογο από ένα (πλέον) κακό και χρεοκοπημένο σύστημα, δηλαδή την ελληνική “ανώτατη” εκπαίδευση;

Το “ό,τι πληρώνεις παίρνεις” είναι βασικός κοινωνικός θεσμός (και η πληρωμή δεν σημαίνει απαραίτητα χρηματική αποζημίωση).