Παρελάσεις και υπερβολές…
Κάθε χρόνο τέτοια εποχή είναι στανταράκι θέμα στα κανάλια και στα ίντερνετς πως κάποιοι ξεσηκώθηκαν και είναι αντίθετοι στις παρελάσεις. Το Χ σχολείο αντιτίθεται στις παρελάσεις, ο τάδε σύλλογος δασκάλων αρνείται να συμμετάσχουν τα παιδιά στις παρελάσεις και τα λοιπά. Έχω ακούσει και διαβάσει διάφορες απόψεις πάνω στο θέμα του γιατί πρέπει να καταργηθούν οι παρελάσεις. Οι περισσότερες από αυτές είναι ώριμες απόψεις, συγκροτημένες, βασισμένες σε παιδαγωγικές μελέτες. Τις σέβομαι απεριόριστα, κυρίως λόγω επιστημονικής εγκυρότητας, και πολλές τις ενστερνίζομαι.
Προσωπικά, νομίζω είμαι ουδέτερος στο θέμα, και ίσως να κλίνω υπέρ της μη κατάργησης απλά επειδή πιστεύω πως η κατάργηση δεν έχει κάτι ουσιαστικό να προσφέρει, ενώ η μη κατάργηση τουλάχιστον προσφέρει λίγες ώρες ξεγνοιασιάς και μακρυά από την “εκπαίδευση”. Αλλά τέσπα, άνετα μπορώ να αλλάξω γνώμη.
Αυτό όμως που πραγματικά δε μπορώ και με τρελαίνει είναι η υπερβολή. Η υπερβολική υπερβάλουσα υπερβολή. Πως η παρέλαση θα κάνει το παιδί εθνικιστή και σοβινιστή και ρατσιστή και σεξιστή. Θα το καταστρέψει και θα το εκμηδενίσει. Δεν θα έχει μυαλό να σκεφτεί. Θα του αλλάξει ζώδιο. Η ψυχή του θα μετατραπεί μία μαύρη άμορφη μάζα την οποία θα καταβροχθίσει ο διάολος με τη μορφή ενός τετράποδου γκρέιπ φρουτ τη στιγμή που ο μαθητής κοιτάξει στην εξέδρα των επισήμων κατά την παρέλαση. Και ποτέ μα ποτέ δε θα ξαναμπορέσει να δέσει τα κορδόνια του… Αυτή θα είναι η επίδραση αυτών των σαράντα λεπτών πρόβας για δύο – τρεις μέρες το χρόνο και αυτό το τέταρτο παρέλασης. Αυτά θα καταφέρουν ένα ολέθριο ψυχολογικό πλήγμα στην ευαίσθητη αγνή παρθένα καρδιά του παιδιού, και χρόνια αργότερα, μετά από αρκετές επισκέψεις, ο ψυχολόγος θα καταλήξει πως ο λόγος που ώθησε τον πελάτη του στο να επιτεθεί με ένα πιρούνι στην ουκρανέζα πόρνη στο κωλόμπαρο και να της βγάλει το μάτι ήταν οι παρελάσεις που έκανε 20 χρόνια πριν.
Γιώργος καλεί υπερβάλλοντες αντιφρονούντες. Πατήστε λίγο γη. Όβερ. Η παρέλαση είναι συνήθως απλά κάποιες χαμένες ώρες μαθήματος το χρόνο. Και από κάποια σκοπιά αυτό ίσως να είναι και ωφέλιμο, αν σκεφτεί κανείς τι θα κάναν τα παιδιά αυτή την ώρα σε περίπτωση που δεν έκαναν παρέλαση. Όλοι μας κάναμε παρελάσεις και δε νομίζω να αποκτήσαμε ψυχολογικά προβλήματα ή σοβινιστικές αντιλήψεις. Δηλαδή φτάνετε στο σημείο να γίνεστε το ίδιο γραφικοί και γελοίοι σαν τους σάικο γονείς και το τραγικό ΕΣΡ που απαγόρεψε τον Μπομπ Σφουγγαράκη για να μη γίνουν τα παιδιά μας γκέι. Και όχι δε κάνω πλάκα, είναι ακριβώς η ίδια υπερβολή. Ο Μπομπ θα κάνει τα παιδιά μας γκέι και οι παρελάσεις θα τα κάνουν εθνικιστές και ρατσιστές.
Η μακράν πιο ηλίθια αιτιολογία ήταν αυτή που διάβασα σήμερα απο αυτό το άρθρο. Αναφορές όπως αυτές κοινώς χαρακτηρίζονται γραφικές και γελοίες και καταφέρνουν να πετύχουν με περισσή ευκολία το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που προσδοκούν: να τους πάρει ο κόσμος στο ψιλό και να υποβιβάσει εντελώς το θέμα. Ωρέ πως να σας πάρει κάποιος στα σοβαρά μετά από αυτά που γράφεται; Πως να κάτσει να σκεφτεί μήπως όντως έχει λογική η κατάργηση των παρελάσεων;
Επιγραμματικά, αναφέρω τι εγχαράσσεται στην ψυχή των παιδιών με την παρέλαση σύμφωνα πάντα με τους συγγραφείς:
α) Διαχωρισμός-διακρίσεις: αγόρια μπροστά, κορίτσια πίσω (ολοφάνερα σεξιστικό), αλλά και ψηλοί/ές μπροστά, κοντοί/ές πίσω (ολοφάνερα ακατανόητο). Και κυρίως άξιοι/ες ξεχωριστά -η Ελλάδα της σημαίας-πληβείοι πίσω. Μάλιστα η εξάδα μόνο πηγαίνει συνήθως στη Δοξολογία και πάντα μπροστά- ξεκομμένη από τον υπόλοιπο μαθητικό όχλο. Εδώ, συναντάμε και το μεγάλο θέμα της απόρριψης των παιδιών με αναπηρίες. Η εγκύκλιος που επιτρέπει και τη συμμετοχή ανάπηρων στην πράξη περιορίζεται στους/ις σημαιοφόρους και αποτελεί καταφανώς επικοινωνιακό τρικ, που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να γενικευτεί, αφού οι απαιτήσεις για τη συμμετοχή στα «παρελαύνοντα τμήματα» δεν σέβονται διόλου τις ιδιαίτερες δυσκολίες και ανάγκες αυτών των παιδιών.
“αγόρια μπροστά, κορίτσια πίσω (ολοφάνερα σεξιστικό)“
Ολοφάνερα, δε το συζητώ. Για να καταλάβω, ο σεξισμός εμφανίζεται όταν “κάτι-που-έχει-σχέση-με-αγόρια” εμφανίζεται πριν από “κάτι-που-έχει-σχέση-με-κορίτσια“?
Σε πολλές από τις καφετέριες και τα μπαρ που πηγαίνω οι τουαλέτες βρίσκονται συνήθως στο τέλος ενός διαδρόμου. Και σχεδόν πάντα είναι πρώτα οι αντρικές και μετά οι γυναικείες. Ω, Σεξιστικές οι τουαλέτες.
Σε ένα blog που σχολίασα τις προάλλες ήμουν ο πρώτος σχολιαστής και μετά ακριβώς σχολίασε μία κοπέλα. Ω, είμαι Σεξιστής.
Στο λεξικό η λέξη Αγόρια έρχεται πριν από τη λέξη Κορίτσια. Ω, Σεξιστικό το λεξικό. Ή μάλλον, Σεξιστής αυτός ο αρχαίος Έλληνας που εφηύρε τις λέξεις “αγόρι” και “κορίτσι” (για να μην αναφέρω πως και ο αντίστοιχος Άγγλος αρχαίος είναι σεξιστής, αφού στα αγγλικά πάλι οι λέξεις είναι “boy” και “girl”).
Και μία ερώτησις: αν, λέγω ΑΝ, τα κορίτσια ήταν μπροστά και τα αγόρια πίσω θα ήταν πάλι σεξιστικό; Μήπως θα ήτο σεξισμός κατά των αγοριών; Η μήπως γενικά το πρόβλημα υπάρχει όταν υπάρχει μία σχετική θέση μεταξύ αγοριών και κοριτσιών;
“ψηλοί/ές μπροστά, κοντοί/ές πίσω (ολοφάνερα ακατανόητο)“
Ζητώ να αποσυρθούν αμέσως όλα τα τεύχη του Λούκυ Λουκ όπου οι Ντάλτον προχωράνε σε υψομετρική διάταξη. Ακατανόητο να διαβάζουν τα παιδιά μας τέτοια κόμικ, που εμποτίζουν τις ψυχές τους με υψομετρικές διακρίσεις. Επίσης να αλλάξει ο τίτλος του παραμυθιού από “Η Χιονάτη και η εφτά νάνοι” σε “Οι εφτά νάνοι και η Χιονάτη”, καθώς είναι ολοφάνερα ακατανόητο να αναφέρεται πρώτα η ψηλή Χιονάτη και μετά οι καημένοι οι κοντοί εφτά νάνοι. (εγώ ήμουν πάντα τελευταία σειρά στην παρέλαση. Δε μπορείτε να φανταστείτε πόσο με τραυμάτισε ψυχικά, ακόμα το θυμάμαι και κλαίω κάθε 28 του Οκτώβρη όταν βλέπω παρελάσεις στην τελεόραση…)
Τέλος, σας φαίνεται άσχημο τα παιδιά με ειδικές ανάγκες να μη συμμετέχουν στις παρελάσεις. Για μένα πάλι το λογικό θα ήταν να τους απαλλάσσουν από μαρτύριο της παρέλασης. Και φυσικά αν κάποιο παιδί το επιθυμεί, να συμμετάσχει (και δε πιστεύω πως απαγόρεψε κανείς σε παιδί με ειδικές ανάγκες να συμμετάσχει σε παρέλαση). Απλά πράγματα.
Είμαι σίγουρος όμως πως αν κάθε ΑμΕΑ έπρεπε να συμμετάσχει στις παρελάσεις τότε θα μιλούσατε (και σωστά) για απάνθρωπες και απαξιωτικές συμπεριφορές. Τώρα που δε συμμετέχουν, πάλι μιλάτε για απάνθρωπες και απαξιωτικές συμπεριφορές.
β) Θηριοδαμαστικός παβλοφισμός (σ.σ. και μόνο που διαβάζω κάτι τέτοιες εκφράσεις μου ανάβουν τα λαμπάκια): Όλοι/όλες περπατάμε με το ίδιο αφύσικο βήμα, μετά από πολύωρη, μάλιστα, εκγύμναση, που μετατρέπει το σχολείο σε τσίρκο. Για να μπορούμε να «στοιχιζόμαστε» βλέποντας μόνο το κεφάλι του μπροστινού μας και να «ζυγιζόμαστε» ρίχνοντας ματιές στο πλάι στο/στη διπλανό/ή μας και εντέλει να κινούμαστε σαν ρομποτάκια με το ρυθμό που επιβάλλει -παβλοφικά-η σφυρίχτρα ή το «ένα στο αριστερό».
Ζητώ από το Θεό να καταργηθεί άμεσα το αερόμπικ. Τώρα. Δεν μπορεί όλοι αυτοί οι άνθρωποι να περπατάνε και να πηδάνε με το ίδιο αφύσικο βήμα, μετά από πολύωρη εκγύμναση, και να μετατρέπεται έτσι το γυμναστήριο σε τσίρκο. Επίσης να καταργηθούν και όλες οι σχολές χορού. Και οι παραδοσιακοί χοροί. Δε μπορεί, πέρα από το πολύωρο αφύσικο βήμα, να στοιχιζόμαστε βλέποντας το κεφάλι του μπροστινού και του διπλανού μας και να ζυγιζόμαστε ρίχνοντας ματιές στο πλάι στο διπλανό. Να κινούμαστε σαν ρομποτάκια με τον ρυθμό που επιβάλει -παβλοφικά- η μουσική αερόμπικ, ο μαλακοπίτουρας ο Νίβο, το “Λεμονάκι μυρωδάτο” ή το “Μήλο μου κόκκινο, ούτε όμως και τα επίσης παβλοφικά “πάμε τώρα πηδηματάκια“, “και ένα, και δύο“, “πάμε κοπέλες τώρα αγκώνες“.
Όχι στους θηριοδαμαστικούς παβλοφισμούς των σχολών αερόμπικ και των μοντέρνων και παραδοσιακών χορών.
γ) Αγελισμός – ομοιομορφία: συνδέεται με το προηγούμενο όσον αφορά στην κίνηση στο χώρο, αλλά επεκτείνεται και στην ενδυμασία. Την πιο ορατή προσπάθεια υποταγής του ατόμου στη μαζική ομοιομορφία του συνόλου. Τώρα τελευταία, μάλιστα, έχουμε σύνδεση του εθνικοσοσιαλιστικού αυτού κατάλοιπου με το θεσμό της χορηγίας. Συνήθως φροντιστήρια «χορηγούν» μέρος (φουλάρια, γιλέκα, μπερέδες κ.λ.π.) της ενδυμασίας.
Να καταργηθούν άμεσα οι εθνικοσοσιαλιστικές στολές των αθλητικών ομάδων. Δεν είναι δυνατόν να βγαίνουν όλοι οι παίχτες μιας ομάδας μπάσκετ με την ίδια ακριβώς εθνικοσοσιαλιστική στολή, στην προσπάθεια των εθνικοσοσιαλιστικών προπονητών τους να υποτάξουν το άτομο στην μαζική ομοιομορφία του συνόλου. Για να μη μιλήσω για τα εθνικοσοσιαλιστικά κατάλοιπα των χορηγιών πάνω στις φανέλες.
Σαν άμεση λύση επίσης προτείνω όταν οι εθνικές ομάδες μας εμφανίζονται για παράδειγμα στους Ολυμπιακούς αγώνες, ο καθένας να έχει το δικαίωμα να φοράει ότι θέλει. Σκισμένα τζιν, σταράκια, πολύχρωμες πουά μπλούζες, χαιβανέζικα πουκάμισα με παπαγάλους και φωτιές.
Τέλος, πρέπει να απαγορευτούν τα γκρούπς στο καρναβάλι της Πάτρας. Δε μπορεί να βγαίνουν δεκάδες άτομα ντυμένα με την ίδια στολή, 40 σέξυ νοσοκόμενες, υποταγμένα στις εθνικοσοσιαλιστικές επιταγές του βασιλιά Καρνάβαλου και στις καρναβαλικές εθνικοιμπεριαλιστικές επιβολές από τις γυμνόστηθες χορεύτριες της μακρινής εθνικοσοσιαλιστικής Βραζιλίας. Για να μην αναφέρω πως το εθνικοσοσιαλιστισκό αυτό φαινόμενο εμφανίζεται και στα -κατά τα άλλα “απελευθερωμένα” και καλά…- gay parades (#).
Όχι στην ομοιόμορφη ενδυμασία, όχι στην εθνικοσοσιαλιστική υποταγή των αθλητών, καρναβαλιστών και ομοφυλόφιλων.
δ) Υποβιβασμός του ελεύθερου πολίτη σε υποταγμένο «υπήκοο»: Από ποιο φεουδαρχικό χρονοντούλαπο άραγε βγαίνουν αυτοί οι «επίσημοι» που στέκονται κάθε φορά στην εξέδρα (δεσπότης, στρατηγός, νομάρχης -οι αρχές και εξουσίες του τόπου) επιθεωρώντας με βλοσυρό βλέμμα τους υπηκόους τους, καθώς αυτοί τους «αποδίδουν τιμές» (γιατί άραγε;) στρέφοντας την κεφαλή δεξιά (ενώ ταυτόχρονα κοιτάνε λοξά τη «στοίχισή» τους και ακόμα πιο λοξά τη «ζύγισή» τους);
Έλα ντε! Τι φεουδαρχικά κατάλοιπα είναι να τιμάς τους επισήμους στις παρελάσεις; Γιατί, όπως όλοι μας έχουμε παρατηρήσει, αυτά γίνονται μόνο στις παρελάσεις. Σε όλες τις υπόλοιπες κοινωνικές και μη εκδηλώσεις δεν υπάρχουν επίσημοι, ενώ όταν υπάρχουν επίσημοι κάθονται στην ίδια καρέκλα που κάθονται και όλοι οι υπόλοιποι παρευρισκόμενοι, ή κάπου χωμένοι πίιισω – πίσω, ή στα σκαλιά αν δεν υπάρχει χώρος. Κάποιος πρέπει επιτέλους να κλείσει όλα αυτά τα φεουδαρχικά τους χρονοντούλαπα από τα οποία βγαίνουν συνεχώς επίσημοι και πάνε στις παρελάσεις…
Και ναι, το έχω προσέξει και γω αυτό το βλοσυρό βλέμμα με το οποίο κοιτάνε οι επίσημοι τα παιδιά στις παρελάσεις -τους υποκόους τους. Μια φορά ένα παιδί πέθανε από αυτο το βλέμμα. Και όχι ακαριαία. Αρχικά έβγαλε ένα επιπλέον μάτι. Έπειτα πετάχτηκε στον ουρανό, άρχισε να περιστρέφεται για ένα λεπτό και μετά από λίγα δευτερόλεπτα έγινε μία τεράστια έκρηξη. Τα κομμάτια του σκορπίστηκαν παντού. Τα υπόλοιπα παιδιά δε του έδωσαν σημασία όμως γιατί έπρεπε να αποδώσουν τιμές και να κοιτάνε λοξά τη στοίχιση τους.
Έχει κάνα δύο ακόμα αλλά βαριέμαι να σχολιάσω. Το κλού της υπόθεσης είναι πάντως ένα: προσεδαφιστείτε, για όνομα του Θεού. Μη γίνεστε ΤΟΣΟ γελοίοι. Ο Μπομπ Σφουγγαράκης δε θα κάνει τα παιδιά μας γκέι.
Τελευταία Σχόλια