Γιώργος Μαργαρίτης

Την Κυριακή που μας πέρασε πήγαμε εκδρομή με τον ορειβατικό σύλλογο Ιωαννίνων στα Πράμαντα, τα οποία σύμφωνα με το Google Maps βρίσκονται κάπου εδώ. Δεν έχω τι να πω, ήταν κάτι παραπάνω από τέλεια.

Η διαδρομή ήταν καταπληκτική. Το σκηνικό άλλαζε συνεχώς: περάσαμε μέσα από δάση, από λιβάδια, πυκνή βλάστηση, ξερές βουνοπλαγιές, καταρράκτες, ποτάμια, με βροχή, χιόνια, υγρασία, ήλιο, γενικά τα πάντα.

Επιφυλάσσομαι για full report όταν λάβω και τις υπόλοιπες φωτό, καθώς εγώ έβγαλα λίγες.

Ένα μικρό demo:

Και μία καταπληκτική φωτογραφία (ψώνιο!! Χαχα!!):

(αναδημοσίευση από την Γαλαρία)

Δύο πασίγνωστοι ρουφιάνοι της Ασφάλειας Ιωαννίνων επιτέθηκαν την Κυριακή 30/3/2008 το βράδυ (11:00 μ.μ. περίπου) σε νεαρό φοιτητή σε κεντρικότατο σημείο στα Γιάννενα (απέναντι από το δικαστικό μέγαρο). Ο φοιτητής είναι επίσης γνωστός στο Πανεπιστήμιο αλλά και την πόλη για τη συμμετοχή του στις φοιτητικές κινητοποιήσεις αλλά και σε γενικότερες κοινωνικές παρεμβάσεις. Η επίθεση είχε όλα τα χαρακτηριστικά της ενέδρας, αφού οι δράστες τον αιφνιδίασαν και τον χτύπησαν με τέτοιο μένος ώστε επιχείρησαν επιτυχημένα να πάρουν από τον νεαρό -δαγκώνοντάς τον- μέρος του αριστερού αφτιού του ως σουβενίρ βαναυσότητας!

Για να ολοκληρώσουμε την αναφορά στο περιστατικό πρέπει να πούμε πως ύστερα από εξέταση από γιατρούς διαπιστώθηκε ότι το αφτί του δεν ήταν δυνατόν να επανακολληθεί λόγω του τρόπου με τον οποίο είχε αποκολληθεί (δάγκωμα) αλλα και της μόλυνσης που είχε υποστεί τοπικά το τραύμα. Ο φοιτητής χρειάστηκε να παραμείνει κλινήρης για 2-3 ημέρες λόγω της μόλυνσης αυτής.

Από την πλευρά των δραστών, το τραγικό είναι ότι πρόκειται για συμμορίτικη επίθεση από πατέρα και γιό οι οποίοι και συνελήφθησαν βάση της διαδικασίας του αυτοφώρου. Οι δυο τους επιτέθηκαν στον φοιτητή κατά τη διάρκεια που αυτός εργαζόταν σε φαστφουντάδικο ως διανομέας, τη στιγμή που προσέγγιζε το εν λόγω κατάστημα. Ο μεν νεαρότερος από την οικογενειακή συμμορία -είναι και ο ίδιος τυπικά φοιτητής- οικειοθελώς ζήτησε ιατρική φροντίδα και να νοσηλευτεί, ώστε να εμπλουτίσει το παραμύθι της δήθεν αρχικής επίθεσης από πλευράς του άτυχου φοιτητή. Φυσικά βάση αυτής της πατέντας κατέθεσε και ο ίδιος μήνυση. Ερωτηματικά για το θράσος των τραμπούκων δραστών προκαλεί το γεγονός ότι την επόμενη ημέρα (Δευτέρα 31/3) εκδικαζόταν υπόθεση που εμπλέκονταν οι ίδιοι και πάλι είχε να κάνει πάλι με τον ξυλοδαρμό δύο άλλων ενεργών πολιτών… τόσο θράσσος, τόοοοοοοσες πλάτες! (Η υπόθεση αφορούσε άλλο ξυλοδαρμό και αναβλήθηκε για το προσεχή Δεκέμβριο).

Για να καταλάβει κανείς το πραγματικό βάθος του θέματος…

Στα Γιάννενα είναι η δευτερη τετραετία όπου η τοπική αυτοδιοίκηση λειτουργεί σε ρυθμούς γαλάζιους,… αλλά πολύ γαλάζιους. Με 50%+ αυτοδύναμες εκλογές των τοπικών αρχόντων, οι εκπρόσωποι της δεξιάς έχουν δημιουργήσει μία μεγάλη φάμπρικα ξεπουλήματος δημόσιας-δημοτικής περιουσίας σε ιδιωτικά συμφέροντα. Με πρόσχημα την πρόοδο και την ανάπτυξη εκχωρούν πολύτιμους χώρους για τους δημότες και για την ποιότητα ζωής, που ως τότε ήταν ανοιχτοί και ελέυθεροι για τον κόσμο αλλά εντέχνως ιδιαίτερα παραμελημένοι, σε ομίλους εταιριών με προνομιακές συμβάσεις χρήσης.

Δύο είναι τα βασικά εγκλήματα που έχουν γίνει στην πόλη: η εκχώρηση του ξενοδοχείου “Ξενία” στον όμιλο Μήτση, η εκχώρηση της κεντρικής πλατείας της πόλης κάτω από την οποία κατασκευάστηκε πολυόροφο υπόγειο πάρκινγκ από κοινοπραξία εταιριών. Το μέν πρώτο δεν αφορά τον Γιαννιώτη άμεσα διότι δεν πρόκειται ποτέ να διαμείνει ο ίδιος σε ξενοδοχείο 5 αστέρων στο κέντρο, ενώ το δεύτερο έχει εξ’ αρχής δείξει την πολιτική που θα ακολουθήσει με χρεώσεις 2 ευρώ για μία ώρα στάθμευσης και 5 ευρώ για 8 ώρες!

Για την ανάδειξη των πολιτικών αυτών, της υποβάθμισης των όρων ζωής στην στην πόλη έχει δημιουργηθεί εδώ και μερικά χρόνια η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΠΟΛΙΤΩΝ , στην οποία συμμετέχουν ενεργοί πολίτες από διάφορους πολιτικούς χώρους, και ακαδημαϊκοί πολίτες: καθηγητές και νεολαίοι που συνδράμουν στις εκδηλώσεις ενημέρωσης και αντίδρασης στις αποικιακού χαρακτήρα ιδιωτικοποιήσεις.

Για τους τοπικού άρχοντες δεν φτάνει μόνο το ξεπούλημα, αλλά έχουν κινητοποιήσει όλο τον επίσημο κρατικό μηχανισμό για να προασπίσει τα συμφέροντα των επιχειρηματιών και να καταστείλλει τις πολυάριθμες φωνές αντίστασης στα επιχειρηματικά σχέδια. Στην καλοστημένη φάμπρικα ξεπουλήματος, πέραν των νόμιμων εκπροσώπων της τοπικής κοινωνίας Γκόντα και Καχριμάνη (Δήμαρχος, Νομάρχης, εκλεγμένοι με τη Ν.Δ.) εξέχουσα θέση έχουν τα ντόπια συνεργατικά συμφέροντα, άνθρωποι εγκάθετοι -εντεταλμένοι των εισαγόμενων συμφερόντων- που απολαμβάνουν ιδιαίτερη ασυλία από τις αρχές σε πράξεις που θεωρούνται αδιανόητες για οποιαδήποτε μορφή δημοκρατία κι αν καταλαβαίνουν οι εκπρόσωποι της δεξιάς στην πόλη.

Οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται είναι τόσο φασιστικές που για να ξανασυναντήσουμε ανάλογα παραδείγματα θα χρειαστεί να γυρίσουμε τουλάχιστον 40 χρόνια πίσω στις εποχές της ΕΣΑ, των δοσίλογων της γειτονιάς και των ασφαλιτών-βασανιστών. Συγκεκριμένα αυτό το οποίο είναι -και πρέπει να μείνει- χαραγμένο στην τοπική κοινωνία είναι η επιχείρηση καταστολής μίας διαμαρτυρίας της πρωτοβουλίας πολιτών-φοιτητών έξω από το πρώην Ξενία. Τότε ο νεαρός δράστης υποδείκνυε στα ΜΑΤ (παρακαλώ) ποιούς από τους διαδηλωτές έπρεπε να συλλάβουν. Έδινε εντολές ως “ειδικός επιχειρησιακός σύμβουλος” στους μπάτσους ώστε να τιμωρήσουν με ξύλο και συλλήψεις κάθε ενοχλητικό για τα επιχειρηματικά συμφέροντα. Στέκοντας μάλιστα ακριβώς πίσω από τις δυνάμεις εκφοβισμού των ΜΑΤ-ΟΠΚΕ και αγκαζέ (αλά μπρατσέτα που λέμε) με τον διοικητή της μονάδας (αποκαλυπτική φωτό και βίντεο στο τέλος του άρθρου). Επίσης, διάφορα άλλα περιστατικά έχουν συμβεί με τα συγκεκριμένα άτομα με προπηλακισμούς και ξυλοδαρμούς ενεργών πολιτών, στις οποίες μόνιμη απάντηση των ιδίων είναι οι αντι-μηνύσεις εναντίων των παθόντων.

Αυτός, αυτός κι αυτός… !

Η βαθύτατη πολιτική διάσταση

Πέρα από κάθε αμφιβολία, το γεγονός είναι βαθύτατα πολιτικό. Δε χωράει συζήτηση περί προσωπικών διαφορών ή τυχαίας διαμάχης. Κατά τη γνώμη μας η επίθεση αυτή είναι και προμελετημένη και μια ουσιαστική πολιτική πράξη από πλευράς των ιδίων των αυτουργών αλλά και των συμφερόντων που εκπροσωπούν. Η αποθέωση της πολιτικης του τραμπουκισμού και της τρομοκρατίας των πολιτών που θέλουν να πάρουν την τύχη της διαχείρισης του δημόσιου πλούτου στα χέρια τους. Μία ακόμα επιχείρηση φίμωσης των αγωνιζόμενων κομματιών της κοινωνίας.

Ο φοιτητής που δέχθηκε το χτύπημα και όποιος άλλος τυχαίνει τέτοιας κακοποίησης με πολιτικά κριτήρια, δε μπορεί να είναι τίποτε άλλο από σύντροφος για εμάς. Σύντροφος που επιθυμούμε μαζί μας να σταθεί πλάι του ολόκληρη η τοπική κοινωνία κατονομάζοντας τις φασιστικές πρακτικές εκφοβισμού και ουσιαστικής απειλής της σωματικής ακεραιότητας όποιων παλεύουν για δέκα πράγματα.

Η επίθεση αυτή δε στερείται ανώτερης πολιτικής κάλυψης, σε βαθμό απροκάλυπτο μάλιστα. Τόσο καιρό οι δράστες των πολλαπλών χτυπημάτων σε βάρος δημοκρατικών πολιτών είναι ατιμώρητοι. Αλλά τι να πει κανείς όταν αποτελούν και “επιχειρησιακοί σύμβουλοι”, κοινώς χαφιέδες των οργάνων που μας φυλάνε από τους κακούς (βάλτε μετανάστες, στιγνούς εγκληματίες με παπάκια που δεν φοράνε κράνος κ.α.). Προφανώς και δεν πρόκειται για κεντρικά πολιτικά πρόσωπα που παίζουν ρόλο ή διαμορφώνουν πολιτικές. Είναι όμως τα καθίκια και οι δολοφόροι που αναλαμβάνουν το ρόλο της κατατρομοκράτησης του κόσμου. Είναι τα καθίκια που πέραν από τις εντολές που εκτελούν λαμβάνουν και πρωτοβουλίες να δολοφονούν τη δημοκρατία καθημερινά. Είναι το καλύτερο παράδειγμα των κοινών χαφιέδων της δεξιάς που ανέκαθεν ιστορικά πρωτοστατούσε στην προάσπιση των συμφερόντων της όποιας εξουσίας: γερμανοτσολιάδες, βασανιστές και ασφαλίτες στη χούντα, Καλαμποκαίοι 2 δεκαετίες πριν, πράκτορες επιχειρηματικών σχεδίων σήμερα.

Έγινε ήδη θέμα στα αθηναϊκά ΜΜΕ και έχει προκαλέσει μεγάλη αίσθηση η σύνδεσή του ως πράξη με την επιχειρηματική απαλλοτρίωση των δημοτικών χώρων, αλλά και με τον κατα συρροή χαρακτήρα από τα συγκεκριμένα άτομα. Το περιστατικό, καταδίκασε και ο νομάρχης Αλέξανδρος Καχριμάνης στο νομαρχιακό συμβούλιο της Δευτέρας, όταν το θέμα έφερε προς συζήτηση άλλος σύμβουλος (Χρ. Μαντάς) λέγοντας τα εξής ντροπιαστικά κατά τη γνώμη μας:

Αν γίνονται τέτοιες ενέργειες εγώ προσωπικά τις καταδικάζω», ωστόσο, το νομαρχιακό συμβούλιο δεν εξέδωσε κάποιο σχετικό ψήφισμα. Ο νομάρχης απέστειλε επίσης μία ανακοίνωση στα ΜΜΕ, τονίζοντας ότι: «Το νομαρχιακό συμβούλιο δεν είναι ανακριτικό σώμα για να λάβει θέση επί μιας υπόθεσης ενόσω οι πτυχές της ερευνώνται από την Αστυνομία».

Ποια ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ όμως δε μας είπε ο νομάρχης, που στα καθημερινά αστυνομικά δελτία προς τα ΜΜΕ Δευτέρας, Τρίτης και Τετάρτης δεν υπήρχε ούτε ως περιστατικό (δεν είναι πλάκα)! Τι κι αν φυλλασσόταν ο παθών στο νοσοκομείο από κανά εξάρι μπάτσους (!!!), το περιστατικό… δεν υπήρχε για την Αστυνομία που επικαλείται ο Νομάρχης για να υπεκφύγει! Απλά οι κατάλληλοι άνθρωποι στις κατάλληλες θέσεις…

Το ερώτημα που πλανάται, φαντάζομαι, στο μυαλό πολλών είναι: αν είναι αυτές οι διαθέσεις των πολιτικών αυτών με ενέδρες στη δημόσια θέα όλων των πολιτών, τότε ποιες θα μπορούσαν να είναι σε σκοτεινά σκοτεινά δρομάκια;;; Ποιο είναι το μήνυμα προς τους πολίτες;;;

Να είναι όλοι σίγουροι πάντως ότι ο λαός που αντιστέκεται θα απαντήσει σε όλα αυτά τα θέματα, στο βιασμό της ζωής του με αντάλλαγμα πολύχρωμα πολυτελή ιδιωτικά κτίσματα τα οποία δε μπορεί να χαρεί ο ίδιος διότι πολύ απλά απέχουν από τις πραγματικές ανάγκες του. Οι πρακτικές “οφθαλμός αντί οφθαλμού” ανήκουν σε άλλους χώρους, δεν έχουν καμία σχέση με τη δημοκρατία που ονειρευόμαστε.

Η απάντηση που θα δοθεί πρέπει να είναι βαθύτατα πολιτική όπως και τα περιστατικά αυτά. Απαιτούμε να συνδεθούν άμεσα οι πολιτικοί υπέυθυνοι Γκόντας-Καχριμάνης και οι επιχειρηματίες, οι εντολοδόχοι και οι πραγματικοί ηθικοί αυτουργοί που αναθρέφουν τέτοια στοιχεία παρέχοντάς τους προστασία με σκοπό να εκπληρώσουν την αποστολή τρομοκράτησης της κοινής γνώμης και τη φίμωση των κοινωνικών αγωνιστών! Να αναδειχθεί ποιές είναι οι πραγματικές μειοψηφίες της κεντρικής πολιτικής σκηνής: οι χιλιάδες πολίτες που διαφωνούν ή η μιά χούφτα μπράβων των επιχειρηματικών συμφερόντων!

Είναι καιρός να ξυπνήσει ολόκληρη η κοινωνία, διότι μπροστά στα μάτια της υπάρχει ένας κανονικός πόλεμος με θύμα τη δημοκρατία και τα συμφεροντά της λαϊκής οικογένειας.

Δείτε επίσης:

Ολόκληρο το βίντεο της ντροπής με το νιάτο της ρουφιανιάς στα γεγονότα στο χώρο έξω από το Ξενία στο κέντρο των Ιωαννίνων (περίπου τρία χρόνια πρίν):

Updated: Η απάντηση του σύντροφου που δέχτηκε επίθεση

Διαβάστε επίσης από τον τύπο και το διαδίκτυο:

• Γαλαρία
• indy
• Νέοι Αγώνες
• Ηπειρωτικός αγώνας
• Ηπειρωτικός αγώνας
• indymedia
• kafes kai tsigaro

Περίληψη Προηγουμένου (Επεισόδιο Νο 3)

Η τραγική παρέα των 6 (ή καλύτερα, η παρέα των τραγικών 6) μέσα από τις κακουχίες της ζωής φτάνουν τελικά Λευκάδα. Αφού πέρασαν την “Δοκιμασία των Γυμνιστών” επιστρέψαν στο κρησφύγετο τους για να περάσουν το τελευταίο τους βράδυ ήρεμα και να ανασυνταχθούν για την επόμενη μέρα.

Επεισόδιο Νο 4 - Η Τελική Αναμέτρηση

Σάββατο βράδυ: για το βράδυ είχαμε αποφασίσει από την προηγούμενη μέρα να ανάψουμε φωτιά στην παραλία. Για να βρεις όμως ξύλα έπρεπε να τα αναζητήσεις μέσα στο δάσος και πολλές φορές να κάνεις ταρζανιές για να κόψεις τα κλαριά από τα δέντρα.

Πάει που λες ο δικός σου (ο γράφων ντε) και επιστρέφει με ξύλα μεν, άλλες και με:

• δεκάδες χαρακιές και σκισίματα από τα ξύλα
• ρετσίνι στα χέρια (να κολλάει και να μη φεύγει με τίποτα)
• φαγούρα από τις πευκοβελόνες

δε.

“Ντάξει“, σκέφτομαι, “πάει στο διάολο, χαλάλι. Τουλάχιστον θα ανάψουμε φωτιά το βράδυ, θα κάνω και ένα ντουζ στην ταβέρνα δίπλα, και όλα κυρίλε.” Σκέφτηκα. Αλλά τα πράγματα δεν πάνε πάντα όπως τα φαντάζομαι, ειδικά σε αυτή την εκδρομή…

Η ώρα έχει πάει 10 παρά, και έχει σκοτεινιάσει για τα καλά. Γυρνάω περιχαρής στην παρέα που κάθονταν στην παραλία με τα τελευταία ξύλα που βρήκα, σκεπτόμενος πρώτα το ντουζ που θα κάνω και μετά την φωτιά που θα ανάψουμε.

Φτάνοντας κοντά στην παρέα μου που κάθονταν στην παραλία, με πλησιάζουν 2 παιδιά και μου λένε να αφήσω τα ξύλα στην άκρη γιατί μάλλον έρχεται πυροσβεστική για έλεγχο, καθότι κανονικά δεν επιτρέπονται οι φωτιές στην παραλία (και είχα ακούσει μια σειρήνα νωρίτερα αλλά λέω θα ‘ναι κανένα ασθενοφόρο, θα ‘παθε κανείς γυμνιστής εγκαύματα στα @@ του. Που να πάει το μυαλό μου). Όπερ και εγένετο…

Λίγα λεπτά μετά σκάνε μες στα σκοτάδια 2 εκθαμβωτικοί προβολείς και μας στοχοποιούν:

-Καλησπέρα παιδιά. Σόρι που σας το λέμε, αλλά από 1 Μαίου μέχρι και 1 Οκτωβρίου απαγορεύονται οι φωτιές στην παραλία. Ξέρουμε ότι σας τη σπάμε, αλλά δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Δε μπορείτε να ανάψετε φωτιά.

Τέρμα ευγενικοί οι τύποι, δε μπορώ να πω. Αλλά από μέσα μου έβριζα. Όχι τους τύπους. Την γκαντεμιά μου, που σκοτώθηκα για να βρω τα ξύλα, τα οποία θα μας συνόδευαν όλο το βράδυ λίγο παρά πέρα και (προφανώς) θα γελούσαν μαζί μου.

“Δε πειράζει“, λέω, “τουλάχιστον θα κάνω ένα ντουζ να έρθω στα ίσια μου“. Δηλαδή τώρα ειλικρινά, νομίζετε ότι έκανα ντουζ?!

. . .

Πηγαίνουμε λοιπόν στην ταβέρνα με μία κοπέλα από την παρέα που ήθελε να πάει τουαλέτα, και κατευθυνόμαστε προς τις τουαλέτες (πράγμα που είχαμε κάνει πολλές φορές νωρίτερα, και που είχαν κάνει εκατοντάδες άλλοι πριν από μας)

- “Συγνώμη, που πάτε?!” ακούμε πίσω μας μια φωνή, που μετά καταλάβαμε ότι ανήκε στον ιδιοκτήτη της ταβέρνας.

- “Πάμε λίγο στην τουαλέτα . . . ” (μάλλον όχι, σκέφτηκα)

Να μη σας τα πολυλογώ, ο μπάρμπας μας έκανε ένα κήρυγμα για όλους τους υπόλοιπους που πάνε τουαλέτα και δε σέβονται το γεγονός ότι τους την παραχωρεί ευγενικά ο ίδιος, ότι άλλοι πηγαίνουν και αφήνουν βρύσες και ντουζ να τρέχουν, τα οποία τα πληρώνει ο ίδιος χωρίς να έχει κάποιο κέρδος από αυτά, ότι υπάρχουν άτομα που πάνε και παίρνουν μπύρες από μαγαζιά στον Άγιο Νικήτα αντί να του αφήσουν τουλάχιστον κανένα ευρώ για την παραχώρηση που μας κάνει, και μάλιστα περνάνε επιδεκτικά με τις σακούλες με τις μπύρες μέσα από το μαγαζί του, ότι στο κάτω κάτω δεν είναι υποχρεωμένος να μας αφήνει να πηγαίνουμε τουαλέτα κτλ κτλ.

Όπως μας είπε στη συνέχεια, είχε γίνει κάποιο περιστατικό νωρίτερα με κάποιον κατασκηνωτή και ήρθε η αστυνομία στην ταβέρνα, και απλά έτυχε να είμαστε οι πρώτοι που είδε μετά το περιστατικό και τα έχωσε σε μας (εμ ποιον θα έβλεπε! Κανέναν άσχετο!? Εμάς έπρεπε να δει!). Δεν το έχει ξανακάνει ποτέ λέει αυτό το πράμα (να μην επιτρέπει την χρήση της τουαλέτας σε κατασκηνωτές) σε όσα χρόνια βρίσκεται εκεί, αλλά το περιστατικό αυτό με τον κατασκηνωτή και την αστυνομία τον εξόργισε πολύ (εμ φυσικά, γιατί να ξαναγίνει το περιστατικό αυτό νωρίτερα? Είχαμε πατήσει το πόδι μας εκεί? Όχι! Μόλις ήρθαμε έπρεπε να γίνει, και μάλιστα όταν πηγαίναμε εμείς στην τουαλέτα!).

Οπότε με λίγα λόγια, χάρη στην καλή μου τύχη, ούτε φωτιά ανάψαμε, ούτε ντουζ έκανα για να γίνω λίγο άνθρωπος…

Φυσικά, θα μπορούσα ανά πάσα στιγμή να κάνω μπάνιο στην Υπερσύγχρονη Ντουζιέρα Ασύρματης Μεταφοράς Νερού που διέθετε το camping ακριβώς δίπλα στη σκηνή μας, αλλά τα φοβάμαι αυτά τα καινούργια μηχανήματα:

Εκτός των άλλων ανέσεων, το camping διέθετε και μία
Υπερσύγχρονη Ντουζιέρα Ασύρματης Μεταφοράς Νερού

Παρόλα αυτά το βράδι περάσαμε γαμάτα: με ένα κασσετόφωνο* από το οποίο ακούγαμε μία ιταλικούς σταθμούς από απέναντι και μία παρακμιακά και γελοία ελληνικά thrash τραγούδια των 80s και 90s (Γιοκαρίνης, Καζούλης, Μπιγαλης και δε σμαζεύεται…), με ανέκδοτα και ιστορίες και φυσικά με μπόλικες μπύρες, ξαπλωμένοι στην παραλία κάτω από έναν πεντακάθαρο βραδινό ουρανό… (μιλάμε για αφήγηση 3 νόμπελ και βάλε)

* για το οποίο έπρεπε να επιστρατεύσω όλες τις γνώσεις που είχα αποκομίσει από τα επεισόδια του Μαγκάιβερ -δεν τον γράφω στα εγγλέζικα, έτσι τον ξέρω εγώ έτσι τον γράφω- για να καταφέρω να το κάνω να λειτουργήσει με μικρότερες μπαταρίες από αυτές που έπαιρνε, και ιδού η πατέντα:

The next (and last) day

Για να μη μακρηγορώ, σηκωθήκαμε, ήπιαμε έναν φραπέ -πάντα στο προσωπικό σέικερ “Μπόμπ Σφουγγαράκη”:

…κάναμε ένα τελευταίο μπάνιο, μαζέψαμε σκηνές και πράματα και την κάναμε, για να πάρουμε τα λεωφορεία της επιστροφής…

____________________

Λεωφορείο Επιστροφής Νο 1: Πευκούλια - Λευκάδα: Λίγο κάψιμο ακόμα…

Ξενερώσαμε. περιμέναμε απλά 15 λεπτά μες στον ήλιο να έρθει το λεωφορείο. Ούτε μία καθυστέρηση μισής ώρας. Ούτε να σκάσει κάποιο λάστιχο. Ούτε να ξεχάσουμε κάτι σημαντικό στο camping. Μάλιστα νωρίτερα είχα βρει ένα 20ευρω στην παραλία, και πήραμε το τελευταίο μας γεύμα σχεδόν δωρεάν.

Έλεος.

Δε μπορούσα να το δεχτώ. Δε μπορεί να είμαστε τόσο τυχεροί. Δυστυχώς η γκαντεμιά μάς εγκατέλειψε (και το θυμήθηκε τώρα στο τέλος η %#@$άνα…)

____________________

Λεωφορείο Επιστροφής Νο 2: Λευκάδα - Πρέβεζα: Η Πολυτελής Λύση

Αν και δε το καταλάβαμε μέχρι που κοιτάξαμε τα εισιτήρια, ήμασταν πολύ τυχεροί γιατί ταξιδεύαμε με τα Πολυτελή Λεωφορεία του ΚΤΕΛ! Γιατί δεν είμαστε τίποτα τυχαίοι εμείς. Ταξιδεύουμε μόνο με τα καλύτερα.

Δείτε να ζηλεύετε:

____________________

Λεωφορείο Επιστροφής Νο 3: Πρέβεζα Γιάννενα: Το Τελικό Χτύπημα

Φτάσαμε στα ΚΤΕΛ Πρεβέζης μόλις 10 λεπτά πριν φύγει το λεωφορείο. Απίστευτο! Θα πάρουμε το λεωφορείο αμέσως, χωρίς να περιμένουμε μια ώρα. Η τύχη ήταν τελικά με το μέρος μας. Ναι ε?!

Πάω λοιπόν να βγάλω εισιτήρια για 6 άτομα. Όλος χαρά ανακοινώνω στον υπάλληλο του ΧΤΕΛ να μου βγάλει αμέσως 6 εισιτήρια για το λεωφορείο που φεύγει για Γιάννενα (το είχαμε ελέγξει κιόλας, βρίσκονταν απέξω)

-Ναι, οκ, να σου βγάλω 6 εισιτήρια, αλλά να ξερεις πως τα 4 δε θα έχουν θέσεις, δηλαδής θα είναι όρθιοι…

Και τελικά τις 2 και κάτι ώρες του γυρισμού από Πρέβεζα Λευκάδα τις κάναμε όρθιοι. Όντας ξενυχτισμένοι και κουρασμένοι. Και μάλιστα ήμασταν οι μοναδικοί τέσσερις που ήμασταν όρθιοι. Ένα άτομο που ήταν επίσης όρθιο όταν ανεβήκαμε βρήκε θέση όταν κατέβηκε κάποιος σε μία επόμενη στάση…

____________________

Απολογισμός

Παρά τα όσα τραγικά συνέβησαν, ήταν από τις καλύτερες εκδρομές έβερ. Και μάλιστα, όχι “παρά τα όσα συνέβησαν“, αλλά “εξαιτίας των όσων συνέβησαν“.

Ρίξαμε απίστευτο γέλιο με τις καταστάσεις στις οποίες βρεθήκαμε (π.χ. με τους γυμνισταί).

Αν είστε λίγο γκαντέμηδες, και αρκετά ανοργάνωτοι, συστήνω ανεπιφύλακτα Λευκάδα. Και κανονίστε να πάτε με τα Πολυτελή Λεωφορία ε?

Και για το τέλος, επειδή είμαι και γαμώ τους φωτογράφους (έχω μαύρη ζώνη και 4 νταν στην φωτογραφία), παραθέτω και δύο δείγματα των φωτογραφικών μου ικανοτήτων:

Have a nice summer !

Περίληψη Προηγουμένου (Επεισόδιο Νο 2)

Η τραγική από άποψης οργάνωσης και γκαντεμιάς παρέα των 6 κατάφερε, μετά από πολλές και υπεράνθρωπες προσπάθειες, να πάρει το ΚΤΕΛ από τα Γιάννενα και να φτάσει τελικά Λευκάδα (με μόλις 6:30 ώρες απόκλιση από το αρχικό τους πλάνο). Το μέλλον διαγράφεται δυσοίωνο για τους μικρούς ήρωες της καθημερινότητας που έλεγε και ο Μικρ(οπ)ούτσικος…

Επεισόδιο Νο 3 - Η Άφιξη

Οι πρώτες εικόνες που αντικρίσαμε όταν μας άφησε το λεωφορείο ήταν αυτές:

-Λίγο ψηλά και απότομα δεν είναι για να βουτήξουμε?!

…ακούστηκε μία απόπειρα δημιουργίας αστείου. Προσπεράσαμε το κρύο ρεύμα που μας διαπέρασε και κατηφορίσαμε προς το camping.

Το camping είναι μέσα στο δάσος, στα δεξιά της δεύτερης από πάνω φωτογραφίας, και είναι όπως φαίνεται 20-30 μέτρα από την θάλασσα.

Ακριβώς δίπλα στο camping έχει μία καφετέρια και μία ταβέρνα, που λειτουργεί επίσης και σαν σημείο ανεφοδιασμού αλκοολούχων ποτών, παρέχοντας παράλληλα τουαλέτα και ντουζ. Η χρήση τους βέβαια γίνεται με την ευγενική παραχώρηση των ιδιοκτητών της ταβέρνας (δεν είναι του κάμπινγκ ή του -δε ξέρω και γω- δήμου).

Η όλη φάση στο camping είναι καταπληκτική: το βράδυ όταν ξαπλώνεις στη σκηνή ακούς τα κύματα να παφλάζουν (τι εκφράσεις! μα ποιος είμαι? Ο Πολύδωρας?), το πρωί με το που σηκώνεσαι κάνεις μια βουτιά δίπλα στη θάλασσα, για το καλημέρα.

Όσον αφορά το κομμάτι του “κατασκηνώνειν”, επιλέγεις ένα κατάλληλο μέρος, όπου γουστάρεις, και στήνεις την σκηνή σου. Έτσι και μεις βρήκαμε ένα κατάλληλο μέρος, που γουστάραμε, και στήσαμε τις σκηνές μας:

Προφανώς για να βγήκε αυτή η φωτογραφία κάποιος πρέπει να την τράβηξε, και προφανώς αυτός που τραβούσε φωτογραφίες δε πρέπει να βοήθησε και πολύ στο στήσιμο. Δε θα σας πω ποιος τράβηξε την φωτογραφία, απλά θα παρατηρήσω πως δεν είμαι κανένας από αυτούς στη φωτογραφία…

Αφού στήσαμε τις σκηνές (είχε πάει περίπου 8:30) είπαμε και μεις να κάνουμε ένα μπάνιο. Φυσικά και η κακοτυχία μας δεν μας άφησε εδώ, καθώς φυσούσε υπερβολικά και η θάλασσα είχε τεράστια κύματα, 20 μέτρα και βάλε. Κάτι τέτοιο όμως δε μας πτόησε:

Την επόμενη μέρα τα πράματα είχαν ηρεμήσει λίγο, η θάλασσα ήταν καλύτερη και ο Σύλλογος Σπαστικών Παιδιών Ιωαννίνων βγήκε για μπάνιο:

Άγιος Νικήτας - Μύλος: γκαντεμιάς συνέχεια…

Μετά το πρωινό μπάνιο πήγαμε στον Αι Νικήτα, ο οποίος είναι με το λεωφορείο (πληρώνοντας το υπέρογκο ποσό των 90 ευρωλεπτών) 5 λεπτά μακρυά. Αλλά, επειδή είμαστε και πολύ αλάνια, όταν αποφασίσαμε να πάμε είδαμε πως το λεωφορείο μόλις είχε φύγει. Και επειδή βαριόμασταν αν πάρουμε το επόμενο, το πήραμε ποδαράτο για Άγιο Νικήτα, μέρα μεσημέρι, ντάλα ήλιος, σκάει τζίτζικας κτλ…

Φτάσαμε τελικά στον Αγιο Νικήτα, και πήραμε το καραβάκι για Μύλο (2.50 ευρώ για “ταξίδι” 2-3 λεπτών, και άλλα 2.50 για να γυρίσεις, τουτέστιν 5 ευρώ γαμησιάτικα… που να στερέψει η θάλασσα και να μην έχεις δουλειά, παλιολωποδύτη). Τελος πάντων, μια φορά πάμε Λευκάδα…

O Μύλος που λέτε είναι μία κλειστή παραλία, χωμένη σε ένα μικρό κόλπο και απομονωμένη τελείως.Το πανέμορφο σκηνικό που βλέπαμε από το καραβάκι:

…δε προμήνυε με τίποτα το τι θα αντικρίσουμε λίγα λεπτά αργότερα. Γιατί, τι ελκύει μία έρημη και απομονωμένη παραλία?!

Γυμνιστές. Παντού!

Ναι, αν νομίζετε ότι θα δείτε 20χρονες και 25χρονές γυμνίστριες είστε πολύ γελασμένοι: 40ρηδες και 50ρηδες με την ψαροντουφεκοστολή απ’ έξω να τριγυρνάνε πέρα δώθε (σοκ και δέος πέος), μαζί με τις -επίσης γυμνές- συζύγους τους, συνέθεταν ένα άκρως αποκρουστικό θέαμα που καταστρέφει κάθε φαντασίωση που έχεις να βρεθείς σε μια παραλία γυμνιστών με δεκάδες γυμνίστριες.

Θα μπορούσε άνετα να ήταν ένα θρίλερ/ρημέικ της ταινίας του Χίτσοκ “Τα πουλιά” (σε μία πιο “κίνκι” εκδοχή των “πουλιών”).

Πάρτε και μία φωτογραφία από το τρέιλερ του ριμέικ “Τα Πουλιά” (προσοχή, spoiler!):

Στο τέλος του remake της ταινίας “τα Πουλιά” το πουλί του Τζείμς Ντικ
πλησιάζει απειλητικά από πίσω την πρωταγωνίστρια Μάρθα Βατζάινα

Είπαμε, η γκαντεμιά γκαντεμιά. Βέβαια υπήρχαν και ένα δυο τυχερά, αλλά μέχρι εκεί. Άλλωστε αυτά τα βλέπεις και σε νορμαλ παραλίες, χωρίς να σε πολιορκούν γυμνισταί…

Βρήκαμε τέλος πάντων ένα μέρος μακριά από τα αδιάκριτα πέη των γυμνιστών, πλατσουρίσαμε λίγο και φύγαμε…

Καθίσαμε στον Άι Νικήτα (επιτέλους, άνθρωποι με ρούχα!) για ένα πατροπαράδοτο πιτόγυρο:

και επιστρέψαμε “σπίτι”, για να ετοιμαστούμε για το βράδυ…

(κοντίνιου το νεξτ ποστ…)

Μετά από απαίτηση πολλών (=1) αναγνωστών αποφάσισα να κλέψω λίγο χρόνο από το master μου και να κάνω ένα μικρό συνοπτικό ποστ για τις μίνι διακοπές που έκανα στην Λευκάδα, και όλες τις ανατριχιαστικές και καυτές λεπτομέρειες, και κυρίως την ανοργανοσιά μας και τις γκαντεμιές…

Περίληψη Προηγουμένου (Επεισόδιο Νο 1):

Αποφασίσαμε να πάμε Λευκάδα.

Επεισόδιο Νο 2 - Η Αναχώρηση

Για να πάει κανείς από Γιάννενα στην Λευκάδα, και συγκεκριμένα στα Πευκούλια (στο camping δηλαδή), πρέπει να πάρει τα εξής λεωφορεία:

• Γιάννενα-Πρέβεζα / 2 ώρες / 6.60 € το φοιτητικό
• Πρέβεζα - Λευκάδα / 30-40 λεπτά / 2 € το φοιτητικό
• Λευκάδα - Πευκούλια / 15 λεπτά / 0.90 € το φοιτητικό

Άρα σύνολο περίπου 3 ώρες.

Οπότε κανονίζοντας κάποιος να φύγει από Γιάννενα στις 10 το πρωί, και προσέχοντας ώστε να υπάρχει άμεση ανταπόκριση στα λεωφορεία, μπορεί να είναι στα Πευκούλια στις 1:00 με 1:30 το μεσημέρι.

Αν αυτός ο “κάποιος”, που κανονίζει να φύγει 10 από Γιάννενα και έχει ελέγξει τις ανταποκρίσεις των λεωφορείων ώστε να είναι 1:30 Πευκούλια, είμαι εγώ με άλλα 5 τραγικά από άποψης οργάνωσης και γκαντεμιάς άτομα, τι ώρα νομίζετε ότι θα φτάσουμε?!

(flashback: θολώνει η εικόνα και γίνεται ασπρόμαυρη…)

…Όλα ήταν κανονισμένα για να φύγουμε Παρασκευή 6 Ιουλίου, στις 10 το πρωί. Στις 10:00 το πρωί, το τονίζω.

Όπως είναι πολύ λογικό, όταν έχεις να σηκωθείς νωρίς το πρωί για να κάνεις μια οποιαδήποτε δουλειά, τι είναι το πιο φυσιολογικό να κάνεις το προηγούμενο βράδυ? Πολύ σωστά, ξενυχτάς μέχρι πρωίας…

Και έτσι φτάνουμε στην κατάσταση Παρασκευή 9:30 το πρωί, μισή ώρα πριν φύγει το λεωφορείο, να έχουμε σηκωθεί μόνο οι 3 από τους 6…

Nevermind που λένε και οι Nirvana, το χάσαμε αυτό το λεωφορείο. Πότε είναι το επόμενο? 12:00. Οκ, 12:00 όλοι στα ΚΤΕΛ, να φύγουμε κάποια στιγμή από τα Γιάννενα…

Παίρνω που λέτε τα πράματα μου 12 παρά και πάω στα ΚΤΕΛ.
Καταμέτρηση: ένας, δύο, τρεις, τέσσερις, πέντε. Πέντε?!
Ξανά: ένας, δύο, τρεις, τέσσερις, πέντε.
Καλά ρε παιδιά, έξι δεν θα έπρεπε να είμαστε? …

Τηλέφωνο:

-Έλα ρε Κώστα, τι κάνεις? Όλα καλά? Τι ήθελα να πω…αν ναι. Που στα κομμάτια είσαι?! Πριν 5 λεπτά έφυγε το λεωφορείο..

-Όχι ρε πούστη μου, 12 είχαμε πει?! Εγώ νόμιζα 12:30…

-Καλά, γάμα το. Το επόμενο είναι 1:30. Θα πάμε στο Τζαμί για καφέ, έλα από κει…

Και έτσι καταλήγουμε 12:00 και κάτι στο τζαμί, για τον καθιερωμένο πρωινό καφέ, περιμένοντας το λεωφορείο των 1:30 για να φύγουμε από Γιάννενα.
Στο σημείο αυτό κρίνεται σκόπιμο να υπενθυμίσω πως μία νορμάλ παρέα 1:30 θα ήταν ήδη Λευκάδα, ενώ εμείς 1:30 δε φύγαμε ακόμα από τα Γιάννενα…

Ένα ήταν το σύνθημα: “Δε παίζει άγχος (ούτε οργάνωση…)”

Λίγο πιο δίπλα από το καφενείο που κάτσαμε, ένα ύπουλο καφέ-μπαρ με το άκρως αποκρυφιστικό και μυστήριο όνομα “Ο Ναός του Θείου“:

“Ο Ναός του Θείου”:Το πιο αινιγματικό cafe στα Ιωάννινα.
Το αμέσως πιο αινιγματικό είναι το bar “Pussy” (link)

Η ώρα περνούσε ευχάριστα και …ναι! Είναι αλήθεια! 1:30 φεύγουμε επιτέλους από Γιάννενα! Κανείς μας δε μπορεί να το πιστέψει, η συγκίνηση τεράστια και η ατμόσφαιρα συναισθηματικά φορτισμένη. Καταφέραμε να πάρουμε το ΚΤΕΛ!!

Φυσικά το λεωφορείο που πήραμε δεν είχε άμεση ανταπόκριση από Πρέβεζα για Λευκάδα και έτσι έχουμε 1 ώρα για να γνωρίσουμε την Πρέβεζα. Καταλήξαμε να δοκιμάσουμε τα ξακουστά παραδοσιακά club sandwich της Πρέβεζας, σε μία γραφική πιτσαρία πίνοντας αγνή ελληνική πατροπαράδοτη coca cola:

Καθότι γνωστοί φανατικοί hip-hopάδες, το γκαρσόνι
μας αναγνώρισε και έφερε κατάλληλα ποτήρια

Και φυσικά γνωρίσαμε από κοντά και τις ομορφιές τις Πρέβεζας:

Το μαγευτικό τοπίο δεν αφήνει περιθώρια για σχόλια…

Τελικώς, 5 παρά κάτι αν ενθυμούμε καλώς, παίρνουμε το ΚΤΕΛ (μια που το θυμήθηκα, πολύ χρήσιμο για όσους θέλουν να μάθουν πληροφορίες για τα ΚΤΕΛ είναι το site ktel.org, το οποίο διαφημίζεται σε όλα τα αστικά και υπεραστικά ΚΤΕΛ και του οποίου το domain name έχει λήξει - κοινώς δεν υπάρχει το συγκεκριμένο site:

ktel.org expired on 06/24/2007 and is pending renewal or deletion

Ά ρε Ελλάδα, που πήγες να εκσυγχρονίσεις και τα ΚΤΕΛ και να κάνεις και site…) και φτάνουμαι στην Λευκάδα…

Το πρώτο πράγμα που προσέχει κανείς στην Λευκάδα, το οποίο είναι άκρως εντυπωσιακό και υποθέτω δεν υπάρχει σε καμία άλλη πόλη, είναι πως τα αμάξια κινούνται με χαρτόνια αντί για ρόδες:

Ένα από τα παράξενα της Λευκάδας είναι πως
τα αμάξια κινούνται με χαρτόνια αντί για ρόδες…

Όπως είπαμε και νωρίτερα, η οργάνωση και η τύχη δεν είναι τα ατού μας, οπότε πάλι δεν υπήρχε άμεση ανταπόκριση από Λευκάδα (από την χώρα) για τα Πευκούλια (το camping) και άρα είχαμε άλλη 1:30 ώρα για καφέ. Οπότε καθίσαμε σε μία πλωτή καφετέρια-πλοίο της αγάπης για τον καθιερωμένο δεύτερο μεσημεριανό φραπέ…

…αν και εγώ πρότεινα να δούμε την Χρυσοβαλάντω Μπρόζου, το μεγάλο αυτό όνομα της ελληνικής ποιοτικής μουσικής (και μη μου πείτε πως δεν είναι μεγάλο όνομα το “Χρυσοβαλάντω”) που έχει κάνει παγκόσμια, διεθνή αλλά και πανελλήνια καριέρα:

(6) ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ. ΒΛΥΧΟ. ΜΑΝΑΤΖΕR. (σ.σ. wtf?!)
ΜΑΚΗΣ. ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ. ΤΟ. ΧΡΥΣΟ. ΚΛΑΡΙΝΟ.
ΓΙΑΝΗΣ ΒΑΣΗΛΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΡΙΤΣΑ
ΒΛΑΧΟΔΗΜΟΥ. Θ. ΣΤΑΜΑΤΗΣ.

Για να μη τα πολυλογώ, παίρνουμε τελικά το λεωφορείο και 7 και κάτι φτάνουμε επιτέλους στα Πευκούλια…

(κοντίνιου του παρτ του …)

(Update: ακολουθεί ένα μίνι οδοιπορικό από Λευκάδα…)

Οι γιαννιώτες αστυνομικοί είναι πάρα πολύ καλοί άνθρωποι. Αλήθεια.

Και είναι και πολύ ρομαντικοί. Και αγαπάνε όλο το κόσμο, ακόμα και αυτούς που δεν είναι από τα Γιάννενα. Ίσως αυτούς μάλιστα να τους αγαπάνε και περισσότερο.

Αφού για να φανταστείτε, όταν βλέπουν στο δρόμο σταθμευμένο αμάξι που έχει ξένες πινακίδες, δηλαδή όχι γιαννιώτικες, του αφήνουν ένα ροζ χαρτάκι στο παρμπρίζ για να τους δείξουν ότι τους αγαπάνε και ότι είναι καλοί άνθρωποι.

Όμως οι γιαννιώτες αστυνομικοί είναι κακοί με τους γιαννιώτες οδηγούς και δε τους αγαπάνε και δεν είναι καθόλου καλοί μαζί τους. Γιατί όταν βλέπουν αμάξι με γιαννιώτικες πινακίδες, δε του βάζουν ροζ χαρτάκι.

Εγώ θα ήθελα οι γιαννιώτες αστυνομικοί να δίνουν ροζ χαρτάκια και στους γιαννιώτες οδηγούς, γιατί και αυτοί άνθρωποι είναι και πρέπει να παίρνουν ροζ χαρτάκια.

Γιώργος.

Θα προσπαθήσω να είμαι όσο πιο συνοπτικός μπορώ, τόσο επειδή λόγω ώρας (2:15 τα ξημερώματα) δε μπορώ να είμαι περισσότερο συνοπτικός από όσο θα είμαι στη συνέχεια (τι γράφω…) όσο και επειδή υπάρχουν πολλές φωτογραφίες οι οποίες λένε πολύ περισσότερα από όσα θα έλεγα εγώ. Και επειδή ήδη άρχισα και κουράζομαι (πόσο μάλλον εσείς που διαβάζεται αυτές τις παπαριές που γράφω) ξεκινάω ευθύς αμέσως.

Πρωταγωνιστούν (τα ονόματα είναι με τη με σείρα που έρχονται στο κεφάλι του γράφοντος):

• ο συγγραφευ (ντάξει, μη γράφω όνομα, το γράφει τέρμα πάνω στο βλόγκ με ΤΕΡΑΣΤΙΑ γράμματα)
• ο συγκάτοικος του συγγραφεύ, Παύλος, που εκτελεί και χρέη οδηγού
• ο φίλος του συγγραφεύ και του συγκάτοικου του συγγραφεύ, Μήτσος, ο οποίος πάμπολες πολλές φορές του δόθηκε η δυνατότητα να γνωρίσει τον έρωτα με κάποια γκόμενα, αλλά πάντα κάτι κουλό του τυχαίνει και “δεν” (εξού και η κλασική ατάκα, κάθε φορά που διηγιόμαστε μια ιστορία του, η οποία κλείνει πάντα με τη φράση “…και πάλι δε γάμησε”)
• στενός (περίπου Small με XSmall) φίλος εκ Ιωαννίνων των συγγραφεύ και συγκατοίκου, βαπτισθείς Κώστας, Αρειανός στο επάγγελμα (Άρης μέχρι αηδίας όμως…)
• η “είναι-δεν είναι” κοπέλα του στενού φίλου Κώστα των συγγραφεύ και συγκατοίκου, Μαρία, διδάσκαλος στην ακριτικήν Κέρκυρα
• ο δεύτερος Παύλος της παρέας
• η κοπέλα του δεύτερου Παύλου της παρέας
• η κοπέλα του συγκάτοικου του συγγραφέα
• ντήλι το καντήλι, που έφεγγε και κένταγε η κόρη το μαντήλι

Καταρχήν θέλω να σας εκμυστηρευτώ ένα μεγάλο μυστικό, και ελπίζω να το κρατήσετε κρυφό. Δεν είμαι ούτε Ελληνάρας, ούτε παρακολουθώ τις εκπομπές του Λιακόπουλου (καλά, καμιά φορά τις βλέπω, όπως επίσης και “ειδήσεις ” στο STAR), αλλά αυτό που θα σας πω είναι εξακριβομένο, και έχω και αποδεικτικά στοιχεία: o Batman είναι Έλληνας! Όσοι δε πιστεύετε μπορείτε να δείτε τις ακολουθες εικόνες, στις οποίες τον αποθανάτισα την στιγμή που πηγαίναμε Βόλο. Προφανώς στο φορτηγάκι μέσα υπάρχει το batmobile. Αλλά καλά ότι είναι έλληνας, το δέχομαι (εφόσον το είδα με τα ίδια μου τα μάτια), αυτό που δε μπορώ να καταλάβω τι δουλειά είχε στο Βόλο (σημείωση: το “Μεταφορές” στο πλάι του φορτηγού προφανώς και είναι για ξεκάρφωμα)…

Πηγαίνοντας που λέτε στον Βόλο περάσαμε και απο τα Τέμπη και κάναμε μία ολιγόλεπτη στασή. Τώρα, κοιτάξτε την επόμενη φωτογραφία και πείτε μου αν καταλαβαίνεται ότι καταλάβαμε και μεις:

Η πινακίδα μας προειδοποιεί ότι τριγύρω υπάρχει Αστυνομία (προσοχή!) γιαυτό μην αφήνετε τα πολύτιμα σας αντικείμενα στα αυτοκίνητα σας (ή “στα αυτιά σας”, όπως πρωτοδιάβασα βιαστικά) γιατί μπορεί να σας τα πάρει η Αστυνομία. Έ ρε αθάνατη ελληνική αστυνομία με τις ταμπέλες σου… Διαβάστε κι άλλο »

Απείχα λίγο από τα συγγραφικά μου καθήκοντα, λόγω των ακαδημαϊκών μου καθηκόντων…

Λίγες φωτογραφίες από τα Γιάννενα, από τη βδομάδα που μας πέρασε.

Καταρχήν όλα τα Γιάννενα πλέον είναι στολισμένα. Και όταν λέμε όλα εννοούμε όλα. Δρόμοι, σπίτια, καταστήματα, τα πάντα.

Πάντα υπάρχουν βέβαια και οι υπερβολές, όπως και το σπίτι της ακόλουθης φωτογραφίας: είπαμε ρε φίλε να στολίσεις το σπίτι, να βάλεις κάνα λαμπάκι, αλλά εσύ το έχεσες. Λεπτομέρεια που δυστυχώς δε μπόρεσα να αποθανατίσω: στην ταράτσα έχει βάλει 3 Αι-Βασίληδες, έναν στην καμινάδα, έναν πάνω σε ένα επίσης υπερλαμπακοστολισμένο έλκηθρο, και έναν τεράστιο που χαιρετά τους εξωγήινους που βλέπουν το σπίτι από το διάστημα (εγκυκλοπαιδικά, το εν λόγω σπίτι βρίσκεται επί της Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και πρέπει να είναι ορατό με γυμνό μάτι από τη σελήνη με τόσα φώτα):

Οι επόμενες φωτογραφίες είναι από το καφέ - τσιπουράδικο “Γυαλί Καφενέ“, με τη πανέμορφη διακόσμηση (πολύ ωραία χρώματα, ανοιχτό από πάνω να βλέπεις τον ουρανό, μαριονέτες παντού):

Διαβάστε κι άλλο »

Την Κυριακή λοιπόν, όπως είχα αναφερθεί σε προηγούμενο post μου, είπαμε να κάνουμε μία βόλτα στη λίμνη των Ιωαννίνων, μιας που είχε καλό καιρό (αν και το κρύο ήταν τσουχτερό) και από την άλλη είχαμε ποοολύ καιρό να βγούμε μέρα στα Γιάννενα.

Το πήραμε λοιπόν από το σπίτι μου όλο κάτω, μέχρι που βγήκαμε λίμνη. Αποφασίσαμε να πάμε κει από στενάκια, και όχι από κεντρικούς δρόμους, για να αποφύγουμε για λίγο τον κόσμο. Η λίμνη τέτοια ώρα είναι απίστευτη (είχε και μία ψιλοομίχλη προς τα δεξιά -old time classic η ομίχλη στα Γιάννενα).

Προχωρήσαμε πλάι πλάι με τη λίμνη, ώσπου φτάσαμε στο κάστρο, στο σημείο που ο αυτοκινητόδρομος κάνει εξωτερικά το γύρο του κάστρου (στη φωτογραφία, αριστερά εκεί που βρίσκονται τα αμάξια μπορείτε να φανταστείτε τον αυτοκινητόδρομο, στο κέντρο φαίνεται ο πεζόδρομος, δεξιά ο ποδηλατόδρομος, και πιο δεξια…

…η λίμνη!). Το κάστρο βρίσκεται αριστερά του αυτοκινητόδρομου (όπως κοιτάτε την πάνω φωτογραφία ντε).

Στο δρόμο τα είπαμε λίγο και με ένα γλάρο (γούσταρε κουβέντα τώρα, τι να του πεις, ότι βιαζόμαστε να πάμε να πιούμε καφέ? Δε είμαστε τέτοιοι άνθρωποι…)

Είδαμε και το καραβάκι να φεύγει για να κάνει τη βόλτα του γύρω απο το νησάκι στο κέντρο της λίμνης…

Και φτάσαμε στο κάστρο! Όπως όλα τα κάστρα, έτσι και αυτό έχει παντού στενά πέτρινα δρομάκια…

…και φυσικά περάσαμε και από την ατραξιόν του κάστρου, δε ξέρουμε τον κανονικό του τίτλο, πάντως εμείς το λέμε “το σπίτι του τρελού“. Συχνά-πυκνά ανανεώνει τις “στήλες” του, έξω από το σπίτι του. Σχολιάζει την επικαιρότητα, τους πολιτικούς, το ποδόσφαιρο (αν κοιτάξετε προσεκτικά θα βρείτε και αναφορά στον Ρεχαγκελ…)

Τελικώς καταλήξαμε στο Φίλοιστρον. Παλιό Γιαννιώτικο σπίτι που μετατράπηκε σε καφενείο, ζεστή (από σόμπα) ατμόσφαιρα , ξύλινα τραπέζια και καρέκλες, μικρό (10 παρέες πρέπει να χωράνε maximum) και φιλικό. Μόνο ένα πράμα κολλάει σε τέτοια κατάσταση: ελληνικός καφές. Σου φέρνουν το φλιτζάνι και τον ελληνικό στο μπρικάκι του (με τον διπλό ελληνικό φέρνουν και λουκουμάκι…).

Στην υγειά σας!

Χθες που λέτε, Κυριακή, είχα κάπως πιο χαλαρό πρόγραμμα και βγήκαμε μια μικρή βόλτα στα Γιάννενα, για να καταλήξουμε αργότερα για κάφε. Ξεκινήσαμε από λίμνη, κάναμε τις γύρες μας, γυρίσαμε τα σοκάκια του κάστρου και καταλήξαμε στο “Φίλοιστρον”, μέσα στο κάστρο. Φωτόγραφίες από τη βόλτα αυτή θα βάλω μάλλον αργότερα, αυτό που προέχει είναι η φωτόγραφία από ένα εκπληκτικό μαγαζί, που δε μπόρεσα να καταλάβω τι μπορεί να είναι, ούτε από το χρώμα του ούτε από την ταμπέλα του. Νομίζω πρέπει να είναι παιδότοπος ή μανάβικο, αλλά δεν είμαι σίγουρος.

(σ.σ. Ρε φίλε, είπαμε, έχεις κωλόμπαρο, αλλά λίγο πιο σεμνά…)

Πρωταγωνιστούν κατά αλφαβητική σειρά:

Ομάδα Κρούσης Α’

• Γιώργος Σταλόνε
• Παύλος Σταλόνε
• Κωστας Σταλόνε
• Βαγγελιώ Σταλόνε

Ομάδα Κρούσης Β’

• Οδυσσέας Σταλόνε
• Νώντας Σταλόνε
• Ηλίας Σταλόνε
• Ήρα Σταλόνε
• Ελίζαμπεθ Σταλόνε

(ναι, το ξέρω ότι δεν είναι σε αλφαβητική σειρά, απλά το έγραψα για να είναι πιο εντυπωσιακό…δεν ήταν?)

Περίληψη προηγουμένου:
Το Σάββατο με παίρνει τηλέφωνο ο Οδυσσέας και μου λέει αν ψηνόμαστε να πάμε Κυριακή ορειβασία σε βουνό. Δε θέλαμε και πολύ να ψηθούμε, είχαμε ήδη προθερμανθεί στους 120 (στο grill) από το Σεπτέμβρη για βουνό, και ήρθε κι έδεσε.

Το μόνο κακό (στην αρχή μόνο) ήταν πως περιμέναμε πως θα πάμε πεζοπορία σε ένα βουνό πίσω από το πανεπιστήμιο (που το κόβαμε με το μάτι για της πλάκας βουνό) και καταλήξαμε να κάνουμε ταρζανιές σε ένα βουνό πίσω από το χωριουδάκι Μαντείο, ακριβώς απένταντι από το αρχαίο θέατρο της Δωδώνης.

Κυριακή εγερτήριο 7:30. Σηκωνόμαστε (ανησυχητικά εύκολα θα έλεγα…), πίνουμε ένα πρόχειρο καφέ στα γρήγορα και πηγαίνουμε στο Πανεπιστήμιο. Εκεί η δική μας εκδρομική ομάδα (Ομάδα Κρούσης Α’) συναντά κάτω από άκρα μυστικότητα την άλλη εκδρομική ομάδα (Ομάδα Κρούσης Β’).

Τρώμε ένα βαρβάτο πρωινό στη λέσχη του Πανεπιστημίου και φεύγουμε για να κατακτήσουμε την κορυφή του βουνού…

Με το που παρκάρουμε στο χωριό Μαντείο (δε πήγαινε άλλο οδικώς) κατεβαίνουμε από το αμάξι και αρχίζουμε να ανηφορίζουμε ένα μικρό κομμάτι άσφαλτο που οδηγούσε στις παρυφές του βουνού. Στα πρώτα 5 λεπτά είχα ψοφήσει. Σε τόσο καλή φυσική κατάσταση ήμουνα…

Σε κάποιο σημείο σταματάει η άσφαλτος, την οποία διαδέχεται o χωματόδρομος. Παραπέρα σταματάει ο χωματόδρομος, τον οποίο διαδέχεται απο μπροστά το τίποτα, από δεξιά ο γκρεμός και από αριστερά το βούνο. Μετά από μία σύντομη δημοκρατική ψηφοφορία με ψήφους 9 υπέρ και 0 κατά αποφασίσαμε να ανέβουμε το βουνό από το να κατεβούμε το γκρεμό.

Στην αρχή ήταν “κάπως” δύσκολα. Δεν υπήρχε μονοπάτι (βασικά σε ολόκληρη τη διαδρομή δεν υπήρχε μονοπάτι), πιανόμασταν από δέντρα, πέτρες και θάμνους και ανεβαίναμε ωσάν τα κατσίκια απ’ όπου μπορούσαμε. Στο πρώτο μισάωρο είχαμε και τις πρώτες απώλειες… Ο αγωνιστή Νώντας, μετά από υπεράνθρωπες προσπάθειες δεν άντεξε να συνεχίσει και επέστρεψε πίσω στο χωριό. Στην επόμενη φωτό φαίνεται το αρχαίο θεατρο της Δωδώνης από την 2η μεγάλης διάρκειας στάση που κάναμε:

Εν τω μεταξύ τα πράγματα είχαν αρχίσει να γίνονται πολύ δύσκολα. Ο δρόμος (αν μπορεί κανείς να το πει “δρόμο”) ήταν μία ανηφόρα τουλάχιστον 45 μοιρών στρωμένη με μέτριου μεγέθους πέτρες, τέτοιες που όταν πατούσες πάνω τους τις περισσότερες φορές υποχωρούσαν και ξαφνικά έψαχνες να βρεις στήριγμα για να μη φας τα μούτρα σου. Τόσο οι πέτρες όσο και η κλίση της ανηφόρας μας ανάγκαζαν να ανεβαίνουμε σχεδόν στα τέσσερα το βουνό. Και το ακόμα χειρότερο ήταν πως ανεβαίνοντας ο ένας πίσω από τον άλλο υπήρχε ο κίνδυνος κάποιες πέτρες να υποχωρήσουν κατά την ανάβαση και να πάνε ντουγρού στο Δόξα Πατρί στο κεφάλι του ακόλουθου σου. Για να μην αφήνεται τη φαντασία σας να οργιάζει, παραθέτω ακόμα δύο φωτογραφίες-ντοκουμέντα:

Τρίτη στάση, κάπως μικρότερη, ίσα ίσα μιά ανάσα και μία γουλιά νερό, καθώς συνειδητοποιούσαμε πως δεν μπορούμε να συνεχίζουμε με αργούς ρυθμούς και μεγάλες στάσεις εφόσον γύρω στις 5:00 σκοτεινιάζει και άρα θα πρέπει να είμαστε πίσω μέχρι τις 4:00. Δίδεται ιδιαιτέρα προσοχή στην κλίληση του βουνού ξωπίσω μας:

Επειδή δεν είμαι και τόσο καλός στις αφηγήσεις, παραθέτω χωρίς σχόλια την επόμενη φωτογραφία, ενδεικτική του βαθμού δυσκολίας της ανάβασης. Να σημειωθεί ότι εγώ είμαι τέρμα αντι-γυμνασμένος, ο Παύλος η Βαγγελιώ και ο Κώστας τέρμα καπνιστές, με καμία ένδειξη γυμναστικής ή έστω απλού τρεξίματος στο ενεργητικό μας για τουλάχιστον ένα χρόνο. Και για αρχή διαλέξαμε αυτό (στη φώτο ο αναρριχητής Οδυσσέας. Ακριβώς από πίσω του ο γκρεμός. Τύφλα να ‘χει ο Σταλόνε στο “Βαρομετρικό Χαμηλό”):

Στην επόμενη φωτό ο συγγραφέας τούτου του βλογ παίρνει μία ανάσα με φόντο τα βουνά της Ηπείρου (εννοείται πως ακριβώς δίπλα μου δεν υπάρχει τίποτα…)

Χωρίς πολλά πολλά φτάσαμε μία ανάσα από την κορυφή του βουνού. Λόγω της ώρας όμως δεν είχαμε χρόνο να πάμε στην κορυφή. Απείχαμε καμιά 300αριά μέτρα (300 μέτρα ανάβασης ε) και η ώρα είχε πάει 1:30. Δεν είχαμε χρόνο στη διάθεση μας, αν θέλαμε να γυρίσουμε μέρα, οπότε ανανεώσαμε το ραντεβού με την κορυφή για κάποιο επόμενο Σαββατοκύριακο. Η επόμενη φωτογραφία είναι από την τελευταία στάση που κάναμε πριν ξεκινήσουμε την καταραμενη την κατάβαση (μέχρι να έρθουν τα βίντεο από τον Ηλία δεν επεκτείνομαι περί του θέματος, τα λόγια είναι πολύ φτωχά για να περιγράψουν τα όσα τραβήξαμε…):

Κάπου τέρμα αριστερά στη φωτογραφία μπορείτε να διακρίνετε το αρχαίο θέατρο της Δωδώνης. Αν θέλετε κιόλας, μπορείτε να το συγκρίνετε και με την πρώτη φωτογραφία, για να καταλάβετε για τι ύψος μιλάμε.

Τέλος, μία φωτόγραφία από την έναρξη της κατάβαση, η οποία όσο παράξενο και αν φαίνετα, δεν είναι καθόλου στημένη. Για την ακρίβεια, όλη η κατάβαση γίνονταν κάπως έτσι (είπα δε θα αναφερθώ στην κατάβαση αλλά δεν άντεξα! Πάρτε προς το παρόν ένα πολύ μικρό δείγμα της κατάβασης, και προσεχώς θα ακολουθήσουν και live καταστάσεις σε video):

Περιττό πιστεύω να επιστήσω την προσοχή σας στην κλίση του βουνού. Ο φωτογράφος βρίσκεται σχεδόν σε κάθετη στάση, όπως μπορείτε να δείτε και από τα δέντρα και τους θάμνους τριγύρω.

Όταν επιτέλους μετά από πολλά μαρτυρικά λεπτά (σίγουρα περισσότερο από μία ώρα) τελείωσε η μαρτυρική κατάβαση, μας περίμενε μία υπέροχη έκπληξη: δε μπορούσαμε να βρούμε το δρόμο του γυρισμού! Επειδή επιλέξαμε να κατεβούμε από ένα διαφορετικό δρόμο για να είναι πιο εύκολη η κατάβαση (έτσι νομίζαμε τουλάχιστον) βρεθήκαμε σε ένα τελείως διαφορετικό μέρος του βουνού. Έτσι, σε κάποια φάση ενώ προχωρούσαμε να κατεβούμε το βουνό βρεθήκαμε σε αδιέξοδο! Παντού δέντρα, μή προσβάσιμα μονοπάτια, κανένα ίχνος ότι βρισκόμαστε στο σωστό δρόμο. Οπισθοχωρήσαμε λίγο και προσπαθήσαμε να βρούμε ένα δρόμο πηγαίνοντας μέσα από ένα δάσος στα αριστερά μας -γιατί τουλάχιστον αυτό για το οποίο ήμασταν σίγουροι ήταν ότι ο σωστός δρόμος είναι αριστερότερα- αλλά τζίφος! Το δάσος, εκτός του ότι ήταν αδύνατο να περπατηθεί (τα κλαριά από τα έλατα έφταναν μόλις ένα μέτρο πάνω από το έδαφος και μας ανάγκαζαν να περπατάμε σκυφτοί, ενώ ήταν τόσο πυκνά που δε μπορούσαμε να προχωρήσουμε πολύ) θα μας μπέρδευε ακόμα παραπάνω γιατί δεν μπορούσε να υπάρξει ίχνος προσανατολισμού εκει μέσα.

Τέλος πάντων, εκεί τα χρειαστήκαμε λίγο… Για να μεταφέρω κάπως καλύτερα το άγχος και την αγωνία εκείνων των λεπτών να πω απλά πως η ώρα είχε πάει 4:00, και άρα είχαμε ακόμα μία ώρα περίπου να βρούμε το δρόμο. Και ούτε λόγος να γυρίσουμε τέρμα πίσω, εκει που αποφασίσαμε να πάρουμε διαφορετικό δρόμο στο γυρισμό απ’ ότι στην ανάβαση. Βασικά μιας και είχαμε και βιντεοκάμερα και βρισκόμασταν χαμένοι στο δάσος είπαμε να γυρίσουμε και το Blair Witch Project 3, να βγεί και κάτι καλό από την όλη υπόθεση (για μια υστεροφημία ζούμε σε αυτή την άτιμη κοινωνία…). Αναλαμβάνοντας ηγετικές αρμοδιότητες έβαλα στόχο να διασώσω την ομάδα και να τους μεταφέρω σε ασφαλές μέρος. Με προσωπική αυτοθυσία, φτάνοντας πολλές φορές πολύ κοντά στο σημείο να απαλλάξω τούτο τον κόσμο από την παρουσία μου, παλεύοντας με αρκούδες, λιοντάρια, ασιατικές τίγρεις και τσιτάχ (ναι, τα τσιτάχ σας πείραξαν από την όλη περιγραφή) κατάφερα να χαράξω ένα μονοπάτι και να οδηγήσω την ομάδα στη σωτηρία. Φυσικά δε με περίμεναν δάφνες και μετάλλια, παρά μόνο ένα ζεστό μπάνιο, μία μερίδα γεμιστό μπιφτέκι από το “Ελλήνων Γεύσεις” (85525, το γράφω εδώ μπας και το χρειαστώ κάποια στιγμή…) και ένας βαθύτατος, απολαυστικότατος ύπνος…

Επόμενη αποστολή: κορυφή του Ολύμπου

Δύο νέα ενοικιαστήρια προστέθηκαν στη συλλογή με τα ανορθόγραφα ενοικιαστήρια των Ιωαννίνων:

Δείτε όλη τη μέχρι στιγμής συλλογή εδώ.

(κάποια από τα ενοικιαστήρια τα έχω δανείστεί από το ptyxio.gr - Γιαννιώτικο σάιτ)

Σήμερα σηκώθηκα πρωί (12:00) για να πάω να στείλω κάτι φαξ, τα οποία προσπάθησα να στείλω χθές από το σπίτι αλλά δε τα κατάφερα με τους splitters, τα modems και την adsl. Τέλος πάντων, πάω σε ένα βιβλιοπωλείο εδώ κοντά με την ευχή πως θα έστελνε φαξ, και όντως είδα το αυτοκόλλητο απ’ έξω που ειδοποιούσε άτομα με μυωπία (κάτι γράμματα με το συμπάθιο NA) αλλά όχι με αχρωματοψία (υπήρχαν πάνω από 16bit χρώματα πάνω στο χαρτί) ότι όντως στέλνει φάξ. Χαρά εγώ, μπαίνω μέσα, μου λέει πως έχει χαλάσει το φαξ (μάλλον εδω και 3 χρόνια) και μου προτείνει ένα λίγο παραπάνω.

Ξεκινάω λοιπόν να πάω σε αυτό το λίγο παραπάνω. Παρεπιπτώντος, πήρα μαζί μου 2 ευρώ και κάτι, λέω απ’ όσο ξέρω από το σπίτι το φαξ κοστίζει όσο μία απλή κλήση, 4 σελίδες θα στείλω, πόσο να πάει. Κλείνει η παρένθεση, και ταυτόχρονα αντιλαμβάνομαι ότι είναι κλειστό και το 2ο “φωτοτυπάδικο”. Επειδή βιαζόμουν (έπρεπε να στείλω στον ΟΑΕΔ αντίγραφα σελίδων του βιβλιαρίου ασθενείας για να πάρει η μητέρα μου κάτι παραπάνω στο επίδομα ανεργείας), λέω δε γ…ται, θα πάω στο κέντρο στη νομαρχία, στον κλέφτη τον Αθανασσόπουλο, που να ψάχνω τώρα να στείλω το φαξ με τέτοιο κρύο (παρεπιπτώντος no 2, έχει υπερβολικό υπερκρύο, πονάν ακόμα τα αυτιά μου…). Φτάνω λοιπόν, με εξυπηρετεί ένας πολύ πρόσχαρος παπούλης με τα γνωστά οπτικοακουστικά προβλήμα (το τηλέφωνο του το έλεγα αργά αργά και δύο νούμερα κάθε φορά, παραπάνω δε μπορούσε, βαρούσε κόκκινο ο επεξεργαστής), το στέλνει, παίρνει την επιβεβαίωση και του λέω “Πόσο είναι?”. Παίρνει το κουμπιουτεράκι, πατάει αργά τα πλήκτρα, τέσσερα επί τόσο, και μου λέει κοιτώντας με με ευλάβεια: 6 ευρώ. Μιά στιγμή. Πάμε πάλι…

4 σελίδες με το φάξ = 4 x (κόστος αποστολής μίας σελίδας με το φάξ) = 6 ευρώ
=> 1 σελίδα με το φάξ = 1.5 ευρώ
Αμόνι 10 τόνων στο κεφάλι μου.

Του λέω “6 ευρώ? συγγνώμη δεν έχω τόσο λεφτά πάνω μου. Ήξερα ότι έχει λιγότερο, περιμέντε να πάω να φέρω λεφτά…”. Και δώστου ξανά σπιτι, περπάτημα μες στο ψοφόκρυο, να πονάνε τα αυτιά μου και να θερίζει το κρύο. Πάρε τα λεφτά, ξαναπάνε στο μαλάκα τον κλέφτη (βλέπετε είχα αφήσει το βιβλιάριο εκεί, αλλιώς ακόμα θα περίμενε λεφτά…). Τα δίνω, “ευχαριστώ παλικάρι μου” μου λέει. Παλικάρι να πεις την κόρη σου. Το παίζεις και ευγενικός. Δεν απάντησα…

Χωρίς να ξέρω πόσο ακριβώς είναι το πραγματικό κόστος αποστολής ενός φαξ (το φαξ που στέλνει ο Αθανασσόπουλος δεν είναι το κοινό φαξ, είναι μία ειδική, άκρως δύσκολη και πανάκριβη αποστολή εγγράφου, και ο ελληνικός όρος “φαξ” είναι απλή συνωνυμία: δε προέρχεται από την αγγλική λέξη fax αλλά από την αγγλική λέξη fucks, γιατί όντως σε γαμάει…) υπολογίζω πρόχειρα μία αύξηση της τάξεως του 1000% (από περίπου 15 λεπτά => 1.5 ευρώ) και άρα για μία ανάλογη αισχροκέρδια.

Μη σώσεις και φτάσεις τα 50 σου ρε, ληστή των φοιτητών (απευθύνομαι στον γιό Αθανασσόπουλο, τον μεγάλο ληστή…)
I’ve added your name to my blacklist (που λένε και οι Exodus)

Μάλλον θα κάνω κάνα μπάνιο να ηρεμήσω, ή μάλλον λουτρό αίματος πρέπει να κάν