ΓΜ: Καλησπέρα Στέλιο! Τιμή μας που σ’ έχουμε κοντά μας! Βγάζεις καινούργιο δίσκο;

ΣΧ: Επίσης.

ΓΜ: Ναι, μετά σε ρώτησα  ”Βγάζεις καινούργιο δίσκο”;

ΣΧ: Ναι.

ΓΜ: Ε… ναι, μίλησε μας λίγο για τον καινούργιο σου δίσκο. Δώσε μας κάποιες πληροφορίες γι αυτόν.

ΣΧ: Βασικά να πούμε θα είναι στρόγγυλος, θα κάνει γύρω στα δεκαπέντε ευρά και θα έχει τραγούδια που θα τραγουδάω εγώ.

ΓΜ: Νομίζω τα είπες όλα, δεν έχω να ρωτήσω κάτι παραπάνω για τον νέο σου δίσκο. Θα ήθελες να μας μιλήσεις λίγο για τα παιδικά σου χρόνια;

ΣΧ: Σε ευχαριστώ.

ΓΜ: Ναι, μίλησε μας λίγο για τα παιδικά σου χρόνια.

ΣΧ: Τα παιδικά μου χρόνια ήταν όταν ήμανε μικρός. Με άρεζαν πολύ τα μικιμάου. Ωραία ήτανε τότες, πηγαίναμε στο παζάρι και με παιρνε ο μπαμπάς μου μαλλι της γριάς και κοκοράκι. Και έπαιζα συνέχεια το Γιατρό με την φίλη μου την Κατερίνα. Μια φορά είχα δει το βρακί της στην εκκλησία …

ΓΜ: Να σε ρωτήσω …

ΣΧ: …και όταν το κατάλαβε μου ριξε μια στο καλάμι… με πέθανε σου λέω. Αλλά μετά τις έριξα μια μπουνιά και τις έσπασα δύο δόντια. Τα μπροστινά. Και μετά με έβρισε αλλά είχα κάνει καθρεφτάκι οπότε δεν έπιασε η βρισιά της. Πάντως αναμεταξύ μας τωρα, εμένανε όταν ήμανε μικρός με άρεζαν και αυτά τα τρασφορμεζ. Ξες αυτα τα μπαρμπαδέλια που μια γένονταν αμάξια μια κάτι ρομπότια μια ανθρώποι, ξες τώρα, περίεργα πράγματα. Φτοι οι Βιετναμέζοι που τα ζωγράφιζαν αυτά, τι φοβεροί ρε παιδί μου. Σατανάδες σκέτοι. Με είχε πάρει κι η μάνα μου ένα τέτοιο από το πανηγύρι, θμάμε το έκανες έτσι [δείχνει με τα χέρια του] και μετά έτσι [δείχνει με τα χέρια του πως μεταμορφώνονταν και κάνει "κακουκακακου" τον ήχο της μεταφόρφωσης] και από λοφωρείο γενόταν ρομπότ! Τι σου είναι τα γκουμπιούτερς ε;

ΓΜ: Πολύ ενδιαφέροντα όλα αυτά, αλλά να σε ρωτήσω Στέλιο, μετά τον καινούργιο δίσκο σε σταματάνε στο δρόμο να σου ζητήσουν αυτόγραφο; Σε αναγνωρίζουνε;

ΣΧ: Κοίτα, προχθές καθώς πήγαινα στο μανάβη να αγοράσω μελιτζάνες να κάνει η μάνα μου μουσακά… -τώρα που είπα μουσακά, να ρθεις να σε φιλέψουμε καμιά μέρα! Η μάνα μου κάνει πολύ φοβερό μουσακά και φοβερά γιουβαρλάκια, μπορεί να φάω και 40 γιουβαρλάκια τη μέρα. Την προηγούμενη βδομάδα που έκανε η μάνα μου έφαγα κοντά στα 57 γιουβαρλάκια και μετά με πονούσε η κοιλιά μου οπότε πήγα στην τουαλέτα, και με το που μπαίνω στην τουαλέτα χτυπάει το κινητό μου (#). Και ποιος λες να ήταν;

ΓΜ: Ποιος ήταν;

ΣΧ: Ένας τύπος που με αναγνώρισε στο δρόμο και δε πρόλαβε να με σταματήσει να με ζητήσει αυτόγραφο. Ρε τους κιερατάδες, μα πάντα να σε παίρνουν τηλέφωνο πάνω στο καλύτερο.

ΓΜ: Ναι, μου τυχαίνει και μένα συνέχεια αυτό. Να σε ρωτήσω, ξέρεις κανένα καλό ανέκδοτο;

ΣΧ: Ξέρω ένα με έναν κινέζο, έναν δράκο και τον Τοτό, πολύ γέλιο! Αλλά δε θυμάμαι πως πάει. Στο τέλος νομίζω ο Τοτός μπερδεύει τον δράκο με τον Παναγιώτη Γιαννάκη, κάτι τέτοιο.

ΓΜ: Χαχαχα, πολύ καλό! Η επόμενη ερώτησή μου έχει σχέση με τις μουσικές σου επιρροές. Θα ήθελες να μας πεις…

[χτυπάει το κινητό του]

ΣΧ: Ναι; … Έλα μάνα… Σου είπα να μη με πάρεις τηλέφωνο! … Όχι ρε μάνα, δε το ήπια το γάλα το πρωί, αφού σου είπα να μη μου το ζεσταίνεις, πιάνει πέτσα… Έλα τώρα θα το συζητήσουμε αυτό; Έλα κλείνω. Γεια… [κλείνει το κινητό] Τι λέγαμε;

ΓΜ: Ποιες είναι οι κύριες μουσικές επιρροές σου;

ΣΧ: Κοίτα, εγώ να πούμε δε παίρνω ναρκωτικά και τέτxια πράματα. Μόνο καμιά ρετσίνα πίνουμε κάθε βράδυ με τον φίλο μου τον Τόλη, και τώρα ντάξει, αν πιούμε και λίγο παραπάνω δεν…

ΓΜ: Ναι, εννοούσα: τι μουσική ακούς;

ΣΧ: Α! Κοίτα, από μικρός να πούμε άκουγα πολύ Αννέτα Μαρμαρινού, Σάκη Τόλια και Anthrax. Μετά όταν μεγάλωσα και τελείωσα το δημοτικό άκουγα περισσότερο Σάκη Δάρα, Ξανθή Περάκη, Mastodon και Μαριάνθη Κεφάλα. Λίγο Exodus, DRI, Slayer, Χρυσοβαλάντω Μπρόζου, Φυλιώ Πυργάκη, ξες τώρα, τα κλασικά.

ΓΜ: Και πως κατάφερες να παντρέψεις όλα αυτά τα μουσικά ακούσματα;

ΣΧ: Εγώ να πούμε είμαι άνθρωπος του λαού και δε ξέρω πολλά γράμματα. Παίζω κυρίως σε πανηγύρια και αν τύχει κάνα support σε τίποτα Municipal Waste. Μη φανταστείς τώρα τίποτα άλλο τώρα, μεγάλα συγκροτήματα και γκόμενες με τα βυζά απεξω. Αλλά ναι, σε γάμους παίζουμε πού και πού.

ΓΜ: Καλά, άλλο ρώτησα, αλλά τέλος πάντων. Από μικρός ήθελες να γίνεις τραγουδιστής;

ΣΧ: Μπα, μικρός ήθελα να γίνω καρατερίστας. Πήγαινα συνέχεια στο σινεμά και έβλεπα έργα καράτε και καουμπόικα και μετά πηγαίναμε με τους φίλους και πλακώναμε στο ξύλο τα μικρότερα παιδιά. Σου λέω είχα πολύ ταλέντο.

ΓΜ: …και;

ΣΧ: Και μια μέρα μου λέει ο πατέρας μου “θα πας να μάθεις να τραγουδας στα πανηγύρια να βγάλεις κάνα φράγκο ή θα σε σαπίσω στο ξύλο”. Και τότε αποφάσισα πως μου άρεσε η μουσική και το τραγούδι.

ΓΜ: Και πως αποφάσισες να ασχοληθείς με το συγκεκριμένο είδος μουσικής;

ΣΧ: Κοίτα να σε πω… γιατί δε με κοιτάς; Νταξει τώρα… Κοίτα, παλιά με τον φίλο μου τον Τόλη που παίζαμε γενικά ρεμπέτιcore και είχαμε μία μπάντα, τους “Αλαλούμ”. Και είχαμε και πολύ επιτυχία, πιο πολύ από τους Ζιγκ Ζαγκ. Αυτοί βέβαια μας ζηλεύαν, ιδίως ο τραγουδιστής από αυτούς, ήμασταν πιο όμορφοι και είχαμε περισσότερα μαλλιά. Και που λες μια νύχτα εμφανίστηκε στον ύπνο μου ο Ντεβιντ Χαλσερχνοφ, αυτός από το Μπεγουότς, με κείνη τη ξανθιά με τα μεγάλα μαστάρια [κλείνει το ένα μάτι], ά να γεια σου, και που λες εμφανίζεται αυτός ο Χανσερχολφ στον ύπνο μου φορώντας ένα μπλουζάκι που είχε ένα λάχανο επάνω. Ξυπνάω που λες και αναρωτιέμαι “Ρε συ, λες τελικά να πρέπει να αφιερωθώ στο θρας μέταλ;” αλλά η μάνα μου που κοιμόνταν δίπλα μου με έριξε μια σφαλιάρα που βούιζαν τα αυτιά μου δέκα λεπτά επειδή την ξύπνησα με αυτή την αναρώτηση μου οπότε είπα πως μάλλον να το ξεχάσω. Μετά μια άλλη μέρα ήμανε με τον φίλο μου τον Τόλη και τρώγαμε γύρο στον Ανέστη. Παίρνω το σάντουιτς και πάνω που πάω να φάω μια δαγκανιά βλέπω πως η κέτσαπ είχε σχηματίσει την εικόνα του Ρόμπερτ Χάλφορντ! Λέω τότε τον Ανέστη: “Ανέστη, ε Ανέστη, ρε μήπως εσύ το έκανες αυτό με την κέτσαπ επίτηδες;” και μου λέει ο Ανέστης πως στο μαγαζί έχει μόνο μουστάρδα. Μιλάμε έμεινα, λέω κάτι γίνετε αυτό. Και μετά μια μέρα που ήμανε στη λαχαναγορά και ξεφορτώναμε κάτι τελάρα με λάχανα και ο μαλάκας ο Τόλης άφησε απότομα το τελάρο και έπεσε πάνω στο πόδι μου. Πατάω ένα ουρλιαχτό που λες, και εκείνη τη στιγμή περνούσε ένα παιδί-μεταλλάς και μου λέει “Φίλε έχεις φωνή ίδια με του Χάλφορντ και θα έπρεπε να φοράς μπλούζα Μπέιγουτς“. Και τότε τα σκέφτηκα όλα και τα συνδύασα, η μπλούζα με το λάχανο, η κέτσαπ, ο Χανσελντορφ, όλα ήταν ξεκάθαρα και μετά όταν γύρισα σπίτι το είπα στη μάνα μου και μου έριξε μία σφαλιάρα γιατί είχα λερώσει το παντελόνι με χώματα από τα τελάρα που κουβαλούσα. Αλλά μετά το είχα αποφασίσει πως θα γένω τραγουδιστής και θα τραγουδάω θρας.

ΓΜ: Υπήρξαν διάφορες φήμες πως βάζατε φωτιές σε εκκλησίες όμως…

ΣΧ: Όχι ρε, αυτά τα έλεγε αυτός ο τραγουδιστής από τους Ζιγκ Ζαγκ επειδή μας γούσταραν περισσότερο τα κορίτσια με τον Τόλη και επειδή είχαμε περισσότερα μαλλιά. Εγώ είμαι πολύ Χριστιανός και από μικρός φοράω αυτό το κολιέ που με έδωσε η νονά μου με αυτό το γράμμα “Τ” που έχει και μία γραμμή προς τα πάνω. Αλλά να σε πω την αλήθεια ποτέ δε κατάλαβα γιατί η νονά μου με πήρε κολιέ με γράμμα Τ αφού το όνομα μου δε ξεκινάει από Τ αλλά από εκείνο το άλλο γράμμα που ξεκινάει και εκείνη η λέξη η “Σεπουλτούρα”.

ΓΜ: Και δε μου λες Στέλιο…

ΣΧ: Σε παρακαλώ, μη με μιλάς στον πληθυντικό, φώναζε με με το μικρό μου…

ΓΜ: Ε… ναι, εντάξει… Και δε μου λες, ποια ήταν η πρώτη σας επιτυχία;

ΣΧ: Η πρώτη μας επιτυχία ήταν όταν με τον Τόλη είχαμε καταφέρει να ψήσουμε την Ανέττα να μας δείξει τα βυζιά της γιατί της είχαμε πει πως άμα δε μας τα δείξει θα πούμε στη μάνα της πως μας τα έδειξε. Και αυτή μας τα έδειξε και τότε πέρασε η μάνα της και…

ΓΜ: Όχι, εννοούσα ποια ήταν η πρώτη σας μουσική επιτυχία…

ΣΧ: Α, πες το έτσι. Η πρώτη μας μουσική επιτυχία ήταν όταν με τον Τόλη ξαναψήσαμε την Ανέττα να μας δείξει τα βυζιά της και από πίσω έπαιζε μία μουσική, νομίζω το Tim is Gay από Anal Cunt. Φοβερό τραγούδι, το έχει και στο ίντερνετς. Μετά την τρίτη φορά που μας έδειξε η Ανέττα τα βυζιά της…

ΓΜ: Στέλιο, εννοώ ποιο ήταν το πρώτο σας τραγούδι που έγινε επιτυχία.

ΣΧ: Α, αφού αυτό θες γιατί δε το λες; Το πρώτο μας τραγούδι που έγινε επιτυχία ήταν το Πουκάμισο που πήγαινε “Βάλε το πουκάμισο – Βγάλε το πουκάμισο – Βάλε το πουκάμισο – Είσαι Πάμελα Άντερσο“, αλλά ο Τόλης είπε πως το τραγούδι δεν είχε πολύ καλή μουσική. Γι’ αυτό αλλάξαμε τους στίχους. Οπότες κρατήσαμε τη μουσική και βάλαμε κάτι στίχους που μιλούσαν για πουκάμισο αλλά το τραγουδούσε ένας άλλος τραγουδιστης, κάπως Χριστοδουλόκολος, αλλά δε του το είπαμε. Όμως άρεσε στην Ανέττα, η οποία μας έδειξε τα βυζιά της για τέταρτη φορά, οπότε μετά έγινε επιτυχία.

ΓΜ: Ενδιαφέρον. Το τραγούδι αυτό είναι όντως αυτό που σας έκανε γνωστούς. Και τώρα, 3 χρόνια μετά, έχετε κάνει και ένα βίντεο κλιπ για το τραγούδι, το οποίο θα δούμε σε λίγο σε πρώτη πανελλήνια μετάδοση.

ΣΧ: Ναι, το έχουμε δείξει άλλες δύο φορές, μία στη λαχαναγορά και μία στην Ανέττα, αλλά στο ίντερνετς δε το έχουμε δείξει. Τα παιδιά λαχαναγορά με είπαν ότι είναι πολύ ωραίο και έχει ωραίο γούστο και η Ανέττα μας έδειξε…

ΓΜ: Κάνατε τρία χρόνια να δημιουργήσετε το βίντεο, έχετε κάνει πάρα πολύ δουλειά. Έχεις ποτέ μετανιώσει για

[χτυπάει το τηλέφωνο του]

ΣΧ: Ναι; … ΕΛΑ ΜΑΝΑ! ΡΕ ΜΑΝΑ ΣΕ ΕΙΠΑ ΕΙΜΑΙ ΣΕ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΗ ΜΕ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΤΗΛΕΦΩΝΟ! … ΝΑΙ… ΕΛΑ! ΚΛΕΙΣΕ ΛΙΓΟ ΤΟ ΜΙΞΕΡ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ! … Ναι, καλύτερα τώρα… Έλα… Τι?! Έλα ρε μάνα τώρα που θα περάσω από το μανάβη να αγοράσω… Ρε μάνα… Καλά γράφω, μισό… Έλα λέγε… Ναι, μισό κιλό μελιτζάνες… τρία κιλά πατάτες Νευροκοπίου… ναι θα κοιτάξω να μην έχουν φύτρες. Κολοκύθια; Πόσα; Ναι εντάξει….
Όχι. Οχι! . . . Ο-Χ-Ι! Σου έχω ξαναπει ρε μάνα, δε μπορώ να πηγαίνω στο μπακάλη να ζητάω σερβιέτες! Όχι, μάνα ΔΕ ΠΑΩ. Πες τον Λευτέρη, άντε, όλο εγώ πηγαίνω. Ναι καλά, όποτε θες να σου πάρω σερβιέτες θυμάσαι ότι με αγαπάς… Ναι καλά… Θα κάνεις γιουβαρλάκια?! Καλά θα πάρω σερβιέτες… Ναι, και ασετόν… Όχι, πάνες για τον παπού δε παίρνω… Μάνα όχι! Τέλος. Στείλε το Λευτέρη. Έλα σε κλείνω, περιμένει εδώ κι ο άνθρωπος να με πάρει συνέντευξη. Ναι, θα πάρω και γάλα από τη θεία Σούλα. Έλα γεια.

ΓΜ: Να σου πω ρε Στέλιο, δε τη γαμάμε τη συζήτηση να πάμε να δούμε το video?

ΣΧ: Ναι, αμέ! Τι video θα δούμε; Άμα θες βάλε αυτό το Αβαντάζ πως το λένε, με τα μπλε μπαρμπαδέλια που μοιάζουν στα στρουμφάκια αλλά είναι τριδιάστατα, δε το έχω δει ποτέ!

ΓΜ: Ναι, εννοούσα να δούμε το δικό σου video, από το τραγούδι σου.

ΣΧ: Α ναι; Καλά, βάλτο. Αν και το έχω δει.

Μόνο μία τεράστια πικρία και αποστροφή για την “δημοκρατική” χώρα στην οποία ζούμε. Τίποτε άλλο.

[ πηγή: alterthess, πληροφορίες: realdemocracy ]

Ερμηνεία/Χρήση: Η παροιμία αυτή χρησιμοποιείται συνήθως όταν κάποιος φίλος ή γνωστός σας έχει γυρίσει από βραδινή έξοδο μεθυσμένος, και αρχίζει να τραγουδάει δυνατά μπουζουκοτράγουδα, τόσο δυνατά που δε σας αφήνει να διαβάσετε το τεύχος Λουκυ Λουκ που κρατάτε στα χέρια σας.

Παράδειγμα: Μαλάκα χθες ο Τάκης γύρισε τα χαράματα κομμάτια. Πρέπει να χώρισε με τη Σούλα, τελευταία δε τα πήγαιναν και πολύ καλά. Όχι πως μου πέφτει λόγος κιόλας, αλλά νομίζω ότι είναι λίγο παρτόλα η Σούλα. Τουλάχιστον αυτή την εντύπωση μου έδωσε προχθες που την πηδούσα, όταν ο Τάκης είχε βγει για καλλιτεχνικό μπόουλινγκ. Οπότε γυρνάει που λες χθες και τραγουδούσε πολύ δυνατά. Λέω δε θα μιλήσω, θα τον αφήσω να ξεσπάσει, γιατί δεν είναι και λίγο να χωρίζεις μετά από 6 χρόνια σχέσης, και γυρνάω στο Λούκυ Λουκ που διάβαζα. Αλλά σε κάποια φάση αρχίζει να τραγουδάει Πλούταρχο, οπότε δεν άντεξα ρε μαλάκα και του είπα: “Θα σκάσεις επιτέλους, να διαβάσω Λούκυ Λουκ;”

“Γοργόνα συ αν ήσουνα / στη μέση θα σε έκοβα.
Το κάτω μέρος θα ‘τρωγα / το πάνω θα το πέταγα“

Ερμηνεία/Χρήση: συχνά, όταν είσθε άνδρας και γνωρίζετε μία κοπέλα της οποίας η ομορφιά είναι παροιμιώδης (το πιάσατε το λογοπαίγνιο με την “παροιμία” ε; χεχε), είθισται να συστήνεστε με μία παροιμία η οποία να εκφράζει την ομορφιά της κοπέλας την οποία γνωρίζετε, για παράδειγμα:
“Πανέμορφα τα μάτια σου, γαλάζια σα διαμάντι“
ή
“Να συ ‘ξερα απο πιότερα, μάνα των γιών μου θα ‘σουνα” κτλ.
Σε περιπτώσεις που η κοπέλα δεν είναι και πάαααρα πολύ όμορφη, χρησιμοποιούνται παραλλαγές των παραπάνω παροιμιών, οι οποίες με έναν λεπτό και συγκεκαλυμμένο τρόπο εκφράζουν την απέχθεια του ομιλούντος προς αυτό που βλέπει απέναντι του, όπως:
“Πανέμορφα τα μάτια σου, γαλάζια σαν τούβλο“
ή
“Μάνα των γιών μου να ‘σουνα, θα είχα αυτοκτονήσει” κτλ.
Σε περιπτώσεις όμως που η κοπέλα είναι πιο μπάζο κι από τη Ναταλία Γερμανού, χρησιμοποιείται η παραπάνω έκφραση για να εκφράσει την παροιμιώδη ασχήμια της.

Παράδειγμα: Προχθές γνώρισα μία κοπέλα που την λέγαν Άντζελα και ήταν πιο άσχημη κι από τη Ναταλία Γερμανού ρε μαλάκα. Δηλαδή δε παίζει. Οπότε δε κρατήθηκα και της είπα: “Γοργόνα συ αν ήσουνα, στη μέση θα σε έκοβα. Το κάτω μέρος θα ‘τρωγα, το πάνω θα το πέταγα”. Και μ’ αρέσει που πειράχτηκε κιόλας το μπάζο.

“Πέτα μπάλα ρε μαλάκα Κώστα“

Ερμηνεία/Χρήση: η έκφραση αυτή χρησιμοποιείται όταν κάποια άτομα παίζουν μπάλα και υπάρχει ένας παπάρας ατομιστής μπαλαδόρος που τον λένε Κώστα, ο οποίος όλη την ώρα έχει τη μπάλα και δε δίνει καμία πάσα ο μαλάκας.

Παράδειγμα: “Πέτα μπάλα ρε μαλάκα Κώστα”.

“Ρίγα έχει η ζέβρα, σπαθί εχ’ ο τοξότης,
κι όλα μαζί μας κάνουνε ένα Ρήγα Σπαθί“

Ερμηνεία/Χρήση: η προαναφερθείσα παροιμία χρησιμοποιείται πολύ συχνά όταν βρισκόμαστε σε μία περίεργη και αμήχανη κατάσταση από την οποία θέλουμε να ξεφύγουμε. Συνήθως αυτός που λέει την παροιμία την λέει βιαστικά, και όταν δει πως ο/οι απέναντι του σκέφτονται και προβληματίζονται σχετικά με το τι σημαίνει η μαλακία που είπε, φεύγει από το μέρος που βρίσκεται τρέχοντας. Σε περίπτωση που ο αποδέκτης της παροιμίας είναι εξαιρετικά ηλίθιος οπότε και δε προβληματίζεται καθόλου, αλλά σας κοιτάει χαμογελώντας θέλοντας να σας κάνει να νομίσετε ότι κατάλαβε τι του είπατε, τότε του δείχνεται στον ουρανό ένα αόριστο σημείο, του λέτε “Ρε συ, μήπως ξέχασες το θερμοσίφωνα ανοιχτό;” και πριν προλάβει να σκεφτεί και να αντιδράσει, του ρίχνετε μία κλοτσιά στ’ αρχίδια και τρέχετε μακρυά.

Παράδειγμα: Που λες ήμουν προχθές με την Αλεξάνδρα και κάναμε βόλτες στη Σαλονίκη. Σε κάποια φάση, ενώ ήμασταν μπροστά από ένα μαγαζί με βρύσες και χέστρες, γυρνάει μάτια και μου λέει με βουρκωμένα μάτια: “Κώστα, μήπως ήρθε η στιγμή να παντρευτούμε;”. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή περνάει από δίπλα μας μία πρώην μου, η οποία είναι ακόμα κολλημένη μαζί μου, και μου λέει στο αυτί: “Σήμερα το βράδυ πάρε με τηλέφωνο αν θες, θα είμαι στο κρεβάτι γυμνή με μία πίτσα στο κεφάλι μου και θα σε περιμένω”, ενώ από στο απέναντι πεζοδρόμιο ήταν ο Μάκης που μου φώναζε “Πέτα μπάλα ρε μαλάκα Κώστα”. Όπως καταλαβαίνεις τα έχασα, ήμουν σε μία εξαιρετικά δύσκολη και αμήχανη θέση. Oπότε γυρνάω στην Αλεξάνδρα, της δείχνω ένα σημείο στον ουρανό, και της λέω: “Δεν ήξερα ότι ο πατέρας σου μπορούσε να φάει παγωτό βανίλια”. Και πριν προλάβει να πει “Σόρι, τι είπες; Δε σε άκουσα, σκεφτόμουν πόσο κάνει 6 επί 8″ της ρίχνω μία στ’ αρχίδια και αρχίζω να τρέχω.
– Μα ρε μαλάκα Κώστα η Αλεξάνδρα δεν έχει αρ . . .  ααααααααααχ, ρε μαλάκα γιατί με κλώτσησες στα αρχίδια; Έι, που πας, γιατί τρέχεις;!

“Αλ’ ‘ος“

Ερμηνεία/Χρήση: σύμφωνα με τους γλωσσολόγους, η συγκεκριμένη παροιμία είναι η πιο σύντομη παροιμία από αυτές που ξεκινάνε με το συλλαβή “αλ” και τελειώνουν με την αντωνυμία “ος”. Η παροιμία χρησιμοποιείται σε περίπτωση που κάποιος που είναι άνθρωπος και βρίσκεται μέσα σε μία τουαλέτα ακούσει την πόρτα να χτυπάει πίσω του. Αν και οι απόψεις διίστανται σχετικά με την ετυμολογία της, η επικρατέστερη άποψη είναι πως είναι σύντμηση της πρότασης “Αλλ’ αντί άλλων, καλά ρε παπάρα δε βλέπεις πως είμαι μέσα και κατουράω όρθιος;”

Παράδειγμα: Μετά από 7 ώρες ταξιδιού με το ΧΤΕΛ, ο Γιώργος κατουριόταν τρελά. Τι το ήθελε το δεύτερο μπουκαλάκι νερό και αυτόν τον χυμό βερίκοκο – μυζήθρα; Στην πρώτη στάση λοιπόν κατεβαίνει τρέχοντας, μπαίνει στην τουαλέτα, και χτυπάει την μοναδική πόρτα που βρήκε. Δε του απάντησε κανείς οπότε μπήκε μέσα και κατούρησε.

“Το πλαστικό το στήθος σου / κι η ζωηρή σου μπούκλα
Να ‘ξερες πως θυμίζουνε / τη φουσκωτή μου κούκλα“

Ερμηνεία/Χρήση: η παροιμία αυτή έγινε πολύ δημοφιλής στις αρχές του ’90, όταν κανείς δεν ήξερε τι σήμαινε αλλά σχεδόν όλοι οι άντρες την χρησιμοποιούσαν προκειμένου να το παίξουν στις γυναίκαι μορφωμένοι, εικονοκλάστες και αντίδικοι. Αναφέρεται συνήθως σε περιπτώσεις που η ομορφιά κάποιας γυναίκας είναι εντελώς φυσική, σαν την καλοκαιρινή δροσερή αύρα της σιλικόνης, σαν ένα απολαυστικό κοκτέιλ bottox. Προσοχή: Η παροιμία αυτή δεν πρέπει να συγχέεται με την παροιμία: “Αν είσαι από το Τσέρνομπιλ, πέντε χέρια τα πλέιμομπιλ“, που δεν είναι ομόηχη, ούτε έχει παρόμοια σημασία, αλλά πολλοί την μπερδεύουν επειδή χρησιμοποιούνταν πολύ συχνά στο Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς.

Παράδειγμα:
-Γειά σου Κέλυ!
-Γεια σου Μπράντον!
-Το πλαστικό το στήθος σου κι η ζωηρή σου μπούκλα, να ‘ξερες πώς θυμίζουνε τη φουσκωτή μου κούκλα!
-Αν είσαι από το Τσέρνομπιλ, πέντε χέρια τα πλέιμομπιλ!
-Χαχα!
-Ας πηδηχτούμε!

“Είναι πιο αργός / και από τον Μπαγκς Μπάνι.
Ούτ’ έντεχνο τραγούδι / δε μπορεί να κάνει“

Ερμηνεία/Χρήση: η παροιμία αυτή χρησιμοποιείται για να περιγράψουμε κάποιον που είναι τόσο άχρηστος, μα τόσο άχρηστος, που δεν μπορεί να γράψει ούτε ένα έντεχνο τραγούδι (αν είναι δυνατόν!). Το πρώτο μέρος της παροιμίας χρησιμοποιείται απλά για να κάνει ομοιοκαταληξία με το δεύτερο μέρος και δεν έχει κανένα νόημα. Αν το δεύτερο μέρος είναι: “Χθες μια κρέπα έφαγα / ήταν σαν παντεσπάνι” τότε πάλι κάνει ομοιοκαταληξία με το πρώτο μέρος, αλλά πλέον η παροιμία χάνει την αρχική της σημασία. Όμως μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε καταστάσεις όπου χθες φάγατε μία κρέπα που ήταν σαν παντεσπάνι.

Παράδειγμα:
-Καλησπέρα σας, πολύ ωραίο το μαγαζί σας!
-Ευχαριστούμε πολλοί!
-Αυτό το “πολλοί” κανονικά θα έπρεπε να το πεις με ύψιλον και ένα λάμδα, και όχι με όμικρον γιώτα και δύο λάμδα, αλλά τέλος πάντων.
-Και συ κανονικά δε μπορείς να βάλεις παρενθέσεις σε μία λέξη όταν μιλάς, αλλά τέλως πάντον.
-Λοιπόν, θα θέλαμε μία μερίδα κοτόπουλο σχάρας, ένα μπιφτέκι γεμιστό, μία πολίτικη σαλάτα, και ένα κιλό κρασί ημίγλυκο.
-Θα θέλατε μήπως και ένα θερμοσίφωνα;
-Όχι, γιατί να θέλουμε ένα θερμοσιφ… ααααααααχ, γιατί με κλώτσησες στα αρχίδια; Ει, που πας, γιατί τρέχεις;!

Κάποια από τα πιο πετυχημένα του αστεία, από την παράσταση που έδωσε 2 μήνες πριν, στις 23 Απριλίου του 2011:

“Πιστεύω στο διάλογο και όχι στη βία και το αστυνομικό κράτος“

“Τα πολιτικά ζητήματα λύνονται με διάλογο, δε λύνονται με σύγκρουση”

“Δεν σκοπεύω να πέσω στην παγίδα της βίας και του αυταρχισμού”

“Το κράτος είναι ισχυρό όταν δε χρησιμοποιεί τη δύναμη και την εξουσία που έχει“

“Η δημοκρατική διακυβέρνηση στηρίζεται στη συνεννόηση και όχι στη βίαιη επιβολή μιας κρατικής βούλησης

Πέρα όμως από αυτούς που ασκούν καλόπιστη κριτική, υπάρχουν κι εκείνοι που επιχειρούν να ωθήσουν την κυβέρνηση να υιοθετήσει “εδώ και τώρα” αυστηρά κατασταλτικά μέτρα. Λες και δεν έχουμε εμπειρίες ως κοινωνία για το αποτέλεσμα της χρήσης βίας. Λες και δεν έχει υποχρέωση η κυβέρνηση να λαμβάνει υπόψη της όλες τις κοινωνικές, τις οικονομικές, τις πολιτικές, ακόμα και τις ανθρωπιστικές παραμέτρους”

Αποσπάσματα της παράστασης μπορείτε να δείτε εδώ: http://goo.gl/L0syx

(στο τελευταίο video:
3:20 αστυνομικός παίρνει πέτρα από κάτω και την πετάει. Ο διπλανός του κρατάει ήδη πέτρα.
3:40 – 3:45 – βροχή από πέτρες που πετάνε αστυνομικοί)

Έκκληση για συλλογή υλικού (video, φωτογραφίες, άρθρα, links) σχετικά με την αστυνομική βία στο κοινόχρηστο έγγραφο εδώ: http://goo.gl/L0syx και στο twitter χρησιμοποιώντας το hashtag #grcops.

[ φωτογραφίες από: demotix, tvxs, realdemocracygr, thepressproject, indymedia - αν εχω ξεχάσει να προσθέσω κάποια παραπομπή/πηγή ενημερώστε με, αν κάποιος θέλει να αφαιρεθεί φωτογραφία του ας μου πει να την αφαιρέσω (εξαιρούνται αστυνομικοί...) ]

Σοκάρομαι και ανατριχιάζω με την ευκολία που αυτός ο ένστολος χτυπάει με δολοφονικές διαθέσεις και αδικαιολόγητο μένος έναν φιλειρηνικό πολίτη, ο οποίος επουδενί τον προκαλεί. Το μόνο που κάνει ο πολίτης είναι να του ζητήσει ήρεμα να φύγει από την πλατεία.

Ειλικρινά δε μπορώ να ξαναδώ το video.

Με τρομάζει αυτός ο άνθρωπος. Με τρομάζει το γεγονός πως αυτός υποτίθεται πως προστατεύει τον πολίτη. Υποτίθεται πως προστατεύει αυτόν τον οποίο χτυπάει χωρίς λόγο, χωρίς πρόκληση, χωρίς αιτία. Γιατί έτσι θέλει, έτσι του αρέσει, έτσι χαίρεται. Ναι, είμαι σίγουρος πως χαίρεται όταν βαράει κόσμο, είμαι σίγουρος πως χάρηκε και ηδονίστηκε όταν τον χτύπησε. Και χάρηκαν και οι συνάδελφοι του όταν τους το είπε.

Με τρομάζει το πόσα έχει κάνει και δεν έχουν καταγραφεί στην κάμερα. Το πόσα έχουν κάνει όλοι αυτοί.

Με τρομάζουν αυτοί οι άνθρωποι. Δεν θα έπρεπε να φορούν αυτή τη στολή. Θα έπρεπε να φορούν μία άσπρη στολή, με τα μανίκια δεμένα πίσω στην πλάτη.

Δε μπορεί να αναθέτεις σε τέτοια άτομα την προστασία της ειρήνης και της δημοκρατίας. Δε μπορεί να τους δίνει όπλα και εξουσία.

Δε μπορεί διάολε να αναθέτεις την ασφάλεια μιας πυριτιδαποθήκης σε έναν πυρομανή, και να του δίνεις ένα φλογοβόλο να χρησιμοποιήσει σε περίπτωση που υπάρξει κάποιο πρόβλημα. Δε μπορεί.

Και πιο πολύ από τον πυρομανή με τρομάζει αυτός που βάζει τον πυρομανή να φυλάει την πυριτιδαποθήκη. Με τρομάζει.

Με τρομάζουν.

Δεν έχω δει πιο ξεκάθαρο video – απόδειξη για την ύπαρξη προβοκατόρων (πηγαίνετε στο 4:43).

[ via: igpapadimitriou ]

Έχεις κλείσει πάνω από 10 ώρες μπροστά σε μία οθόνη, στο γραφείο σου στο πανεπιστήμιο. Τα μάτια σου έχουν αρχίσει να διαμαρτύρονται εντόνως για το μαρτύριο στα οποία τα υποβάλεις. Κλείνεις τα μάτια σου προκειμένου να μετριάσεις τις διαμαρτυρίες τους και τα τρίβεις αργά, δυνατά, με τις ανάστροφες των χεριών σου. Ανοίγεις τα μάτια σου αργά και κοιτάς το ρολόι του υπολογιστή. 22:45.

Βάζεις το μπουφάν σου, κλείνεις το γκουμπιούτερ και κινάς για την στάση. Ξέρεις πως σε περίπου 10 λεπτά θα περάσει το λεωφορείο. Ξέρεις πως από τη στιγμή που θα ανέβεις στο λεωφορείο σε 20 λεπτά θα βρίσκεσαι σπίτι σου, στο κρεβάτι σου, παρέα με ένα βιβλίο για να χαλαρώσεις λίγο πριν πέσεις για ύπνο.

Παρόλα αυτά, η ανυπομονησία σου να μπεις μέσα στο λεωφορείο συγκρίνεται με την ανυπομονησία ενός εβραίου να μπει σε θάλαμο αερίων. Και αυτό γιατί το λεωφορείο που θα σε μεταφέρει στην ηρεμία του σπιτιού σου μεταφέρει επίσης ένα παράξενο και αλλοπρόσαλο δείγμα του ανθρώπινου είδους, που κάθε άλλο παρά ευχάριστα θα κάνει τα 20 αυτά λεπτά τις διαδρομή σου: Κύπριες.

Οι Κύπριες φοιτήτριες μοιάζουν με όλες τις υπόλοιπες φοιτήτριες: φοράνε καθημερινά ένα κουβά κολώνια για να σκοτώσουν οποιονδήποτε ζωντανό οργανισμό -ανθρώπινο και μη- σε περίμετρο τριών μέτρων, σοβατίζουν και μπογιατίζουν το πρόσωπο τους για να πάνε στο πανεπιστήμιο, φοράνε ξεκαρδιστικά ημιολόσωμα γυαλία ηλίου και αγροτικές μπότες για να διασκεδάσουν τον ανδρικό πληθυσμό στο πέρασμα τους. Έχουν όμως ένα μοναδικό χαρακτηριστικό: για κάποιο λόγο νομίζουν πως αν σταματήσουν να μιλάνε θα βρουν ακαριαίο και βίαιο θάνατο. Έτσι περνούν την περισσότερη ώρα της ζωής τους μιλώντας ακατάπαυστα, ακόμα και αν δεν έχουν κάτι συγκεκριμένο να πούνε. Οι συζητήσεις τους περιλαμβάνουν συνήθως ανάλαφρα θέματα όπως η επικαιρότητα, σοβαρότερα θέματα όπως οι σχέσεις τους, ή θέματα υψίστης εθνικής σημασίας όπως ψώνια στην αγορά.

Το πρώτο πρόβλημα με τις Κύπριες φοιτήτριες είναι η ένταση της ομιλίας τους. Όποιος έχει τύχει να κάτσει μπροστά από τουρμπίνα αεροπλάνου την ώρα της απογείωσης θα με καταλάβει. Τα ντεσιμπέλ δεν είναι βολική μονάδα μέτρησης της έντασης της ομιλίας των Κυπρίων γι’ αυτό και χρησιμοποιείται μία ειδική μονάδα μέτρησης, το κυπριοντεσιμπέλ, το οποίο ισούται με 100 φορές το όριο ακοής του ανθρώπου.

Το παρακάτω σχήμα δίνει μία ποιοτική αλλά και ποσοτική εικόνα της έντασης ομιλίας των Κυπρίων. Στο συγκεκριμένο παράδειγμα μία Κύπρια που ανεβαίνει στο λεωφορείο και βρίσκει μία δεύτερη Κύπρια, όποτε και γίνεται η αντίστοιχη χημική αντίδραση που έχει ως αποτέλεσμα την απελευθέρωση σημαντικής ποσότητας θορύβου στον περιβάλλοντα χώρο. Για λόγους σύγκρισης της έντασης του εκλυόμενου θορύβου, παρατίθεται επίσης μια γνωστή αντίδραση που παράγει αρκετό θόρυβο.

Το δεύτερο πρόβλημα με την ομιλία των Κυπρίων φοιτητριών είναι η διάρκεια και η ταχύτητα της ομιλίας. Θα μου πεις “Ρεσε αυτά είναι δύο διαφορετικά θέματα“. Και θα σου απαντήσω “άμα δε ξες μη μιλάς” (<– φοβερή ατάκα εποχής δημοτικού).

Για να κάνω πιο εύκολη την εξήγηση των παραπάνω θα κάνω ξανά επίκληση στις καταπληκτικές μου ζωγραφικές δυνατότητες και στο paint.net. Αρχικά ας πάρουμε το παράδειγμα ενός μέσου ομιλητή:

Όπως βλέπουμε στην παραπάνω εικόνα, πολύ χοντρικά ένας μέσος ομιλητής μιλάει στη μισή διαδρομή του λεωφορείου. Για παράδειγμα, μετά από 5 λεπτά διαδρομής έχει μιλήσει περίπου 2.5 λεπτά. Αυτό είναι λογικό, αν σκεφτεί κανείς πως σε μία κανονική συζήτηση συνήθως μιλάς κάποια ώρα και μετά δίνεις τον λόγο στον άλλο να μιλήσει, οπότε κατά μέσο όρο την μισή ώρα μιλάς και την υπόλοιπη μισή ακους.

Ας πάμε τώρα στο παράδειγμα ενός γρήγορου ομιλητή:

Στην παραπάνω εικόνα λοιπόν βλέπουμε πως ένας γρήγορος ομιλητής μιλάει πολύ (thank you Captain Obvious). Στα 5 λεπτά διαδρομής μιλάει περίπου 4 λεπτά, για 10 λεπτά διαδρομής μιλάει περίπου 8 λεπτά κτλ. Αυτό προφανώς σημαίνει πως ένας γρήγορος ομιλητής συνήθως μονοπωλεί -εξ αναγκασμού- την όποια συζήτηση με αποτέλεσμα να αφήνει ελάχιστα περιθώρια στους υπολοίπους να μιλήσουν. Έτσι, αν έχουμε μία παρέα τριών ατόμων μεταξύ των οποίων ένας γρήγορος ομιλητής, τότε μετά από 10 λεπτά διαδρομής αυτός θα έχει μιλήσει 8 λεπτά ενώ οι υπόλοιποι δύο θα έχουν μιλήσει από περίπου 1 λεπτό ο καθένας.

Έχοντας λοιπόν μελετήσει τον μέσο και τον γρήγορο ομιλητή μπορούμε να μελετήσουμε πλέον την περίπτωση μιας Κύπριας ομιλήτριας:

Όπως παρατηρούμε και στην παραπάνω εικόνα, στα πρώτα λεπτά της διαδρομής μία Κύπρια ομιλήτρια συμπεριφέρεται παρόμοια με έναν γρήγορο ομιλητή: απλά μιλάει πολύ. Μία σημαντική λεπτομέρεια όμως είναι πως την παραπάνω συμπεριφορά έχουν όλες οι συμμετέχουσες στη συζήτηση, το οποίο σημαίνει πως για παράδειγμα αν συζητούν τρεις κύπριες, τότε μέσα σε 5 λεπτά διαδρομής του λεωφορείου κάθε μία θα έχει μιλήσει από 4 λεπτά. Ματημπαναγία, δε ξέρω πως το κάνουν αλλά μιλάνε όλες ταυτόχρονα χωρίς να ακούει η μία τη λέει η άλλη. Η ταυτόχρονη ομιλία τους έχει αποτέλεσμα να συντονίζονται οι φωνές τους σταδιακά σε μία ενιαία φωνή που αρχικά σου φέρνει πονοκέφαλο και ημικρανίες και τελικά καταφέρνει να παραλύσει το νευρικό σου σύστημα, ενώ καθώς η συχνότητα της ενιαίας αυτής φωνής γίνεται συνεχώς υψηλότερη και η ένταση αυξάνεται και ο συντονισμός γίνεται πιο έντονος και μια φορά καθόταν δίπλα μου μία κυρία και αυτό.

Το δεύτερο και κυριότερο χαρακτηριστικό των Κυπρίων βάσει της παραπάνω εικόνας είναι πως έχουν τη δυνατότητα να μιλάνε περισσότερη ώρα από τη διάρκεια της διαδρομής. Το φαινόμενο αυτό εμφανίζεται μετά από παρατεταμένη παραμονή τους στο λεωφορείο. Για παράδειγμα, βλέπουμε πως σε 10 λεπτά διαδρομής μιλάνε περίπου τα 8 λεπτά, σε 15 λεπτά διαδρομής μιλάνε σχεδόν και τα 15, ενώ για 20 λεπτά διαδρομής μιλάνε περίπου 23 λεπτά. Πριν αρχίσετε τις χαρδαβελλικές θεωρίας συνομοσίας για ιπτάμενους φωσφορούχους εξωγήινους με strap-on να σας πληροφορήσω πως το φαινόμενο αυτό εξηγείται επιστημονικά: καθώς περνάει η ώρα μέσα στο λεωφορείο η ταχύτητα με την οποία μιλάνε οι Κύπριες συνεχώς αυξάνεται, καθώς ενθουσιάζονται πολύ με τα άχρηστα θέματα για τα οποία συζητάνε, με συνέπεια κοντά στα 18-19 λεπτά να μιλάνε με ταχύτητα αρκετά κοντά στην ταχύτητα του φωτός και ο χρόνος να αρχίζει να υπερκαμπυλώνεται. Το αποτέλεσμα για έναν εξωτερικό παρατηρητή όπως κάποιος που βρίσκεται μέσα στο λεωφορείο είναι να ακούει τις Κύπριες να μιλάνε για 23 λεπτά ενώ έχουν περάσει μόνο 20 λεπτά, με ολέθριες για τον ίδιο συνέπειες: το IQ πέφτει κατά 10 μονάδες κάθε λεπτό που περνάει ενώ τα κύτταρα του εγκεφάλου αρχίζουν να αυτοκτονούν μαζικά προκειμένου να διασώσουν την αξιοπρέπεια τους. Τα ελάχιστα άτομα που έχουν επιζήσει μετά από ταξίδι άνω των 20 λεπτών με συνταξιδιώτισσες κύπριες αναφέρουν πως μετά τα 20 λεπτά ανεξήγητα φαινόμενα αρχίζουν να συμβαίνουν στο λεωφορείο: οι δείκτες των πυξίδων αρχίζουν να τρελαίνονται, το ράδιο αρχίζει να παίζει Φλωρινιώτη, η αφίσα του Πλούταρχου που είναι κολλημένη πάνω από τον οδηγό αρχίζει να δακρύζει ενώ η εικόνα της Κατερίνας Γιουλάκη εμφανίζεται στα τζάμια του λεωφορείου.

Το τελικό συμπέρασμα είναι πως δε την παλεύεις καθόλου όταν μέσα στο λεωφορείο υπάρχουν Κύπριες φοιτήτριες οι οποίες στα 20 λεπτά διαδρομής που απαιτούνται για να φτάσεις σπίτι σου μιλάνε για 25 λεπτά και σε ένταση 3 κυπριοντεσιμπέλ, τα οποία είναι αρκετά για να αποδομήσουν τον εγκέφαλο σου σε μικρά πολύχρωμα ζελεδάκια με γέυση καλοριφέρ.

Τώρα, επειδή είμαι παιδί ίντιγκο -με λουλακί αύρα, όχι μαλακίες- αυτή τη στιγμή μπορώ να διαβάσω τη σκέψη σου: ακουστικά. Πρέπει να έχεις μαζί σου ακουστικά για να ακούς μουσική, μπορεί να σου σώσει τη ζωή. Η αλήθεια είναι πως γενικά δεν έχω μαζί μου τα ακουστικά του κινητού μου. Όμως μία φορά έτυχε να τα έχω μαζί μου! Η χαρά μου όταν κατάλαβα πως είχα μαζί μου ακουστικά ήταν αντίστοιχη με κάποιου που οι μαφιόζοι τον έχουν δέσει χειροπόδαρα με σύρμα το οποίο καταλήγει σε έναν τσιμεντόλιθο 100 κιλών και ετοιμάζονται να τον ρίξουν στη θάλασσα, αλλά ο ίδιος χαίρεται γιατί μόλις συνειδητοποίησε πως το ρολόι του είναι αδιάβροχο! Και αυτό γιατί τα ακουστικά είναι άχρηστα όταν μιλάμε για την ένταση ήχου με την οποία επικοινωνούν οι Κύπριες φοιτήτριες.

Και αν είναι κάτι για το οποίο τσατίζομαι περισσότερο, είναι πως τους δίνουμε και τζάμπα 12άρια στη Ευροβίζιον…

Κοίταξε το τεράστιο αδιακόσμητο δωμάτιο τριγύρω της. Χαμογέλασε. Της το είχανε  δωρήσει μετά την μάχη του Χρυσόδετου Φοίνικα, όπου πήγε να υπερασπιστεί τους ετεροφυλόφιλους ενάντια στις ορδές του ομοφυλοφιλικού κινήματος. Έπρεπε να αποτρέψουν την πατρίδα τους να γίνει αλευτέρωτη. Ακόμα θυμάται πως οι απώλειες στον άμαχο πληθυσμό ήταν τεράστιες. Όμως στο τέλος νίκησαν. Μια νίκη την οποία όμως δε χάρηκαν ποτέ.

Κοίταξε ξανά το δωμάτιο. Δώρο άδωρο, σκέφτηκε. Ποτέ δεν θα είχε το χρόνο να το διακοσμήσει και να ζήσει μία ήρεμη ζωή αυτό. Το χιώτικο πάθημα της είχε γίνει μάθημα. Έριξε μία ματιά έξω από το παράθυρο. Ο καιρός ήταν φθινοπωρινός.

Διλήθλε μακράς ώρας αναμονής. Μπροστά της τώρα στέκονταν ο στρατηγός Ιάσων Ιησούς. Της είχε ζητήσει να συναντηθούν καθώς το φεμινιστικό ζήτημα είχε ανάψει για τα καλά και αναμένονταν να ξεσπάσει πόλεμος τις επόμενες ώρες.

-Πάρτ’ την κάρτα μου και έλα να με βρης, είπε ο Ιάσων στην Νύμφη Αρνώ.
-Και όταν σε βρω για που θα κινήσουμε; τον ρώτησε φοβισμένη η Αρνώ.
-Θα πάμε ένα ταξίδι στον Βρεττανικό Ουρανό, πέρα από το πέμπτο Υδραργύρωμα, στην χώρα της Κέκροψ Μητιάδουσας.
-Γνωρίζεις πως δε θα γυρίσουμε ζωντανοί απο κει. Ο άρχοντας Παραμυθιώτης θα κάνει τα πάντα για να καταστρέψει τη γη. Δεν έχεις καμία ελπίδα μαζί του. Δε θα δίσταζε να αντιστρέψει το γεωμαγνητικό πεδίο της γης για να μας αφανήσει μια για πάντα, να εξαφανίσει από προσώπου γης τη μινωική κοινωνία.
-Ναι αλλά δε θα το κάνει. Έχουμε κάτι που θα πέθαινε να το διαβιβρώσκει.
-Εννοείς… εννοείς την Χρυσόδετη Χειρίδωτη Βίβλο της Ουαλλίας; Ήταν καθήκον σου η φύλαξις της. Κι όμως την έχασες.
-Ναι, έτσι νόμιζαν όλοι. Όμως την βρήκαν. Ήταν κάτω από τον καναπέ, την βρήκε η γυναίκα μου όταν σκούπισε προχθές το σπίτι. Έχω καλή γυναίκα! είπε και της έκλεισε το μάτι.

Ανέβηκαν στο διωνυμικό συμπαντόπλοιο και ξεκίνησαν για τον Βρεττανικό ουρανό.

Και αυτή είναι με λίγα λόγια η ιστορία της Ουαλλίας.

(inspiration: click + Γιώργος Μαργαρίτης)

Χίστορι Νάμπερ Του

Η έγκυος έγλειψε αργά τους κολοβάτες τις. Δεν ήξερε ακόμα αν το παιδί ήταν του Μπιλ Γκέιτς, από εκείνο το σάιμπερσεξ που είχε κάνει πριν 9 μήνες, ή από τον δραπέτη της εταιρίας Νάννιον. Το ξεκατίνιασμα όλα αυτά τα χρόνια την είχε φέρει σε σημείο να εκτοξεύει με το παραμικρό παραδεκτή ενέργεια τριγύρω της.

Είχαν περάσει 5 χρόνια από τότε που έφυγε από τον πλανήτη Τιβέριο Α, κι όμως κουβαλούσε ακόμα μέσα της το κακό γονίδιο. Ίσως βέβαια έφταιγε και η κρανιολατρεία, αλλά δε μπορούσε να ξέρει. Ήξερε μόνο πως είχε μεγαλώσει σε γκέτο, όπου οι αντοχές της είχαν ατσαλωθεί. Πολλές φορές την παρομοίαζαν με οπλίτη, και όχι άδικα. Παραήταν ανδροπρεπής.

Γυάλισε το αεροβόλο όπλο της, έλεγξε την ασφάλεια. Έχυσε υδροθεικό οξύ στο ποτήρι της. Ήθελε να είναι σίγουρη για το αποτέλεσμα των ενεργειών της. Έβαλε το γαμήλιο εμβατήριο να παίζει. Χαμογέλασε. Πήγαινε να παντρευτεί τον άντρας της. Το Θάνατο.

Η θερμοκρασία άρχισε να ανεβαίνει. Ήπιε το υδροθεικό οξύ και αμέσως πάτησε τη σκανδάλη.

Όμως το τελευταίο δευτερόλεπτο… ανδρογενετικοί μεγαλοπράγμονες.

(inspiration: click + 698: ο λεξάριθμος του μυστικού ονοματεπώνυμου του Βιολόγου)

Χίστορι Νάμπερ Θρη: μπαι Βιολόγος

Χίστορι Νάμπερ Φορ: “Κοντά στον Θάνατο” (από τον φίλτατο ngiotis -μυστικός λεξάριθμος 1671)

Ο Ροβέρτος Μπράουνινγκ έιχε πάει εκρδρομή στο Ωριόκαστρο, ένα από τα Μαδεμοχώρια στον Λακωνικό κόλπο. Εκεί εδαγκώθη υπό ένα κυανιούχο, ταχύπορο φίδι, φανερωμένον ξαφνικώς, στο υποκροτάφιον υποκάτω.

“Με κάρφωσε” εσκέφθη και ως λιανός άνθρωπος γρήγορα ελιποθύμησε.
Η ζωή δεν είχε νόημα πλέον και επέρασε υπό τα μάτια του σαν τις κωμικές ταινίες.

Είδε την γέννηση του όπου όλες αι φυλαί της γης είχαν συναθροιθεί. Τα χαρακτηριστικά του ήτο αδρά.
Σαν παιδί μεγάλωσε κοντά στον πατέρα του, τον μέγα ναύαρχο, πλοίρχο Κουκ. Ενθυμήθη που τον ακολουθούσε στις αγαπημένες του υαλοτεχνίες, όπου λουστράτος κατευθυνόταν κάθε μέρα μαζί με τους υπόλοιπους Σενσουαλιστές.

Αναπόλησε τότε που ο Άρχοντας Σαμαήλ, λέγοντας αλλουνού παπά ευαγγέλια, αμίτρωτος, κρατώντας στο χέρι τίποτε αλλό από το χειραφετικό του χριστανικό όπλο έλεγε “Τα γινόμενα ουκ απογίνονται, η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες”!!!

Ονειρεύτηκε την εποχή στη θάλασσα όταν τον εδάγκωσε ένα σκυλόψαρο και αναιμάχητος, αθρυμμάτιστος, γνωριστής του πελάγους, έστειλεν το φαυστο πτωματικόν ψάρι να μετατραπεί σε ψαυστο.

Είδε εμπρός του τότε που αν και αντίσωμος είχε προσβληθεί από μία φανταστική ασθένεια, την συσφηγκτική ακυπίωσις, και τελικά ανεπιστάθμευτος έλαβε και κατέφαγε το καρυόφυλλον, ξεγέλασε τα κρυογελάσματα και ήρθε η καλυτέρευσις.

Είδε μπροστά του σαν χορταστικό θέαμα τότε,το χίλια εννιακόσια σαράντα, που σκνίπα στο μεθύσι, με έναν φίλο του, αλλοτριώσιμοι και οι δύο, εισήλθαν στο χοροστάσιον ” Οι αφιερωμένοι”, και έχοντας μία κουβαρτνοσύνη μετά τα χοχλακήματα άφησαν στο καχύποπτον γκαρσόν ενα μπουρμπουαρ. Ο αριθμός αυτού: Πεντακοσιοδραχμον.

Τώρα,θα έκανε το ακατόρθωτο;
Θα κατάφερνε, όχι αισχίων αλλά ακώλυτος, όποτε του καπνίσει να γλιτώσει από το κυανωτικό τσίμπημα χωρίς ανεπανόρθωτες βλάβες;

Εξάφνου,  νίωθει βελονοτρυπηματίες στο σώμα του.
Ήταν ο αντιοφικός ορός.
Ποιός;
Ποιός όμως τον βοήθησε;

Δυνατός θόρυβος εσαλεύθη και έντρομος έγεινεν η γη. Το αλλοκοτο κορίτσι, αυτός ο αντιάνθρωπος που τον βοήθησε χάθηκε στο ουράνιο τόξο.

Ήταν η Χίλαρυ Κλίντον…

Χίστορι Νάμπερ Φάιβ: “Ο Χαρτοθέτης” (από τον φίλτατο baqure -μυστικός λεξάριθμος 1593)

Ο Χαρτοθέτης ξύπνησε ακόμα μια μέρα, ενώ τα κροταφικά οστά του πονούσαν. Ήταν έτοιμος να παρατήσει τις μαθηματικές σπουδές και τους μαθηματικούς κώδικες και να ασχοληθεί με τις υπεσχημένες υποκειμενικότητες. Τα βάσανα της κόλασης των περίμεναν καθώς μετά τη κωλοεφημερίδα που διάβασε στις έντεκα του Σεπτέμβρη, του φύτρωσε μια άγνωστη ποικιλία από κονδυλώδεις βραχυτόμους στα κρινοδάχτυλα. Γνώριζε ότι για να βρει το θρόνο του βασιλιά Αμφιβρόχου του Αμαντάλωτου, έπρεπε να σκοτώσει τον προδότη Διομήδη, που φυλούσε το πρωτόγονο όπλο των Ελλήνων! Αυτό που σιχαινόταν όμως είναι ότι θα χρειαζόταν τη βοήθεια της πόρνης Βαβυλώνας, η οποία τον κορόιδευε συνεχώς αποκαλώντας τον  παλικάρι της φακής. Η επούλωση όμως ήρθε υπερτροφική μεταξύ τους.

Μόλις έφτασαν στις Μυστικές Βάσεις ήξεραν ότι θα αντιμετωπίσουν το Σλαβικό φύλο, γνωστό και ως Κωλοκούβαροι που ήταν λεπτοφυείς και είχαν σαν όπλο τα εφελκιδώδη  μαχαιρώματα! Ο Χαρτοθέτης όμως έβγαλε απευθείας τη Χρησιδεσπότεια Σπάθη και τους κατατρόπωσε. Ένιωθε πλέον έτοιμος και για τον επόμενο άθλο του, επίκειται η μεγάλη μάχη με τους Χωλιαμβικούς Κατευθυντήρες!

Χίστορι Νάμπερ Σιξ: “Σοφία εν αρρυθμία” (από τον φίλτατο dizzydream)

Χίστορι Νάμπερ Σέβεν – Ινφινιτι: η δικιά σου ιστορία, με τις λέξεις που θα βγάλει το καταπληχτικό αυτό site-πολυεργαλείο για το ονοματεπώνυμο σου, κ;