Βαρομετρικό Χαμηλό Νο 2 – Στα όρια της αντοχής

Πρωταγωνιστούν κατά αλφαβητική σειρά:

Ομάδα Κρούσης Α’

  • Γιώργος Σταλόνε
  • Παύλος Σταλόνε
  • Κωστας Σταλόνε
  • Βαγγελιώ Σταλόνε

Ομάδα Κρούσης Β’

  • Οδυσσέας Σταλόνε
  • Νώντας Σταλόνε
  • Ηλίας Σταλόνε
  • Ήρα Σταλόνε
  • Ελίζαμπεθ Σταλόνε

(ναι, το ξέρω ότι δεν είναι σε αλφαβητική σειρά, απλά το έγραψα για να είναι πιο εντυπωσιακό…δεν ήταν?)

Περίληψη προηγουμένου:
Το Σάββατο με παίρνει τηλέφωνο ο Οδυσσέας και μου λέει αν ψηνόμαστε να πάμε Κυριακή ορειβασία σε βουνό. Δε θέλαμε και πολύ να ψηθούμε, είχαμε ήδη προθερμανθεί στους 120 (στο grill) από το Σεπτέμβρη για βουνό, και ήρθε κι έδεσε.

Το μόνο κακό (στην αρχή μόνο) ήταν πως περιμέναμε πως θα πάμε πεζοπορία σε ένα βουνό πίσω από το πανεπιστήμιο (που το κόβαμε με το μάτι για της πλάκας βουνό) και καταλήξαμε να κάνουμε ταρζανιές σε ένα βουνό πίσω από το χωριουδάκι Μαντείο, ακριβώς απένταντι από το αρχαίο θέατρο της Δωδώνης.

Κυριακή εγερτήριο 7:30. Σηκωνόμαστε (ανησυχητικά εύκολα θα έλεγα…), πίνουμε ένα πρόχειρο καφέ στα γρήγορα και πηγαίνουμε στο Πανεπιστήμιο. Εκεί η δική μας εκδρομική ομάδα (Ομάδα Κρούσης Α’) συναντά κάτω από άκρα μυστικότητα την άλλη εκδρομική ομάδα (Ομάδα Κρούσης Β’).

Τρώμε ένα βαρβάτο πρωινό στη λέσχη του Πανεπιστημίου και φεύγουμε για να κατακτήσουμε την κορυφή του βουνού…

Με το που παρκάρουμε στο χωριό Μαντείο (δε πήγαινε άλλο οδικώς) κατεβαίνουμε από το αμάξι και αρχίζουμε να ανηφορίζουμε ένα μικρό κομμάτι άσφαλτο που οδηγούσε στις παρυφές του βουνού. Στα πρώτα 5 λεπτά είχα ψοφήσει. Σε τόσο καλή φυσική κατάσταση ήμουνα…

Σε κάποιο σημείο σταματάει η άσφαλτος, την οποία διαδέχεται o χωματόδρομος. Παραπέρα σταματάει ο χωματόδρομος, τον οποίο διαδέχεται απο μπροστά το τίποτα, από δεξιά ο γκρεμός και από αριστερά το βούνο. Μετά από μία σύντομη δημοκρατική ψηφοφορία με ψήφους 9 υπέρ και 0 κατά αποφασίσαμε να ανέβουμε το βουνό από το να κατεβούμε το γκρεμό.

Στην αρχή ήταν «κάπως» δύσκολα. Δεν υπήρχε μονοπάτι (βασικά σε ολόκληρη τη διαδρομή δεν υπήρχε μονοπάτι), πιανόμασταν από δέντρα, πέτρες και θάμνους και ανεβαίναμε ωσάν τα κατσίκια απ’ όπου μπορούσαμε. Στο πρώτο μισάωρο είχαμε και τις πρώτες απώλειες… Ο αγωνιστή Νώντας, μετά από υπεράνθρωπες προσπάθειες δεν άντεξε να συνεχίσει και επέστρεψε πίσω στο χωριό. Στην επόμενη φωτό φαίνεται το αρχαίο θεατρο της Δωδώνης από την 2η μεγάλης διάρκειας στάση που κάναμε:

Καντε click για μεγενθυνση

Εν τω μεταξύ τα πράγματα είχαν αρχίσει να γίνονται πολύ δύσκολα. Ο δρόμος (αν μπορεί κανείς να το πει «δρόμο») ήταν μία ανηφόρα τουλάχιστον 45 μοιρών στρωμένη με μέτριου μεγέθους πέτρες, τέτοιες που όταν πατούσες πάνω τους τις περισσότερες φορές υποχωρούσαν και ξαφνικά έψαχνες να βρεις στήριγμα για να μη φας τα μούτρα σου. Τόσο οι πέτρες όσο και η κλίση της ανηφόρας μας ανάγκαζαν να ανεβαίνουμε σχεδόν στα τέσσερα το βουνό. Και το ακόμα χειρότερο ήταν πως ανεβαίνοντας ο ένας πίσω από τον άλλο υπήρχε ο κίνδυνος κάποιες πέτρες να υποχωρήσουν κατά την ανάβαση και να πάνε ντουγρού στο Δόξα Πατρί στο κεφάλι του ακόλουθου σου. Για να μην αφήνεται τη φαντασία σας να οργιάζει, παραθέτω ακόμα δύο φωτογραφίες-ντοκουμέντα:

Καντε click για μεγενθυνση

Καντε click για μεγενθυνση

Τρίτη στάση, κάπως μικρότερη, ίσα ίσα μιά ανάσα και μία γουλιά νερό, καθώς συνειδητοποιούσαμε πως δεν μπορούμε να συνεχίζουμε με αργούς ρυθμούς και μεγάλες στάσεις εφόσον γύρω στις 5:00 σκοτεινιάζει και άρα θα πρέπει να είμαστε πίσω μέχρι τις 4:00. Δίδεται ιδιαιτέρα προσοχή στην κλίληση του βουνού ξωπίσω μας:

Καντε click για μεγενθυνση

Επειδή δεν είμαι και τόσο καλός στις αφηγήσεις, παραθέτω χωρίς σχόλια την επόμενη φωτογραφία, ενδεικτική του βαθμού δυσκολίας της ανάβασης. Να σημειωθεί ότι εγώ είμαι τέρμα αντι-γυμνασμένος, ο Παύλος η Βαγγελιώ και ο Κώστας τέρμα καπνιστές, με καμία ένδειξη γυμναστικής ή έστω απλού τρεξίματος στο ενεργητικό μας για τουλάχιστον ένα χρόνο. Και για αρχή διαλέξαμε αυτό (στη φώτο ο αναρριχητής Οδυσσέας. Ακριβώς από πίσω του ο γκρεμός. Τύφλα να ‘χει ο Σταλόνε στο «Βαρομετρικό Χαμηλό»):

Καντε click για μεγενθυνση

Στην επόμενη φωτό ο συγγραφέας τούτου του βλογ παίρνει μία ανάσα με φόντο τα βουνά της Ηπείρου (εννοείται πως ακριβώς δίπλα μου δεν υπάρχει τίποτα…)

Καντε click για μεγενθυνση

Χωρίς πολλά πολλά φτάσαμε μία ανάσα από την κορυφή του βουνού. Λόγω της ώρας όμως δεν είχαμε χρόνο να πάμε στην κορυφή. Απείχαμε καμιά 300αριά μέτρα (300 μέτρα ανάβασης ε) και η ώρα είχε πάει 1:30. Δεν είχαμε χρόνο στη διάθεση μας, αν θέλαμε να γυρίσουμε μέρα, οπότε ανανεώσαμε το ραντεβού με την κορυφή για κάποιο επόμενο Σαββατοκύριακο. Η επόμενη φωτογραφία είναι από την τελευταία στάση που κάναμε πριν ξεκινήσουμε την καταραμενη την κατάβαση (μέχρι να έρθουν τα βίντεο από τον Ηλία δεν επεκτείνομαι περί του θέματος, τα λόγια είναι πολύ φτωχά για να περιγράψουν τα όσα τραβήξαμε…):

Καντε click για μεγενθυνση

Κάπου τέρμα αριστερά στη φωτογραφία μπορείτε να διακρίνετε το αρχαίο θέατρο της Δωδώνης. Αν θέλετε κιόλας, μπορείτε να το συγκρίνετε και με την πρώτη φωτογραφία, για να καταλάβετε για τι ύψος μιλάμε.

Τέλος, μία φωτόγραφία από την έναρξη της κατάβαση, η οποία όσο παράξενο και αν φαίνετα, δεν είναι καθόλου στημένη. Για την ακρίβεια, όλη η κατάβαση γίνονταν κάπως έτσι (είπα δε θα αναφερθώ στην κατάβαση αλλά δεν άντεξα! Πάρτε προς το παρόν ένα πολύ μικρό δείγμα της κατάβασης, και προσεχώς θα ακολουθήσουν και live καταστάσεις σε video):

Καντε click για μεγενθυνση

Περιττό πιστεύω να επιστήσω την προσοχή σας στην κλίση του βουνού. Ο φωτογράφος βρίσκεται σχεδόν σε κάθετη στάση, όπως μπορείτε να δείτε και από τα δέντρα και τους θάμνους τριγύρω.

Όταν επιτέλους μετά από πολλά μαρτυρικά λεπτά (σίγουρα περισσότερο από μία ώρα) τελείωσε η μαρτυρική κατάβαση, μας περίμενε μία υπέροχη έκπληξη: δε μπορούσαμε να βρούμε το δρόμο του γυρισμού! Επειδή επιλέξαμε να κατεβούμε από ένα διαφορετικό δρόμο για να είναι πιο εύκολη η κατάβαση (έτσι νομίζαμε τουλάχιστον) βρεθήκαμε σε ένα τελείως διαφορετικό μέρος του βουνού. Έτσι, σε κάποια φάση ενώ προχωρούσαμε να κατεβούμε το βουνό βρεθήκαμε σε αδιέξοδο! Παντού δέντρα, μή προσβάσιμα μονοπάτια, κανένα ίχνος ότι βρισκόμαστε στο σωστό δρόμο. Οπισθοχωρήσαμε λίγο και προσπαθήσαμε να βρούμε ένα δρόμο πηγαίνοντας μέσα από ένα δάσος στα αριστερά μας -γιατί τουλάχιστον αυτό για το οποίο ήμασταν σίγουροι ήταν ότι ο σωστός δρόμος είναι αριστερότερα- αλλά τζίφος! Το δάσος, εκτός του ότι ήταν αδύνατο να περπατηθεί (τα κλαριά από τα έλατα έφταναν μόλις ένα μέτρο πάνω από το έδαφος και μας ανάγκαζαν να περπατάμε σκυφτοί, ενώ ήταν τόσο πυκνά που δε μπορούσαμε να προχωρήσουμε πολύ) θα μας μπέρδευε ακόμα παραπάνω γιατί δεν μπορούσε να υπάρξει ίχνος προσανατολισμού εκει μέσα.

Τέλος πάντων, εκεί τα χρειαστήκαμε λίγο… Για να μεταφέρω κάπως καλύτερα το άγχος και την αγωνία εκείνων των λεπτών να πω απλά πως η ώρα είχε πάει 4:00, και άρα είχαμε ακόμα μία ώρα περίπου να βρούμε το δρόμο γιατί μετά βράδιαζε και δε θα βλέπαμε την τύφλα μας μες στα δάση! Και ούτε λόγος να γυρίσουμε τέρμα πίσω, εκει που αποφασίσαμε να πάρουμε διαφορετικό δρόμο στο γυρισμό απ’ ότι στην ανάβαση. Βασικά μιας και είχαμε και βιντεοκάμερα και βρισκόμασταν χαμένοι στο δάσος είπαμε να γυρίσουμε και το Blair Witch Project 3, να βγεί και κάτι καλό από την όλη υπόθεση (για μια υστεροφημία ζούμε σε αυτή την άτιμη κοινωνία…). Αναλαμβάνοντας ηγετικές αρμοδιότητες έβαλα στόχο να διασώσω την ομάδα και να τους μεταφέρω σε ασφαλές μέρος. Με προσωπική αυτοθυσία, φτάνοντας πολλές φορές πολύ κοντά στο σημείο να απαλλάξω τούτο τον κόσμο από την παρουσία μου, παλεύοντας με αρκούδες, λιοντάρια, ασιατικές τίγρεις και τσιτάχ (ναι, τα τσιτάχ σας πείραξαν από την όλη περιγραφή) κατάφερα να χαράξω ένα μονοπάτι και να οδηγήσω την ομάδα στη σωτηρία. Φυσικά δε με περίμεναν δάφνες και μετάλλια, παρά μόνο ένα ζεστό μπάνιο, μία μερίδα γεμιστό μπιφτέκι από το «Ελλήνων Γεύσεις» (85525, το γράφω εδώ μπας και το χρειαστώ κάποια στιγμή…) και ένας βαθύτατος, απολαυστικότατος ύπνος…

Επόμενη αποστολή: κορυφή του Ολύμπου

Advertisements

About Γιώργος Μαργαρίτης

Υπάρχουν πολλά τα δρώμενα.
This entry was posted in Γιάννενα - Εκδρομές. Bookmark the permalink.

6 Responses to Βαρομετρικό Χαμηλό Νο 2 – Στα όρια της αντοχής

  1. Ο/Η Μπέλλος λέει:

    Μια χαρά είσαστε φίλε μου καλέ… Γιατί εγώ με την αντίστοιχη δική μου ομάδα κρούσης το 2000 αποφασίσαμε να ανεβούμε κάπου για «δοκιμή» και ως πρώτο «βουναλάκι» διαλέξαμε τον … Όλυμπο!!! Όχι σε μονοήμερο βέβαια, αλλά σε διήμερο. Εκεί όμως όταν έχεις περπατήσει σερί επί 7 ώρες και συναντάς πάγο στο μονοπάτι που οδηγεί στο καταφύγιο, δεν έχεις την επιλογή να γυρίσεις πίσω… Ιδίως εφόσον νυχτώνει…

    Αναρωτιέμαι μετά από τόσα χρόνια πως επιβιώσαμε σ’ αυτές τις πρώτες μας απόπειρες… Αυτά όμως είναι αυτά που θα θυμόμαστε για πάντα, έτσι δεν είναι; Cheers…

  2. Εννοείτε ότι αυτές τις ιστορίες θα λέμε στα εγγόνια μας. Κάτι δε πρέπει να πούμε και εμείς?

    Να σου πω την αλήθεια, όταν λέω ότι αγχωθήκαμε όταν χαθήκαμε, το εννοώ. Και πάντα είχα την απορία πως μπορεί να χαθεί κανείς μέσα στο δάσος…

    Το χειρότερο στην όλη υπόθεση ξέρεις ποιο είναι? Η επιστροφή στην καθημερινότητα. Πραγματικά σε σκοτώνει…

  3. Ο/Η Nassos λέει:

    Όλυμπο πότε θα πάτε; Να’ρθω και εγώ;;;!;

  4. Αν πάμε θα σου πω! προς το παρόν λέμε για Δρακόλιμνη, ένα βουνό στην Ήπειρο που μετά από 3-4 ώρες πεζοπορίας φτάνεις σε μία λίμνη με φοβερή θέα. Αναμείνατε στο ακουστικό σας…

  5. Γεια!Απο πανεμορφο ΜΑΝΤΕΙΟ ΔΩΔΩΝΗΣ!

  6. ΜΑΝΤΕΙΟ ΔΩΔΩΝΗΣ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ:
    Πανεμορφο χωριο,γεματο ιστορια…
    Παιδια θα ηθελα φωτογραφιες αν εχετε του χωριου ΜΑΝΤΕΙΟ ΔΩΔΩΝΗΣ

Σχόλια με κεφαλαία ή greeklish απαγορεύονται αυστηρώς και διώκονται ποινικά. Οι συγγραφείς τους θα υποστούν αποτρόπαια βασανιστήρια. (μετάφραση στα Χρυσαυγίτικα: Μι γράφης με κεφαλέα κε greeklish).

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s