It could be real…

Ξημέρωσε νέα μέρα. Έβαλες τις ζεστές του παντόφλες, που περίμεναν υπομονετικά δίπλα στο κρεβάτι του από το βράδυ, και βγήκε από το δωμάτιο. Το πάτωμα ήταν ξύλινο. Έδινε στο σπίτι ένα ζεστό και συνάμα αρχοντικό στυλ. Κατέβηκε τις ξύλινες σκάλες πολύ αργά. Νωχελικά. Του άρεσε το απαλό αυτό τρίξιμο στις σκάλες κάθε πρωί που κατέβαινε στο σαλόνι.

Ο ήλιος είχε προλάβει να τρυπώσει στο σαλόνι εδώ και κάποιες ώρες. Αυτή η ζέστη του έδινε την εντύπωση πως δεν ήταν μόνος. Ένιωθε πως πάντα κάποιος τον περίμενε, πως το σαλόνι ήταν γεμάτο.

Ένα φλιτζάνι ζεστού καφέ και η πολυθρόνα του σαλονιού ήταν ό,τι καλύτερο για να ξεκινήσει την μέρα του. Η τηλεόραση ήταν ανοιχτή από χθες το βράδυ και έτσι τον υποδέχθηκε μία πρόσχαρη και χαριτωμένη ξανθιά παρουσία καθώς μπήκε στο σαλόνι, η οποία τον καλημέρισε ενημερώνοντας τον πως και σήμερα ο καιρός θα ήταν ηλιόλουστος. Χάρηκε. Ακολουθώντας την προτροπή της μοναδική του φίλης, άναψε την καφετιέρα και βγήκε για λίγο στη βεράντα…

Είχε ήλιο. Ο καιρός ήταν θαυμάσιος για άλλη μία μέρα. Το γκαζόν του ήταν καταπράσινο, τόσο ζωντανό που δε το πίστευε. Ήταν ακριβώς το χρώμα που είχε στη διαφήμιση στην τηλεόραση. Η μικρή μηλιά στην αυλή του ήταν γεμάτη πουλιά που κελαηδούσαν. Κάθισε λίγα λεπτά και τα αφουγκράστηκε. Έπειτα έκλεισε τα μάτια του. Απόλυτη γαλήνη και ηρεμία. Ίσως απόλυτη αν εξαιρέσουμε τα παιδιά που έπαιζαν ποδόσφαιρο ακριβώς έξω από τον φράχτη του, μέσα στο δρόμο. Άλλα δε τον ενοχλούσε. Ήταν το είδος του θορύβου που κάθε άλλο παρά τον ενοχλούσε. Τον χαροποιούσε.

Και όλα αυτά στο κέντρο της Αθήνας! Του φαινόταν απίστευτο. Και ήταν, από μία άποψη.

Ξαναμπήκε μέσα όταν η καφετιέρα του θύμισε πως ο γαλλικός που τον συντρόφευε κάθε πρωί ήταν έτοιμος. Γέμισε μία κούπα και κάθισε αναπαυτικά στην αγαπημένη του πολυθρόνα. Ακόμα άκουγε τα πουλιά που κελαηδούσαν και τις χαρούμενες φωνές των παιδιών που έπαιζαν ανέμελα λίγα μέτρα παραπέρα. Ένιωσε μία απίστευτη χαρά που ζούσε σε αυτή τη χώρα, σε αυτή τη πόλη, σε αυτή τη γειτονιά. Ένιωθε ο πιο τυχερός άνθρωπος του κόσμου.

Ξαφνικά έγινε κάτι που δε το περίμενε. Που δε μπορούσε να το εξηγήσει. Δε κατάλαβε γιατί.

Το φωτεινό σαλόνι του άρχισε να σκοτεινιάζει. Οι τοίχοι άρχισαν να χάνουν το χρώμα τους. Ο ήχος άρχισε να χαμηλώνει. Τα πουλιά ησύχασαν, οι παιδικές φωνές ακούγονταν υπόκωφες, όλο και πιο μακρινές, όλο και πιο σιγανές. Στο τέλος εξαφανίστηκαν. Μα τι έγινε?

Τα πάντα γύρω του χλώμιασαν. Κοίταξε έξω από το παράθυρο. Η μηλιά είχε μεταμορφωθεί σε έναν άσχημο στύλο της ΔΕΗ. Τα πουλιά είχαν εξαφανιστεί. Το γκαζόν του δεν είχε πλέον το καταπράσινο εκείνο χρώμα. Κοιτάζοντας καλύτερα παρατήρησε πως δεν είχε καν γκαζόν στην αυλή του. Στην πραγματικότητα δεν είχε καν αυλή.

Τα παιδιά είχαν επίσης εξαφανιστεί. Ο δρόμος ήταν άδειος, έρημος. Τίποτα δε μαρτυρούσε πως πριν από λίγο εκεί υπήρχε ζωή.

Ξαφνικά άκουσε φωνές. Ερχόταν από μακρυά. Ναι, ήταν φωνές! Δυνατές. Και δυνάμωναν όσο πλησίαζαν. Ένιωσε σαν να ξαναβρήκε την χαμένη του ελπίδα.

Καθηλωμένος στην πολυθρόνα του περίμενε. Το παράθυρο του έβλεπε στο δρόμο. Σε έναν κάδο, όπου μέχρι πριν από λίγο ήταν ένας ανθισμένος θάμνος. Τα μάτια του είχαν καρφωθεί στο εσωτερικό του μεταλλικού αυτού πλαισίου που βρίσκονταν στον τοίχο του.

Οι φωνές δυνάμωναν. Ακούγονταν σαν να είναι ακριβώς έξω από το σπίτι του. Έφτασε μία παρέα από άτομα. Κρατούσαν πανό. Φώναζαν. Δεν ήταν παιδικές φωνές. Διαμαρτύρονταν. Και ήταν πολλοί. Περνούσαν μπροστά από το παράθυρο του.

Ήταν φοιτητές και ηλικιωμένοι συνταξιούχοι. Δάσκαλοι και σκουπιδιάρηδες. Ναυτεργάτες και αγρότες. Έλληνες και αλλοδαποί. Μακεδόνες και Κύπριοι. Πρωτευουσιάνοι και χωριάτες.

Μα τι έγινε?

Έστρεψε το βλέμμα του στο εσωτερικό του σπιτιού. Έψαχνε να βρει τη λύση στους τοίχους, στο ταβάνι, στο πάτωμα. Και το βλέμμα του καρφώθηκε σε μία πρίζα…

Η παιχνιδιάρα και αξιολάτρευτη γάτα του κατά λάθος έβγαλε την τηλεόραση από την πρίζα.

Κατάλαβε. Τα έβαλε με τον εαυτό του που δε το είχε καταλάβει τόσο καιρό. Βγήκε έξω και πήρε στα χέρια του ένα πανό. Έγινε ένα με τους άλλους. Επιτέλους κατάλαβε. Και δε ξαναέβαλε ποτέ την τηλεόραση στην πρίζα. Ήταν ελεύθερος…

Advertisements

About Γιώργος Μαργαρίτης

Υπάρχουν πολλά τα δρώμενα.
This entry was posted in Κοινωνικά / Πολιτικά, Μικρές ιστορίες. Bookmark the permalink.

4 Responses to It could be real…

  1. Ο/Η g.manoussakis λέει:

    Γιώργο, μου άρεσε πολύ αυτή η εγγραφή σου!

    Λευτεριά στους φυλακισμένους τηλεθεατές!

  2. Ο/Η αδωνάι λέει:

    Γιώργο μου συγχαρητήρια για την δουλειά που κάνεις. Εύχομαι κάποτε το ίδιο να πάθουν και οι συμφοιτητές μου στο Ρέθυμνο. Και έγω σιγά σιγά ξυπνάω. Αργησα λιγο αλλά ποτέ δεν ειναι αργά

    Συνέχισε…..

  3. Ο/Η Nemertes λέει:

    Μου αρέσει αυτό το επαναστατικό σου, διαφωνούμε στο θέμα βέβαια, αλλά οι διαμαρτυρίες είναι καλές. Να δείχνουμε ότι υπάρχουμε βρε παιδί μου!

    Άσχετο και σχετικό. Εδώ στην Αθήνα έχει αρχίσει και κυκλοφορεί το σλογκανάκι «σήμερα είναι ΠΑΛΙ Πέμπτη». Δηλαδή μέρα πορείας που τίποτα δεν λειτουργεί. Μήπως να βρίσκαμε μια λύση και για αυτό;

  4. @Συνονόματε Μανουσάκη,
    για ένα πράμα μόνο είχε δίκιο ο Λιακόπουλος: ότι υπάρχει βιομηχανία υποταγής συνειδήσεων. Και δεν είναι άλλοι από τα ΜΜΕ. Δες για παράδειγμα τα σημερινά πρωτοσέλιδα: όλα δίνουν την εντύπωση πως οι φοιτητές είναι οι αλήτες που σπάνε ότι βρουν μπροστά τους. κουβέντα για τη μαζικότητα της πορείας, για το ηχηρό μήνυμα που έστειλα τόσες χιλιάδες φοιτητές, για τα αιτήματα τους. Κουβέντα ότι αγωνίζονται για δημόσια δωρεάν παιδεία.

    @αδωνάι (πολύ wtf nickname!)
    ευχαριστώ πολύ άγνωστε/άγνωστη. Και μιας που άρχισες να ξυπνάς: Καλημέρα!

    @Nemertes,
    βγάλε τους φοιτητές και τους εκπαιδευτικούς, στων οποίων την πορεία μπορεί να είσαι αντίθετη. Διαφωνείς με το να διαμαρτύρεσαι ενεργά για κάτι που σε θίγει? Για ένα καλύτερο μισθό, για μία καλύτερη σύνταξη? Να πάρεις ένα πανό και να βγεις στο δρόμο: «Καταργήστε τα φρουτάκια, καταστρέφουν οικογένειες». Νομίζω πως είσαι και συ της «αφυπνισμένης αγωνιστικής» ελληνικής μερίδας (μπιφτέκι με πατάτες).

    Το άρθρο δεν αναφέρονται στα τρέχοντα εκπαιδευτικά γεγονότα, αλλά γενικότερα στο ότι η τηλεόραση μας αποχαυνώνει, μας παραπλανεί, κατευθύνει την κοινή γνώμη και μας μετατρέπει σε παθητικούς δέκτες που δέχονται την οποιαδήποτε δυσμενή κοινωνικοπολιτική κατάσταση που επικρατεί και μας θίγει/εξευτελίζει, χωρίς να αντιδρούμε. Καθόμαστε στην τηλεόραση και βλέπουμε τους συνταξιούχους που διαδηλώνουν για καλύτερες συντάξεις. Και τσουπ! επειδη βαρίομαστε αλλάζουμε κανάλι και βλέπουμε το Deal. Από κει όμως δεν αλλάζουμε κανάλι, έχει αγωνία και σασπένς. Που θα έπρεπε να πάρουμε από ένα πανό και να βγούμε με τα γερόντια στους δρόμους.

    Όσο για το ότι παραλύει η Αθήνα στις πορείες, πρώτον sorry αλλά δε νομίζω να μπορεί να γίνει κάτι, και δεύτερον νομίζω ότι από μία άποψη είναι θεμιτό για να ασκηθεί μεγαλύτερη πίεση. Τώρα θα μου πεις και τι φταίνε οι απλοί πολίτες. Θα σου απαντήσω και τι φταίνε οι φοιτητές που δε θέλουν να πληρώνουν αύριο μεθαύριο για να σπουδάσουν, ή πιο κυνικά (που δε μ’ αρέσει) πως σε κάθε τέτοια ενέργεια όπως οι φοιτητικές πορείες υπάρχουν αναγκαστικά και «παρενέργειες». Άλλωστε και οι φοιτητές που κάνουν ειρηνική πορεία τρώνε τα δακρυγόνα στη μάπα, αλλά τι να κάνουνε, να διαμαρτυρηθούν?!
    (ελπίζω να μη φάνηκα κακός με το σχόλιο μου!)

    ============================

    Πετάξτε τις γ@ΜΗμένες τις τηλεοράσεις σας!

Σχόλια με κεφαλαία ή greeklish απαγορεύονται αυστηρώς και διώκονται ποινικά. Οι συγγραφείς τους θα υποστούν αποτρόπαια βασανιστήρια. (μετάφραση στα Χρυσαυγίτικα: Μι γράφης με κεφαλέα κε greeklish).

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s