Επειδή έχω βαρεθεί τις δικαιολογίες

Στα σχόλια του προηγούμενου ποστ ανέφεραν διάφοροι υποστηρικτές του βιβλίου Ιστορίας της κα Ρεπούσης ότι:

από πότε χαιρόμαστε όταν άνθρωποι άσχετοι με το χώρο της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης (ανεξάρτητα από τον πολιτικό χώρο στον οποίο ανήκουν) επιβάλλουν τις απόψεις τους σχετικά με το τι θα διδάσκεται στα σχολεία και τι όχι

ή

επιμένω να υπερασπίζομαι το βιβλίο για λόγους αρχής πιο πολύ, και όχι τόσο επειδή σώνει και καλά πιστεύουμε ότι ήταν καλό βιβλίο

ή

τάχθηκα υπερ του βιβλίου γιατί εναντίον του ξεκίνησε ένας πόλεμος

κτλ.

Ρωτάω λοιπόν όλους εσάς που υπερασπίζεστε το βιβλίο με παρόμοια επιχειρήματα, του στυλ «υπερασπίζομαι το βιβλίο γιατί έχει ξεκινήσει ένας άδικος πόλεμος εναντίον του«, «γιατί οι πολίτες δε πρέπει να ασκούν κριτική στα σχολικά βιβλία«, «γιατί την ιστορία δεν μπορούν να την κρίνουν μη-ιστορικοί» κτλ:

έστω ότι η συγγραφή του βιβλίου της Ιστορίας της έκτης δημοτικού ανατίθονταν, με μία καθόλα αντιμενική διαδικασία, σε μία άλλη συγγραφική ομάδα, οι οποίοι πάλι φαίνονται αντικειμενικοί (όπως και η κα Ρεπούση).

Τυγχάνει τώρα οι συγγραφείς να είναι, αντί για φανατικοί αντι-εθνικιστές (βλέπε Ρεπούση και σία), εθνικόφρονες και τέρμα σωβινιστές.

Το βιβλίο που γράφουν με την πρώτη ματιά φαίνεται οκ (όπως και της κα Ρεπούση), αλλά μία προσεκτικότερη ματιά αναδεικνύει διάφορα σημεία που

  • εξάπτουν τον εθνικισμό
  • αναφέρονται υποτιμητικά σε άλλες χώρες
  • τονίζουν πως η Ελλάδα είναι χώρα ανώτερη από τις άλλες
  • τονίζουν πως το ελληνικό έθνος είναι ανώτερο από τα άλλα
  • αναφέρονται υποτιμητικά σε αλλόθρησκους/αλλόφρονες
  • περιέχουν ρατσιστικά σχόλια/αναφορές

κτλ, με συγκεκαλυμμένο όμως τρόπο (ας πούμε αναφέρονται με έξυπνο τρόπο).

Έστω λοιπόν πως επαναλαμβάνετε στο σκηνικό, και

Εσείς λοιπόν, υπέρμαχοι του δικαιώματος του

μία συγγραφική ομάδα επιτρέπετε να γράφει ό,τι θέλει σε ένα σχολικό βιβλίο, ακόμα και να παραχαράσσει την ιστορία και να αποκρύπτει ιστορικά γεγονότα για πολιτικούς σκοπούς, και κανείς να μην έχει το δικαίωμα να της ασκήσει κριτική, στο όνομα της (ποιας?) ελευθερίας

σε αυτή την περίπτωση θα υποστηρίζατε άραγε το εθνικιστικό/σωβινιστικό βιβλίο ιστορίας και τους συγγραφείς του?!

Ή μήπως είστε της άποψης:

τα σχολικά βιβλία δε πρέπει να δέχονται κριτική όταν μας αρέσουν?!

Advertisements

About Γιώργος Μαργαρίτης

Υπάρχουν πολλά τα δρώμενα.
This entry was posted in Βιβλίο Ιστορίας and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

16 απαντήσεις στο Επειδή έχω βαρεθεί τις δικαιολογίες

  1. Ο/Η simiomenos λέει:

    Τι να πουν ρε Γιώργο?
    Ας καταλάβουν ότι η ιστορία δεν γράφεται αλλά υπάρχει και θα υπάρχει και δεν πρέπει να επηρεάζεται ούτε από ψευτοπροοδευτικούληδες και από ιδρύματα του εξωτερικού(βλ. αγαπημένη μας κυρία Ρεπούση) ούτε από φασίστες.
    Πέρα από αυτό το βιβλίο υπάρχει και αυτό της Γ Λυκείου αλλά και ένα της Ε δημοτικού (νομίζω της γλώσσας), το οποίο κάνει κανονικότατα διαφήμιση πολυεθνικών σε σχολικές σελίδες…
    (το είχα γράψει παλιότερα)

  2. Ο/Η John λέει:

    Ρεπούση = Ελληνικά Γράμματα = Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη.

    Απλό!

  3. Ο/Η compasso λέει:

    Έχεις απόλυτο δίκιο. Απλά θα έθελα να τονίσω ότι το βιβλίο είναι άκρως αντιεπιστημονικό. Παραλείπει ολόκληρες ιστορικές περιόδους και δεν επιτρέπει σε οποιοδήποτε αναγνώστη του να καταλήξει σε συμπεράσματα. Θεωρώ ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι αυτός. Η απομάκρυνση δηλ από τη μεθοδολογία της ιστορικής επιστήμης και η συμμόρφωση με τα μη αιρετά ( και μη αναφερόμενα σε αιρετά) όργανα της ΕΕ. Είμαι σίγουρος ότι κάτω από οποιαδήποτε εξουσία ( δε μιλώ για τα κόμματα) εσκεμμένες ή μη ιστορικές «ανακρίβειες» θα υπάρχουν. Η προσπάθεια όμως να προσεγγίσουμε την ιστορία ως αλμανάκ ( το παιδικο μας κόμιξ) με τις αποσπασματικές και άσχετες μεταξύ τους ιστορίες, για να οδηγηθεί η παιδεία στα μονοπάτια που η εκαστοτε εξουσία έχει επιλέξει είναι αρκετά απικίνδυνη. Η πρόφαση της ελευθερίας και της καλώς ή κακώς εννοούμενης δημοκρατικότητας είναι περίεργη εν γέννει. Τα γεγονότα είναι αντικειμενικά αλλά η σκοπιά δεν είναι ποτέ.Δε θα μπορούσε σε μια ταξική κοινωνία να είναι.

    ΥΓ:Πολύ εύστοχη η λογική σου και sorry που μακρυγόρησα. Βέβαια θα ήταν καλύτερα αυτό να το στην αρχή του κειμένου γιατί αμφιβάλω πως άντεξες να διαβάζεις ως εδώ 😉

  4. Ο/Η skarab λέει:

    Αν και δεν έχω πολύ χρόνο στη διάθεσή μου, σου οφείλω μια απάντηση, μιας και έχω την τιμητική μου στο σημερινό post σου :-). Ιδού μερικά σημεία για προβληματισμό:

    1. Δικαιούται ο απλός πολίτης να κρίνει το σχολικό βιβλίο ιστορίας και να διεκδικεί την απόσυρσή του; Φυσικά και δικαιούται, δημοκρατία έχουμε! Δεν μπορεί όμως να αξιώνει να εφαρμοστεί η άποψή του κατά παράβαση θεσμοθετημένων διαδικασιών. Υπάρχει σ’ αυτή τη χώρα ένας φορέας που είναι αρμόδιος για την αξιολόγηση, την έγκριση και την απόσυρση των σχολικών βιβλίων -το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο- ο οποίος μπήκε στο περιθώριο, όπως υπάρχει και μια θεσμοθετημένη διαδικασία αξιολόγησης η οποία δεν εφαρμόστηκε. Αντιθέτως, τα ίδια μέλη της επιτροπής αξιολόγησης του βιβλίου της Ρεπούση, που κάποτε ενέκριναν το συγκεκριμένο διδακτικό πακέτο, τώρα εξαναγκάστηκαν σε αλλαγή στάσης για να μπορεί ο υπουργός να ισχυρίζεται ότι το Π.Ι. δεν παρακάμφθηκε και ότι όλα έγιναν νομότυπα. Κάτω οι θεσμοί, λοιπόν, στο όνομα της λαϊκής δυσφορίας! Αυτό το πράγμα δεν είναι δημοκρατία, Μαργαρίτη, είναι δικτατορία της πλειοψηφίας, και απορώ πώς ένα άτομο με τις δικές σου δημοκρατικές ευαισθησίες δεν το βλέπει.

    2. Η συγγραφική ομάδα κάθισε και ετοίμασε αναθεωρημένη έκδοση του βιβλίου. Από αυτό το 75% του πληθυσμού που ζητούσε επίμονα την κατάργηση του βιβλίου, είδε κανείς την αναθεωρημένη έκδοση; Όχι βέβαια, γιατί δεν δόθηκε ποτέ στη δημοσιότητα. Ε, λοιπόν, εγώ ξέρω ότι μόνο οι στενόμυαλοι άνθρωποι απορρίπτουν κάτι που δεν έχουν δει. Βέβαια εδώ θα μου πεις «ξέραμε τι να περιμένουμε», και με δεδομένη τη στάση της συγκεκριμένης κυβέρνησης (που αποφεύγει να μιλήσει για ό,τι δεν την βολεύει) δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω. Αλλά το ζήτημα αρχής παραμένει. Εσύ θεωρείς ότι αυτό το 75% του πληθυσμού (που εδώ το επικαλείσαι επειδή συμφωνεί μαζί σου, ενώ σε άλλη περίπτωση μπορεί και να το αγνοούσες) είχε μπροστά του όλα τα στοιχεία ώστε να μπορούμε να θεωρούμε ότι είχε πληροφορημένη άποψη;

    3. Αποδεχόμαστε όλοι ότι η ιστορία είναι επιστήμη; Ελπίζω ναι, διότι διαθέτει τη δική της συστηματική μέθοδο, κατ’ αντιστοιχία προς την επιστημονική μέθοδο, επομένως καλύπτεται από τον ορισμό της επιστήμης. Και ερωτώ: εμπιστευόμαστε τον «κυρίαρχο λαό» να κρίνει αξιόπιστα μέσα από ένα γκάλοπ το σχολικό εγχειρίδιο φυσικής π.χ.; Αν όχι, τότε γιατί τον εμπιστευόμαστε να κρίνει το βιβλίο ιστορίας; Επειδή οι ανθρωπιστικές επιστήμες είναι πιο προσιτές στις μάζες από τις θετικές, δεν σημαίνει ότι μπορούμε να τις παίρνουμε αψήφιστα.

    4. Χρειάζεται καλύτερη απόδειξη ότι ο περισσότερος κόσμος που αντέδρασε για το βιβλίο ιστορίας δεν ξέρει για τι μιλάει, από το γεγονός ότι οι περισσότερες επικριτικές απόψεις που έχω διαβάσει δεν ασχολούνται καθόλου με την παιδαγωγική διάσταση του βιβλίου και κρίνουν το βιβλίο της ΣΤ’ δημοτικού σαν να ήταν ένα οποιοδήποτε άλλο βιβλίο ιστορίας; Όλες οι κριτικές εστιάζουν στην ιστορική ακρίβεια, όμως στα βιβλία του δημοτικού η επιστημονική ακρίβεια δεν είναι το μοναδικό κριτήριο. Στην πραγματικότητα, παιδαγωγικότητα, συνοπτικότητα και ακρίβεια/αντικειμενικότητα είναι τρεις στόχοι που καλούνται να συνυπάρχουν στα βιβλία ιστορίας του δημοτικού και όπως εύκολα μπορεί να διαπιστώσει κανείς, αυτοί οι τρεις στόχοι είναι αμοιβαία αποκλειόμενοι. Ανά πάσα στιγμή μπορείς να ικανοποιήσεις τους δύο από τους τρεις, αλλά είναι από πολύ δύσκολο έως αδύνατο να ικανοποιήσεις και τους τρεις ταυτόχρονα. Πόσες επικρίσεις από αυτές που διατυπώθηκαν έλαβαν υπόψη τους τον παράγοντα της παιδαγωγικής επάρκειας; Εγώ δεν ευτύχησα να δω καμία. Επομένως, Μαργαρίτη, και για να εξειδικεύσω και στη συζήτηση που αναπτύχθηκε στο συγκεκριμένο blog, δεν λέω ότι οι απόψεις που διατύπωσες εσύ ή ο Πόντος και Αριστερά ή το ΜΑΤΙ είναι απαραίτητα άστοχες. Είναι όμως σίγουρα επιπόλαιες — τουλάχιστον όσο επιπόλαιες ήταν και οι συγγραφικές επιλογές της Ρεπούση.

    Έχω κι άλλα πολλά να γράψω, αλλά δυστυχώς δεν προλαβαίνω. Μόνο ένα τελευταίο πράγμα θα πω: μη με προσμετράς στους υποστηρικτές του βιβλίου. Τα βλέπω κι εγώ τα προβλήματά του και πιστεύω ότι έπρεπε να περάσει από μια διαδικασία αναθεώρησης. Όχι όμως και να καταργηθεί με συνοπτικές διαδικασίες, παρακάμπτοντας τα αρμόδια όργανα και παραμερίζοντας τον επιστημονικό διάλογο. Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα, Μαργαρίτη. Η διαδικασία είναι τόσο σημαντική όσο και το αποτέλεσμα — και αυτό θα το διαπιστώσεις όταν έρθει (με το καλό) ο αντικαταστάτης του αποσυρθέντος βιβλίου, που οι εθνικιστές και η εκκλησία θα το κάνουν και πάλι φύλλο και φτερό για να εντοπίσουν και την τελευταία πρόταση που δεν συμφωνεί με τα πιστεύω τους. Λυπάμαι από τώρα τον συγγραφέα που θα αναλάβει να φέρει σε πέρας το εγχείρημα.

  5. 1.

    Αντιθέτως, τα ίδια μέλη της επιτροπής αξιολόγησης του βιβλίου της Ρεπούση, που κάποτε ενέκριναν το συγκεκριμένο διδακτικό πακέτο, τώρα εξαναγκάστηκαν σε αλλαγή στάσης για να μπορεί ο υπουργός να ισχυρίζεται ότι το Π.Ι. δεν παρακάμφθηκε και ότι όλα έγιναν νομότυπα

     
    Κάνεις λάθος. Αρχικά ενέκριναν την ανάθεση της συγγραφής του βιβλίου στην συγκεκριμένη ομάδα, το οποίο είναι εντελώς ανεξάρτητο από το ΤΙ ΕΓΡΑΨΑΝ τελικά στο βιβλίο. Δεν ειναι «αλλαγή στάσης λόγω εξαναγκασμού απο εξωτερικούς παράγοντες».

    Στο παράδειγμα που αναφέρω στο ποστ μου, ΑΝ τα μέλη της επιτροπής αξιολόγησης ανάθεταν ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ το βιβλίο στην «σωβινιστική ομάδα», και μετά βλέπαν το αποτέλεσμα και επέκριναν το βιβλίο, θα μιλούσες πάλι για «αλλαγή στάσης λόγω εξαναγκασμού απο εξωτερικούς παράγοντες«.

    Άλλο η ανάθεση του έργου, και άλλο η αξιολόγηση του αποτελέσματος. Δεν είναι ανάγκη επειδή επέλεξες την συγκεκριμένη ομάδα πως θα είσαι σύμφωνος και με το τελικό αποτέλεσμα.

    2. Όσον αφορά την μη-δημοσιοποίηση των αλλαγών, και πως μπορώ να κρίνω το βιβλίο πριν το δω διορθωμένο, θα σου αποδείξω την θέση μου με μία φορμαλιστική απόδειξη.

    (2.α) Καταρχήν η κα Ρεπούση έδειξε μία αλλαζονική και υπεροπτική στάση απέναντι στις προτάσεις για διορθώσεις του παιδαγωγικού ινστιτούτου:

    Πολλές από τις διορθώσεις οι οποίες προτείνονται στη τελευταία εισήγηση του υπευθύνου του μαθήματος αντίκεινται στη λογική του δείγματος γραφής το οποίο υποβάλαμε ακολουθώντας τις νόμιμες διαδικασίες και για το οποίο προκριθήκαμε για τη συγγραφή του όλου διδακτικού πακέτου,» επιμένει η Ρεπούση
    (σύνδεσμος)

     
    Δηλαδή θεωρεί ότι εφόσον της ανατέθηκε η συγγραφή, δεν δέχεται διορθώσεις.Και μόνο από αυτό, δε μπορείς να περιμένεις πως θα δώσει την δέουσα βαρύτητα και σημασία στις παρατηρήσεις που τις έκαναν, και πως θα τις λάβει σοβαρά υπ όψην της.

    (2.b) Επίσης, ο λόγος που δε δόθηκαν στην δημοσιότητα οι αλλαγές ήταν γιατί θα ξαναξεσήκωναν νέες αντιδράσεις, διότι είτε δε θα διορθώνονταν, είτε θα επρόκειτο, όχι για αλλαγές, αλλά για φτηνά μπαλώματα. Και όσο για κάποια «spoilers» που έδωσε η Γιαννάκου για τις αλλαγές, χωρίς αυτές να δημοσιευθούν, διάβασε και πες μου αν τα θεωρείς αλλαγές:

    Έπειτα από ερωτήσεις δημοσιογράφων για τη φράση «συνωστισμός» των Ελλήνων στο λιμάνι της Σμύρνης, απάντησε ότι αυτό έχει άλλάξει με τη φράση «Οι Έλληνες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους σε δραματικές συνθήκες». Επίσης, άλλαξε η φράση κυπριακό πρόβλημα σε κυπριακό ζήτημα και η φράση «διχοτόμηση της Κύπρου» σε «διαίρεση της Κύπρου»
    (σύνδεσμος)

     
    Τρομερές αλλαγές, ούτε ο ΓΑΠ, το «Παιδί της Αλλαγής» δε θα μπορούσε να είχε κάνει τόσο σημαντικές αλλαγές.

    Οπότε, από τα (2.α) και (2.β) μπορείς νομίζω να φανταστείς λοιπόν για τι αλλαγές μιλάμε, ΧΩΡΙΣ να έχουν βγει αυτές στη δημοσιότητα, και άρα μπορείς να φανταστείς πως η στάση μου απέναντι στο βιβλίο ΜΠΟΡΕΙ να παραμείνει ίδια και ΧΩΡΙΣ να δω το διορθωμένο βιβλίο.

    Όταν έχεις ένα σαράβαλο αμάξι του ’60, που έχει γενικό πρόβλημα και δε πάει μία, δε γίνεται να του πατήσεις ένα βάψιμο και να το στείλεις ξανά στην αγορά. Θέλει απόσυρση, πως να το κάνουμε 🙂

    3.

    εμπιστευόμαστε τον “κυρίαρχο λαό” να κρίνει αξιόπιστα μέσα από ένα γκάλοπ το σχολικό εγχειρίδιο φυσικής π.χ.; Αν όχι, τότε γιατί τον εμπιστευόμαστε να κρίνει το βιβλίο ιστορίας

     
    Καταρχήν άτοπο το ερώτημα λόγω της φύσεων των δύο βιβλίων. Σε ένα θετικό βιβλίο δε μπορείς να γράφεις ότι θες, μπορείς να *αποδείξεις* αν κάτι είναι σωστό η όχι, και δεν μπορεί να το κρίνει κάποιος που δεν έχει την κατάλληλη θετική παιδεία, και μάλιστα υψηλού επιπέδου.

    Αντιθέτως, στο βιβλίο της ιστορίας γίνεται «έκθεση ίδεων»: ό,τι θέλει γράφει ο ένας ό,τι θέλει γράφει ο άλλος. Μπορεί κάποιος να γράψει με αντι-εθνικιστικό τρόπο το βιβλίο, και να ξεσηκώσει τους εθνικιστές, μπορεί να το γράψει με εθνικιστικό τρόπο και να ξεσηκώσει τους αντι-εθνικιστές. Και οι δύο τρόποι μπορεί να είναι _επιστημονικώς ορθοί_, αν οι συγγραφείς ακολουθήσουν «επιστημονικές μεθόδους».

    Στη φυσική υπάρχει ένας τρόπος να γράψεις «s=u*t». Τελεία, δε χωράει αμφισβήτηση.

    Στο βιβλίο της ιστορίας λοιπόν, άνθρωποι που ΖΗΣΑΝ τα γεγονότα, ή τα ζήσαν από δεύτερη γενιά, είδαν ένα βιβλίο που αποκρύπτει και παραχαράσει την ιστορία που οι ίδιοι έζησαν και γνωρίζουν. Δε χρειάζεται να είσαι ιστορικός για να ξέρεις ότι ο παππούς σου σκοτώθηκε στην καταστροφή της Σμύρνης υπό άθλιες και απάνθρωπες συνθήκες.

    Και πάνω στο ίδιο θέμα σου θέτω και ένα άλλο ερώτημα: αν το βιβλίο της ιστορίας ανέφερε π.χ. (λίγο άτοπο παράδειγμα) πως ο παππούς σου ήταν ο μεγαλύτερος ληστής και ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος, επικαλούμενο κάποιες πηγές που μπορεί να ήταν και εσφαλμένες, και εσύ που γνώριζες τον παππού σου και ήξερες πως όλη μέρα ήσασταν μαζί στα χωράφια, φρόντιζε την οικογένεια του και ήταν ο καλύτερος άνθρωπος στο χωριό, θα ασκούσες κριτική στο βιβλίο και θα απαιτούσες _σαν απλός πολίτης_ να αλλάξει το συγκεκριμένο εδάφιο?

    Με λίγα λόγια, αν γνωρίζεις την αλήθεια, και βλέπεις πως το βιβλίο απέχει μακράν από την αλήθεια, δε θα απαιτήσεις να διορθωθεί?

    Όχι όμως και να καταργηθεί με συνοπτικές διαδικασίες, παρακάμπτοντας τα αρμόδια όργανα και παραμερίζοντας τον επιστημονικό διάλογο

     
    Μα οι συγγραφείς του ήταν πρώτα αυτοί που παράκαμψαν τις διαδικασίες και παράβλεψαν τις απαιτήσεις και οδηγίες που τους παραδόθηκαν! Δε διάβασες την θέση της Ακαδημίας Αθηνών?
    (σύνδεσμος)

    Και για να κλείσω, δεν μου απάντησες στο αρχικό ερώτημα, αν θα υποστήριζες και τη σοβινιστική έκδοση του βιβλίου με την ίδια «μαχητικότητα» που υποστηρίζεις και αυτό.

    Και όταν βρεις χρόνο, ρίξε μια ματιά αν θες σε αυτό το άρθρο: ΤοΜάτι

  6. Ο/Η ugagabum λέει:

    Στο σημερινό post χρησιμοποιείς παραποιημένο ένα απόσπασμα από προηγούμενο σχόλιό μου. Από τη φράση μου «τάχθηκα υπερ του βιβλίου γιατί εναντίον του ξεκίνησε ένας Ιερός Πόλεμος» έκοψες το επίθετο «ιερός». Δεν θεωρώ ότι το έκανες για να διαστρεβλώσεις αυτό που είπα, ωστόσο επιμένω γιατί το επίθετο «ιερός» ήταν λέξη-κλειδί στο σχόλιό μου. Αν δηλαδή ο πόλεμος ήταν «επιστημονικός», θα είχα συνταχθεί κι εγώ με τους επικριτές του βιβλίου. Πάντως αν ξαναδιαβάσεις το σχόλιό μου θα δες ότι διαφωνώ μόνο με την τελευταία παράγραφο του προηγούμενου post.

    Σε ό,τι αφορά τα υπόλοιπα:

    1. Με το «κρυφό σχολειό» δε θα ήθελα θα ασχοληθώ άλλο γιατί η συζήτηση είναι μεγάλη και δύσκολη. Υπάρχουν επιχειρήματα κι απ’ τις δυο πλευρές. Ήθελα να σου δείξω ότι τόσα χρόνια διδασκόμαστε πως υπήρξε, χωρίς να γίνεται οποιαδήποτε αναφορά σε αντίθετες απόψεις.

    2. Μου απάντησες: «Θα μου επιτρέψεις και συ να αμφισβητήσω την αντικειμενικότητα της συγκεκριμένης συγγραφικής ομάδας στην συγγραφή της ιστορίας της χώρας μας (έχω το δικαίωμα νομίζω. Ή μήπως όχι?).»
    Φυσικά και έχεις, γι’ αυτό και δεν αμφισβήτησα την προηγούμενη κριτική σου. Δεν δέχομαι όμως ότι η πλειοψηφία έχει την ικανότητα να αμφισβητεί ένα επιστημονικό σύγγραμμα.

    3. Επειδή επιμένεις πολύ στο θέμα των προσωπικών βιωμάτων, σου θυμίζω ότι η Ιστορία δεν γράφεται βιωματικά, αλλά με βάση όσα τεκμήρια έχουν βρεθεί (όποια κι αν είναι αυτά). Κι εγώ απόγονος προσφύγων είμαι και οι ιστορίες του παπού μου είναι συχνά αντιφατικές και συγκρουόμενες ακόμα και με τις ιστορίες της γιαγιάς μου. Αλίμονο αν περιμένω να μάθω τι έγινε από αυτούς. Στο κάτω κάτω έζησαν μόνο τα περιορισμένα γεγονότα ενός μικρού χωριού. Εσύ θα διακινδύνευες τη γενίκευση; (Και ένα παράδειγμα σχετικά με τις βιωματικές αφηγήσεις: πρόσφατα φιλοξένησα δύο φίλους από τη Χιλή. Ο ένας μου περιέγραψε τον Αλιέντε ως «γέρο της Δημοκρατίας» και ο άλλος ως αδίστακτο αρχομανή. Τελικά ποιά είναι η Ιστορική Αλήθεια; Το ίδιο δε θα συνέβαινε αν μιλούσαν δυο Έλληνες σε έναν χιλιανό για τον Γεώργιο Παπανδρέου;)

    4. Η σύγκριση επιστήμης της Ιστορίας και επιστήμης της Φυσικής που επιχείρησε ο skarab είναι απολύτως δόκιμη. Όσο κι αν σου φαίνεται παράξενο, υπάρχουν και στις θετικές επιστήμες διαφορετικές προσεγγίσεις, συχνά αντικρουόμενες. Για παράδειγμα, για τον υπολογισμό του χρόνου αντήχησης μιας αίθουσας υπάρχει ο ίδιος τύπος με δύο διαφορετικές σταθερές, που φυσικά δίνουν διαφορετικό αποτέλεσμα. Ας αφήσουμε, όμως, την επιστήμη στους επιστήμονες κι ας σεβαστούμε τη μεθοδολογία της Ιστορίας.

    5. Συντάσσομαι με τον skarab και στο θέμα της διδακτικής. Όταν διδάσκεις, ό,τι και να διδάσκεις, κάνεις απλουστεύσεις ανάλογα με την ηλικία και τις προσλαμβάνουσες του ακροατηρίου σου – πόσω μάλλον όταν απευθύνεσαι σε παιδιά 12 ετών (σου γράφω με την εμπειρία μου ως εκπαιδευτικός). Δεν προσπαθώ να δικαιολογήσω τη Ρεπούση, αλλά αυτή είναι μια παράμετρος που εύκολα παραβλέπουν οι περισσότεροι επικριτές της. (Παρεμπιπτόντως, γιατί κολλήσατε όλοι στο θέμα του «συνωστισμού», όταν ήδη από την πρώτη στιγμή ακόμα και οι συγγραφείς παραδέχτηκαν τη γκάφα τους; Μου χτυπάει κάπως λαϊκιστικό και νιώθω ότι έτσι αποδυναμώνετε την επιχειρηματολογία σας.)

    6. Για να απαντήσω και στο σημερινό ερώτημα, όταν ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο (το βαρέθηκα και το σταμάτησα πριν το τελειώσω) σχημάτισα αρνητική εικόνα και επιχειρηματολόγησα εναντίον του, αρχικά σε ζητήματα διδακτικής. Ομοίως ανάλογη θέση θα είχα και αν το βιβλίο ήταν σωβινιστικό. Επαναλαμβάνω ότι άλλαξα στρατόπεδο όταν είδα να ξεσπά Ιερός Πόλεμος. Δεν δέχομαι την λαϊκιστική κριτική που παρήγαγαν τα ΜΜΕ και φωτοτύπησε η «πλειοψηφία των Ελλήνων». Η νίκη του λαϊκισμού δεν μπορεί να θεωρείται νίκη της Δημοκρατίας (σου θυμίζω και τους «νοικοκυραίους» του Τράγκα…).

    Τέλος, μια αναφορά στο βιβλίο Ιστορίας της 3ης και 4ης Δέσμης (το οποίο κατάφερα να αποστηθίσω με μεγάλη επιτυχία – ώ! τι ώφελος…). Το βιβλίο γράφτηκε το 1978 και χρησιμοποιήθηκε μέχρι την αλλαγή του συστήματος. Ήταν ένα άθλιο, κακογραμμένο βιβλίο, που χρησιμοποιήθηκε στην ανώτερη βαθμίδα της Β’βάθμιας εκπαίδευσης για περισότερα από 20 χρόνια χωρίς να αντιδράσει κανείς. Θα σου δώσω δυο παραδείγματα. Μία κύρια πρόταση χωρίς ρήμα: «Ο Μέττερνιχ, ο οποίος κυριαρχούσε στο πολιτικό σκηνικό της Ευρώπης.» (ναι, η κύρια πρόταση είναι «Ο Μέττερνιχ»), και μία πρόταση χωρίς νόημα: «Γιατί η Ιστορία, όπως και η Γεωγραφία, δεν έχει αισθήματα». Αυτό το βιβλίο, λοιπόν, αποστήθισαν γενιές μαθητών. Το καλύτερο: στην πρώτη σελίδα υπήρχε το εξής σημείωμα των συγγραφέων: «Το βιβλίο αυτό γράφτηκε κάτω από εξαιρετικά πιεστικές συνθήκες. Οι συγγραφείς γνωρίζουν τις αδυναμίες του και ελπίζουν ότι σύντομα θα προκηρυχθεί διαγωνισμός για τη συγγραφή νέου βιβλίου».

    Ζητώ συγνώμη για την κατάχρηση του χώρου και ελπίζω να μη σε κούρασα.

  7. Δε με κούρασες (και ποια κατάχρηση, αφού γι’ αυτό το λόγο υπάρχουν τα blogs. Και συχνά αν δε γράψεις ένα σεντόνι δεν μπορείς να εκφραστείς σωστά. Αν πας δηλαδή να ζητήσεις κάποια πληροφορία από τα ΚΕΠ, θα πεις «και συγγνώμη για την ενόχληση?» 🙂 ).

    Το «ιερός» όντως δε το έβγαλα τυχαία, απλά το αναπαρήγαγα βιαστικά _από μνήμης_, και όχι δια του copy-paste. Έχεις δίκιο ότι αλλάζει το νόημα.

    Μου φαίνονται σωστές οι περισσοτερες θέσεις σου, απλά δεν έχω χρόνο τώρα να απαντήσω, μάλλον θα απαντήσω αργότερα.

  8. Ο/Η skarab λέει:

    Τι θα γίνει τώρα ρε Μαργαρίτη, θα το ρίξουμε στα σεντόνια; 😀

    Κάνεις λάθος. Αρχικά ενέκριναν την ανάθεση της συγγραφής του βιβλίου στην συγκεκριμένη ομάδα, το οποίο είναι εντελώς ανεξάρτητο από το ΤΙ ΕΓΡΑΨΑΝ τελικά στο βιβλίο.

    Σύμφωνα με δελτίο τύπου του υπουργείου παιδείας, εσύ κάνεις λάθος: «Το βιβλίο, παραδόθηκε ολοκληρωμένο εντός των προθεσμιών που είχαν τεθεί, εγκρίθηκε από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και εν συνεχεία εκτυπώθηκε από τον Οργανισμό Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων, στο πλαίσιο της σειράς των νέων σχολικών εγχειριδίων για το Δημοτικό Σχολείο και εισήχθη προς διδασκαλία κατά το σχολικό έτος 2006-2007.» Και πράγματι, προτού ένα βιβλίο καταλήξει να παραδοθεί προς διδασκαλία, περνά πρώτα από την έγκριση της διορισμένης επιτροπής αξιολόγησης, τα μέλη της οποίας συνήθως αναγράφονται και στο εσώφυλλο του εγχειριδίου.

    Δεν ειναι “αλλαγή στάσης λόγω εξαναγκασμού απο εξωτερικούς παράγοντες”.

    Αν δεν είναι «εξαναγκασμός» το είσαι σύμβουλος του Π.Ι. και να σου δίνει το υπουργείο εντολή να παρακάμψεις την θεσμοθετημένη διαδικασία της αξιολόγησης μέσω της αποστολής ερωτηματολογίων στα σχολεία και να βγάλεις μια γνωμοδότηση στο άψε-σβήσε, τότε δεν ξέρω τι σημαίνει η λέξη.

    Όταν έχεις ένα σαράβαλο αμάξι του ‘60, που έχει γενικό πρόβλημα και δε πάει μία, δε γίνεται να του πατήσεις ένα βάψιμο και να το στείλεις ξανά στην αγορά. Θέλει απόσυρση, πως να το κάνουμε

    Άστοχη η αναλογία. Συγκριτικά, «σαράβαλο του ’60» ήταν το προηγούμενο βιβλίο ιστορίας. Στο βιβλίο της Ρεπούση έβρισκες και μερικά πράγματα να εκτιμήσεις: την απόπειρα απομάκρυνσης από τη συναισθηματικά φορτισμένη ορολογία των σχολικών εορτών, την αποφυγή καλλιέργειας μιας μανιχαϊστικής αντίληψης (όπου οι άλλοι είναι πάντα οι κακοί), την αναζήτηση μιας πιο ισόρροπης ανάπτυξης των ιστορικών θεμάτων (και όχι να καταλαμβάνει η περίοδος μέχρι το 1830 έξι μήνες διδασκαλίας, και μετά όλη η νεότερη ιστορία να συμπιέζεται σε ένα δίμηνο)… Στο παλιό βιβλίο τι μπορείς να εκτιμήσεις, εκτός ίσως από το γεγονός ότι διαβάζεται ευχάριστα… σαν παραμυθάκι;

    Αν το βιβλίο της Ρεπούση θέλει απόσυρση μία φορά, το παλιό βιβλίο που θα το αντικαταστήσει προσωρινά θέλει δέκα.

    Αντιθέτως, στο βιβλίο της ιστορίας γίνεται “έκθεση ίδεων”: ό,τι θέλει γράφει ο ένας ό,τι θέλει γράφει ο άλλος.

    Νομίζω ότι υποτιμάς τον τρόπο με τον οποίο γράφεται η ιστορία. Μια συζήτηση με έναν ιστορικό που έχει φάει με το κουτάλι την ιστορική μέθοδο θα σε πείσει ότι η ιστοριογραφία δεν είναι απλά έκθεση ιδεών. Από την άλλη, κι εγώ δεν είμαι εντελώς πεπεισμένος ότι το συγκεκριμένο βιβλίο ιστορίας δεν γράφτηκε με όρους «έκθεσης ιδεών», οπότε δεν θέλω να επιμείνω στο θέμα.

    Στη συνέχεια πάντως, κακώς μου αντιπαραθέτεις επιχειρήματα που θα χρησιμοποιούσες απέναντι σε έναν υποστηρικτή του βιβλίου. Το έχω τονίσει και στα άλλα δύο comments που έγραψα σχετικά με το θέμα ότι δεν είμαι τέτοιος.

    Για εμένα, το βιβλίο της Ρεπούση ήταν ένα ενδιαφέρον πείραμα, που όμως απέτυχε (στον παιδαγωγικό τομέα, κυρίως). Έπασχε από το βασικότατο πρόβλημα ότι παρέθετε γεγονότα χωρίς να τα επεξηγεί και να τα τοποθετεί στο ιστορικό τους πλαίσιο. Από εκεί και πέρα, τα περισσότερα προβλήματα στο περιεχόμενο που εντοπίζει η Ακαδημία είναι επιεικώς επουσιώδη, ίσα-ίσα για να στηρίξουν τους πηχυαίους τίτλους «40 σοβαρά λάθη εντοπίζει η Ακαδημία στο βιβλίο ιστορίας». Εκτός από το ευαίσθητο θέμα της μικρασιατικής καταστροφής, δεν υπάρχει, βάσει των παρατηρήσεων της Ακαδημίας, άλλο κομμάτι του βιβλίου που να χρειάζεται εκτεταμένες πραγματολογικές διορθώσεις – όλες οι προτεινόμενες αλλαγές είναι του στυλ «μια γραμμή εδώ, δυο γραμμές εκεί, …»

    Μπορεί πράγματι, δεδομένης της απροθυμίας της Ρεπούση να αφουγκραστεί την κριτική που ασκούνταν στο πόνημά της, η μοίρα του συγκεκριμένου βιβλίου να ήταν να αποσυρθεί. Δεν έχω πρόβλημα με αυτό, αλλά τουλάχιστον η συγκεκριμένη απόφαση ας λαμβανόταν ψύχραιμα, αξιοποιώντας τις θεσμοθετημένες διαδικασίες και χωρίς να πάρουν αέρα τα μυαλά των εθνικιστών και της εκκλησίας.

    Και για να κλείσω, δεν μου απάντησες στο αρχικό ερώτημα, αν θα υποστήριζες και τη σοβινιστική έκδοση του βιβλίου με την ίδια “μαχητικότητα” που υποστηρίζεις και αυτό.

    Θεώρησα άσκοπο να απαντήσω, διότι νόμιζα ότι η απάντησή μου προέκυπτε από τα συμφραζόμενα. Λοιπόν, η ειλικρινής μου απάντηση είναι ότι, ναι, θα προσπαθούσα να προσπεράσω την χρόνιά μου προκατάληψη απέναντι στους κάθε λογής εθνικόφρονες, και θα αντιδρούσα με τον ίδιο τρόπο. Η μόνη διαφορά είναι ότι τώρα βρήκα επιπλέον και μερικά πράγματα για να συμφωνήσω με την Ρεπούση (ναι, ένα κομμάτι του χαρακτήρα μου είναι αντι-εθνικιστικό), ενώ στο σενάριο που περιγράφεις μάλλον δεν θα έβρισκα τίποτα τέτοιο.

    Επειδή, όπως είπα και παραπάνω, δεν προλαβαίνω να αφιερώσω άλλο χρόνο σε αυτή τη συζήτηση, θα σε αφήσω να έχεις εσύ, ως οικοδεσπότης, τον τελευταίο λόγο 🙂 Αν πάντως έχεις όρεξη να απαντήσεις, να ξέρεις ότι, από το να διαβάζω σχολιασμό στα περιφερειακά μου επιχειρήματα, θα προτιμούσα να διαβάσω μια απάντηση στην τελευταία παράγραφο του προηγούμενου σχολίου μου.

    Ευχαριστώ για την υπομονή σου.

  9. Ο/Η omadeon λέει:

    Πολλά λόγια, λόγια, λόγια για ένα θέμα που ΕΠΡΕΠΕ να είχε λήξει προ πολλού.

    Βρίσκω τη συμπεριφορά ΤΟΣΟ της κυβέρνησης ΟΣΟ και του (κωλο-)λαού της απολύτως απαράδεκτη.

    Τι προτείνω;

    1)
    Να… αποκλειστεί η Ελλάδα από ΟΛΑ τα επιστημονικά συνέδρια Ιστορικών στο μέλλον.
    2)
    Να ΜΗΝ ξαναγράψει κανένας απολύτως κανένα βιβλίο «Ιστορίας» γι’ αυτό τον ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ πανηλίθιο κωλολαό, κατακάθι της Ευρώπης.
    3)
    Να ΜΗΝ ξαναπαιχτεί Ελληνική Μουσική σε… Βελγικά ρεστωράν.
    4)
    Ο Γιώργος Παπανδρέου να κόψει ΑΜΕΣΩΣ το μουστάκι (που νομίζει ότι τον κάνει μάγκα – προφανώς).
    5)
    Η Ελληνική κυβέρνηση να διαλυθεί και να έρθει να μας κυβερνήσει Απόλυτος Μονάρχης διορισμένος από τις Βρυξέλες. Αρκεί να μην είναι ο Σόρος…

    Με άλλα, Ελληνικέ λαέ, ΑΝΤΕ και γαμίσου, ΚΑΙ εσύ, ΚΑΙ το κωλοβιβλίο Ιστορίαw σου ΚΑΙ η Ιστορία σου ΟΛΗ, που… απλούστατα δεν την αξίζεις. Καλύτερα να την ΞΕΧΑΣΕΙΣ μπας και… μορφωθείς.

    Και με αυτή την ευκαιρία, ένα εγκάρδιο και φιλικό καλημέρα σε σένα συνονόματε, σε όλους και όλες…
    🙂

  10. @skarab,
    κάποια στιγμή πρέπει να μαζέψουμε την μπουγάδα ε?!

    Στο βιβλίο της Ρεπούση έβρισκες και μερικά πράγματα να εκτιμήσεις: την απόπειρα απομάκρυνσης από τη συναισθηματικά φορτισμένη ορολογία των σχολικών εορτών,[…] την αναζήτηση μιας πιο ισόρροπης ανάπτυξης των ιστορικών θεμάτων […] Στο παλιό βιβλίο τι μπορείς να εκτιμήσεις, εκτός ίσως από το γεγονός ότι διαβάζεται ευχάριστα… σαν παραμυθάκι;

    Επειδή δε θέλω να απαντήσω σε καθένα από τα σημεία που ανέφερες, γιατί δε θα μαζεύουν ούτε μεθαύριο τα σεντόνια, θα ξεκινήσω κάνοντας κάποιες γενικές παρατηρήσεις και καταλήγοντας σε κάπως πιο ειδικές, προσπαθώντας να μην ανοίξω νέα μέτωπα (και να απαντήσω κάπως και στο προ-προηγούμενο σχόλιο σου):

    1) Είμαι ευχαριστημένος που αποσύρθηκε το βιβλίο, όχι όμως με τον τρόπο που αποσύρθηκε. Ο τρόπος με τον οποίο έγινε, παρακάμπτοντας διαδικασίες και μηχανισμούς, δείχνει καθαρά ότι η κυβέρνηση και όλοι εμπλεκόμενοι στην καλύτερη μας εμπαίζουν, παρακάμπτοντας κατά το δοκούν και όποτε νομίσουν αυτοί θεμιτό τις νόμιμες διαδικασίες.

    2) Έχω διαβάσει περίπου το 1/4 του καινούργιου βιβλίου, ξεκινώντας από την αρχή και διαβάζοντας μετά κυρίως τα σημεία που έχουν επισημάνει πολλοί. Ο «συνωστισμός» είναι αυτό που κάνει μεγαλύτερη εντύπωση, όχι όμως το σημαντικότερο για μένα. Ο σημαντικότερος λόγος για τον οποίο είμαι εναντίον του βιβλίου είναι πως δεν καλλιεργεί την εθνική συνείδηση. Και αν σε άλλους αυτό δεν αρέσει ή δεν είναι επιθυμητό (π.χ. Συνασπισμός, Ρεπούση), να σημειώσουν τουλάχιστον πως είναι μία από τις κύριες προϋποθέσεις που πρέπει να πληροί το βιβλίο ιστορίας, και μάλιστα βάσει Συντάγματος. Στην χειρότερη δηλαδή ο τρόπος με τον οποίο είναι γραμμένο το βιβλίο απλά αντιβαίνει στο Σύνταγμα, στο οποίο αναφέρεται πως (με δικά μου λόγια) «μέσω της της παιδείας πρέπει να γίνεται ανάπτυξη της «εθνικής συνειδήσεως των Eλλήνων» (σύνδεσμος)

    3) Δεν μου άρεσε το παλιό βιβλίο. Ήθελα να γραφεί κάποιο καινούργιο, όχι όμως το συγκεκριμένο.

    4) Σε καμία περίπτωση δεν υπήρξε ισορροπημένη ανάπτυξη των θεμάτων στο καινούργιο βιβλίο όπως λες! Χαρακτηριστικά:

    Η ιστορία του αυτοκινήτου, του ποδοσφαίρου, της τηλεόρασης, του θεάτρου και του ελληνικού κινηματογράφου κατά τον 20ο αι. κατέχουν έκταση διπλάσια από την περιγραφή των Βαλκανικών Πολέμων, του Έπους του 1940 και των Α΄ και Β΄ Παγκοσμίων Πολέμων μαζί!
    (Σύνδεσμος)

    Ελπίζω να σε κάλυψα κάπως…

  11. @ugagabum,
    θα απαντήσω σε κάποια συγκεκριμένα σημεία που θεωρώ πιο σημαντικά:

    Δεν δέχομαι όμως ότι η πλειοψηφία έχει την ικανότητα να αμφισβητεί ένα επιστημονικό σύγγραμμα.

    Κανείς δεν αμφισβήτησε την παιδαγωγικότητα ή τις μεθόδους με τις οποίες γράφτηκε το εν λόγω βιβλίο, αλλά το περιεχόμενο. Νομίζω δεν χρειάζεται να είσαι επιστήμονας για να καταλάβεις τα ιστορικά ατοπήματα που αναφέρονται στο βιβλίο.

    Επειδή επιμένεις πολύ στο θέμα των προσωπικών βιωμάτων, σου θυμίζω ότι η Ιστορία δεν γράφεται βιωματικά, αλλά με βάση όσα τεκμήρια έχουν βρεθεί (όποια κι αν είναι αυτά)

    Δεν επιμένω καθόλου στο θέμα των προσωπικών βιωμάτων. Για να μην το ξαναγράφω, διάβασε αν θες στο προηγούμενο σχόλιο το 2..

    Και σαφώς η ιστορία δεν μπορεί να γραφεί εντελώς αντικειμενικά, μπορεί όμως να γραφεί χωρίς να ακολουθούνται σκοπιμότητες και γραμμές τύπου «Συνασπισμού», που προσπαθούν να καταργήσουν το έθνος και την εθνική συνείδηση. Γιατί αυτό προσπαθεί να κάνει έμμεσα το βιβλίο, και σε αυτό είμαι κυρίως αντίθετος.

    Όταν διδάσκεις, ό,τι και να διδάσκεις, κάνεις απλουστεύσεις ανάλογα με την ηλικία και τις προσλαμβάνουσες του ακροατηρίου σου – πόσω μάλλον όταν απευθύνεσαι σε παιδιά 12 ετών (σου γράφω με την εμπειρία μου ως εκπαιδευτικός)

    Σωστά. Αλλά δε νομίζεις πως από την άλλη αυτό είναι ένα πολύ καλό και εύκολο επιχείρημα στο να κόβεις και να ράβεις την ιστορία και τα θέματα όπως σε βολεύει, επικαλούμενος τις «απλουστεύσεις λόγω ηλικίας»?

    Για παράδειγμα, βασιζόμενοι σε αυτό μπορεί εύκολα να δικαιολογήσουν οι συγγραφείς το λόγο που η ιστορία του αυτοκινήτου, του ποδοσφαίρου, της τηλεόρασης, του θεάτρου και του ελληνικού κινηματογράφου κατά τον 20ο αι. κατέχουν έκταση διπλάσια από την περιγραφή των Βαλκανικών Πολέμων, του Έπους του 1940 και των Α΄ και Β΄ Παγκοσμίων Πολέμων μαζί, επιχειρηματολογώντας πως το βιβλίο απευθύνεται σε μικρά παιδιά. Συγγνώμη αλλά νομίζω πως αυτό δεν είναι «Ιστορία».

  12. @omadeon,
    συνονόματε μη ξεχνάς τα χάπια σου, σε πιάσαν πάλι οι κρίσεις!
    Καλημέρα!

  13. Ο/Η skarab λέει:

    Είμαι ευχαριστημένος που αποσύρθηκε το βιβλίο, όχι όμως με τον τρόπο που αποσύρθηκε.

    Έτσι μπράβο, τώρα με κάλυψες! Όχι ότι αμφέβαλλα ότι το πιστεύεις, αλλά, πώς να το κάνουμε, ήθελα να σε ακούσω να το λες 😀

    Για παράδειγμα, βασιζόμενοι σε αυτό μπορεί εύκολα να δικαιολογήσουν οι συγγραφείς το λόγο που η ιστορία του αυτοκινήτου, του ποδοσφαίρου, της τηλεόρασης, του θεάτρου και του ελληνικού κινηματογράφου κατά τον 20ο αι. κατέχουν έκταση διπλάσια από την περιγραφή των Βαλκανικών Πολέμων, του Έπους του 1940 και των Α΄ και Β΄ Παγκοσμίων Πολέμων μαζί, επιχειρηματολογώντας πως το βιβλίο απευθύνεται σε μικρά παιδιά. Συγγνώμη αλλά νομίζω πως αυτό δεν είναι “Ιστορία”.

    Απ’ όσα αναφέρεις, μόνο σε αυτό διαφωνώ αρκετά. Στη δική μας γενιά το σχολείο καλλιέργησε μια αντίληψη ότι η στρατιωτική και πολιτική ιστορία έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από την πολιτιστική ή την επιστημονική, που δεν είναι απαραίτητα και η πιο σωστή. Δηλαδή, μόνο οι επαναστάσεις και οι πόλεμοι προσφέρουν διδάγματα, ανθρώπινα πρότυπα ή οικοδομούν εθνική συνείδηση; Σκέψου το.

  14. Ο/Η skarab λέει:

    * που δεν είναι απαραίτητα και η πιο σωστή –> ενν. η αντίληψη

    (Μην παρερμηνευθούμε κιόλας 🙂 ))

  15. Γιώργο,

    έχεις ένα καθαρό λόγο και μας αρέσει…

    Το ιστολόγιό σου το έχουμε ήδη στα προτεινόμενα!

  16. @scarab,

    Δηλαδή, μόνο οι επαναστάσεις και οι πόλεμοι προσφέρουν διδάγματα, ανθρώπινα πρότυπα ή οικοδομούν εθνική συνείδηση;

    Σαφώς και όχι.
    Όμως σε καμία περίπτωση δε μπορώ να δικαιολογήσω κάποιο παιδί του Δημοτικού να μάθει για την ιστορία του αυτοκινήτου, του ποδοσφαίρου και της τηλεόρασης αντί να μάθει για την ιστορία του έθνους του (δε μιλάω μόνο για τους πολέμους και τις επαναστάσεις αλλά για όλα τα πολιτικά δρώμενα). Όπως και να το κάνουμε, αν το πάρουμε «σύμφωνα με τον ορισμό», η ιστορία του ποδοσφαίρου και του αυτοκινήτου δε δημιουργούν εθνική συνείδηση.

    Πρέπει να υπάρξουν αναφορές στην ιστορία του αυτοκινήτου, του ποδοσφαίρου, της τηλεόρασης, αλλά όχι σε τέτοιες τραγικές αναλογίες εις βάρος της ιστορίας του έθνους.

    Ίσως καλό θα ήταν να υπάρχει ξεχωριστό μάθημα π.χ.»Ιστορία του Πολιτισμού και των Επιστημών» …καλό ε?!
    (αν δεν κάνω λάθος, είχαμε ένα τέτοιο μάθημα επιλογής στην Τρίτη Λυκείου, με ένα τραγικό βιβλίο…)

    @Πόντος και Αριστερά
    ευχαριστώ πολύ!
    Κάποια στιγμή πρέπει να ανανεώσω και γω τα προτεινόμενα blogs μου, έχω βρει πολλά αξιόλογα blogs απο τη στιγμή που δημιούργησα την λίστα τα οποία διαβάζω και ακόμα να τα προσθέσω…
    Άτιμο μεταπτυχιακό!

Σχόλια με κεφαλαία ή greeklish απαγορεύονται αυστηρώς και διώκονται ποινικά. Οι συγγραφείς τους θα υποστούν αποτρόπαια βασανιστήρια. (μετάφραση στα Χρυσαυγίτικα: Μι γράφης με κεφαλέα κε greeklish).

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s