Πετπιβς

Τη λέξη δε την ήξερα, με την έμαθε η Razz. Καλός άνθρωπος δεν είμαι, μισώ πολλές καταστάσεις, πολλούς ανθρώπους, και ακόμα περισσότερους κινέζους (χαχα, γέλοου χιούμορ! το πιάσατε?! και καλά οι κινέζοι δεν είναι άνθρωποι…  nevermind…).  Οπότες επειδή ξέρω πως με απύθμενη ανυπομονησία περιμένετε να γράψω για τα μπιβς που με τη σπάνε, θα ικανοποιήσω τις σαδομαζιχιστικές σας ανάγκες και θα γράψω ετούτο το ποστ. Αλλά επειδή έχω πολύ περισσότερα από 5 πράγματα που με τη σπάνε αφαντάστως, μπορεί να γράψω και λίγο παραπάνω, ντάξ?

1. Στα Γιάννενα βρέχει συχνά. Πολύ συχνά. Οι ηλιόλουστες μέρες καταργήθηκαν. Είναι τόσο πιθανό να βγει ο ήλιος πιθανό όσο πιθανό είναι κάποιος σε μία παρέα να πει ένα ανέκδοτο του Τσάκωνα και να γελάσουν οι υπόλοιποι. Προσοχή, δε λέω να γελάσει ένας, γιατί συνήθως υπάρχει ένας άγνωστος ή ένας πολύ καλός φίλος του μαλάκα που λέει το τραγικό ανέκδοτο ο οποίος θα γελάσει από συμπόνοια. Και αυτός που γέλασε κάνει μεγάλη μαλακία -να το ξέρεις εσύ που διαβάζεις- γιατί ο άλλος νομίζει πως το ανέκδοτο είναι καλό και έτσι θα το ξαναπεί. Να πα να γαμηθεί κι αυτός που το είπε και αυτός που γέλασε. Και επειδή ξέφυγα, ας πούμε πως το πρώτο πράγμα που μου τη σπάει είναι τα ανέκδοτα Τσάκωνας, αυτοί που τα λένε, και αυτοί που γελάνε με αυτά. Να καείτε στην κόλαση του Δάντη, αυτού που τραγουδάει το Ελβις χεζ λέφτ δε μπίλντινγκ.

2. Στα Γιάννενα όπως έλεγα και πιο πριν βρέχει συχνά, και συνήθως εκεί που δε το περιμένεις. Οπότε κάποιες φορές περπατάς αμέριμνος στο δρόμο, βαθιά συλλογιζόμενος το τι σκατά θα φας όταν πας σπίτι που δεν έχει τίποτα άλλο από 1 πακέτο μακαρόνια, μπαγιάτικο ψωμί και χαρτοπετσέτες, κανένα σύννεφο από πάνω σου, και μέχρι να πεις «τι γαμάτος τύπος είναι αυτός στον καθρέφτη απέναντι μου…» έχεις γίνει αιδοίο από τη βροχή. Έτσι απλά. Και επειδή εμείς οι άντρες δεν κουβαλάμε μαζί μας την υπερτσάντα που έχει μέσα μεικαπ, καπνό, σημειώσεις, χαρτομάντηλα, ταυτότητες, μολύβια, διαβατήρια, σερβιέτες, 3 κινητά, 1 σταθερό, ένα μισό σάντουιτς από χθες, ασπιρίνες, «ευτυχώς έχω μαζί μου ΚΑΙ ομπρέλα», αναγκαστικά τρέχουμε κάτω από τα υπόστεγα.Και κει που είσαι επιτέλους κάτω από το υπόστεγο και προχωράς προς τον προορισμό σου -ο οποίος παρεπιπτώντας δεν έχει τίποτα να φας και άρα θα πας στο πιο κοντινό γυράδικο- σου έρχεται από την απέναντι επιθετικά θεία με ομπρέλα η οποία χώνεται και αυτή κάτω από το υπόστεγο, και μάλιστα όταν συναντιέστε παίρνει την εσωτερική για να σε αναγκάσει να βγεις εσύ έξω από το υπόστεγο. Λοιπόν θεία, αν δε θες στα 60 σου να κάνεις κλύσμα με ομπρέλα, πάρε την ομπρέλα σου και φύγε τώρα κάτω από το υπόστεγο. Τώρα. Άντε γιατί έχω και τιρκουάζ ζώνη στο καράτε και δε ξέρω και τι θα φάω στο σπίτι.

3. Είσαι στάση. Περιμένεις λεωφορείο, και είσαι σχετικά κοντά στο σημείο που όταν έρθει το λεωφορείο θα ανοίξουν οι πύλες της κολάσεως. Επικρατεί ηρεμία. Λίγα λεπτά μετά έρχεται το λεωφορείο. Μπορείς σχεδόν να νιώσεις την αύρα του. Και ξαφνικά βλέπεις τη θεία που ήταν ένα μέτρο πίσω δεξιά σου να σπρώχνει και να χώνεται για να μπει πρώτη και να προλάβει να κάτσει. Ε λοιπόν όταν βλέπω κάτι τέτοιο βιδώνω τόσο πολύ και μπαίνω ΑΚΡΙΒΩΣ μπροστά της, και γίνομαι τόσο ευγενικός που αφήνω να ανέβουν στο λεωφορείο ΟΛΟΙ οι υπόλοιποι από τα αριστερά μου, κλείνοντας σε όλη τη διάρκεια το δρόμο στη θεία. Και όταν σιγουρευτώ ότι μπήκαν αρκετοί ώστε να μη βρει θέση να κάτσει, μπαίνω και γω κλείνοντας της πάντα το δρόμο ώστε να μη μπει πρώτη. Πάντα.

4. Χααχαχα! Ρε φίλε, δε μπορεί να φοράς χρυσά παπούτσια! Δηλαδή πραγματικά τώρα: Χρυσά Παπούτσια;! Τα φοράς και πέρα από τις απόκριες; Ε όχι ρε συ…  ΧαχχαχαΧα! χαχαχαχα…χαχα…χμ…γιατί γελάω?! Αν μου φαίνεται αστείο?! ΧΑΧΑΑΧΧΑΑΧΑΧΑΧΑ

5. Μου τη σπάει όταν τύποι κάνουν τα πάντα για να φανεί το Calvin Klein μποξεράκι τους. Μου ρχεται να τους τραβήξω το Calvin Klein βρακί τους μέχρι το κεφάλι.

6. Γυρνάς από το πανεπιστήμιο στο σπίτι, 11:00 το βράδυ, σε πτωματοειδή κατάσταση (ρε τώρα που είπα πτώμα, η Γωγώ Σαπουτζάκη ζει ακόμα; Θα της πει κάποια στιγμή κάποιος ότι πέθανε, γιατί ο Άλλος παίζει να ξεχάστηκε?). Πας λοιπόν μία θέση μπροστά από τη γαλαρία και αράζεις. Άρχοντας. Στην επόμενη στάση μπαίνουν δύο αμφιβόλου νοητικού επιπέδου γυναικεία ξανθά δείγματα του (θεωρητικά νοήμοντος) ανθρώπινου είδους, και κάθονται απέναντι σου. Και ξεκινάνε μία απίστευτη συζήτηση στα 350 decibel (μάλλον έχουν συνηθίσει από τα κλάμπ που πηγαίνουν καθημερινά για να τις δουν οι κάτι καημένοι τρέντηδες που ψάχνουν απεγνωσμένα να πηδήξουν οτιδήποτε δεν έχει πέος, και να αισθανθούν και αυτές σούπερ γκόμενες) περί του τι έγινε χθες στον καφέ, που τελικά δεν ήρθε ο Τάκης γιατί η Λένα του έκανε σκηνή που δεν πήγε μαζί της στο πάρτι της Νάνσυς, και του είπε πως αν πάει στον καφέ δε θα του ξαναμιλήσει μέχρι να βγάλει καινούργιο δίσκο ο Ρακιντζής, και γενικά τα παπάρια μου κουνιούνται για τον Τάκη και την Λένα και τη Νάνσυ αλλά ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΦΩΝΑΖΕΙΣ ΕΤΣΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΕ ΑΚΟΥΣΕΙ ΚΑΙ Ο ΟΔΗΓΟΣ ΤΡΙΑ ΑΜΑΞΙΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΡΕ ΒΛΑΜΜΕΝΗ ΤΟ ΞΕΣΤΑΥΡΙ ΜΟΥ?!

7. Μη μου ξαναστείλεις email για να δω το γαμάτο άρθρο σου στο σούπερ γαμάτο μπλόγκ σου το οποίο δε διαβάζει κανένας εκτός από σένα και τον ηλίθιο φίλο σου και δεν υπάρχει περίπτωση να διαβάσει κανένας από τους τρεις χιλιάδες οχτακόσιους πενήντα εφτά παραλήπτες των γαμημένων spam email σου. Θα σου κάνω μεγάλη ζημιά. Έχω τα μέσα. Και τα έξω.

8. Ρε φίλε, δεν έχω κανένα πρόβλημα με την Ινδία, και ούτε είμαι ρατσιστής απ’ ότι μου λέει η μάνα μου. Άλλα για όνομα του ιδιοκτήτη του μπλογκ δηλαδή, κάνε ένα μπάνιο που σε έχω δίπλα μου 5 ώρες από τα Γιάννενα μέχρι τη Σαλονίκη και μυρίζεις σαν ψόφιος ασβός κλεισμένος για δέκα χρόνια σε τάπερ μαζί με ροκφόρ, παστουρμά και μία μοσχαροκεφαλή κοτόπουλου από το τσέρνομπιλ (δε ξέρω αν μυρίζουν πολύ τα τελευταία, αλλά η εικόνα μου ήταν αρκετά αηδιαστική για να περιγράψει τις πέντε αυτές μαρτυρικές ώρες.)

9. Βασικά πήγε και 9 η ώρα, και πρέπει να γυρίσω στο Εν Εφίσιεντ Απντέιτ οφ Ίντεξιζ φορ Νταινάμικαλι Τσέιντζινκ Γουέμπ Ντόκιουμεντς. Το οποίο είναι ένα άλλο πράγμα που με τη σπάει τελευταία: όποτε πάω να κάνω κάτι δημιουργικό, εποικοδομητικό, άκρως ενδιαφέρον και τρομερά γαμάτο πηγαίνει 9 η ώρα.

Advertisements

About Γιώργος Μαργαρίτης

Υπάρχουν πολλά τα δρώμενα.
This entry was posted in Έτσι μου 'ρθε. Bookmark the permalink.

24 Responses to Πετπιβς

  1. Ο/Η vivalarevolution λέει:

    po re file KAHKES!!pantos ontos yparxei oloklhrh episthmh piso apo ta pragmata pou sou thn spane!oxi esena!katalaves!ston ka8ena!

    emena auto pou panta mou thn espage k malista nomiza pos eimai o monadikos ston kosmo mexri pou to tragoudhse k o 8.papakonstantinou einai h amhxania stous anelkysthres!

    den mporo na katapnikso thn koinonikothta mou k 8elo na po ena «geia» alla ksero pos h koinonikh sxesh pou 8a oikodomhso me ton paralhpth tou «geia» 8a einai mia sxesh ton 10 deuterolepton!oute kan oso diarkei h mnhmh enos xrysopsarou dld!!

    ka8e fora to skeftomai olo auto!k mexri na to skefto exei ftasei k ston orofo tou k vgaino k apo tis skepseis… 😉

  2. Ο/Η null λέει:

    Ζωζώ, όχι Γωγώ… δηλαδή έλεος μετά παραπονιόμαστε που θα μας πάρουν τη Μακεδονία! Οι Έλληνες δεν συνθηκολογούν! Οι Έλληνες πεθαίνουν!

  3. Ο/Η lina λέει:

    τα χρυσα παπουτσια, αλλά και οι δυνατες γκομενοκουβεντες στο λεωφορειο μου τη σπάνε τόοοοοοσο πολύ!

  4. @vivalarevolution,
    όπως λέγαν και οι αρχαίοι (υμών?) πρόγονοι:

    «Ο καμμένος το κάψιμο δε το φοβάται»

    Το γνωρίζω το πρόβλημα σου, είχα και γω κάποτε τις ίδιες σκέψεις, τους ίδιους προβληματισμούς: είμαστε στο ίδιο ασανσέρ, συναντιόμαστε κάθε μέρα σχεδόν, γιατί δε λέμε έστω ένα «γεια», ένα «τι κάνεις?». Είμαστε άραγε τόσο αντικοινωνικοι? Γιατί δεν κάνω την αρχή να τους μιλήσω?

    Κάθισα το φιλοσόφησα πολλές μέρες. Βδομάδες συγκεκριμένα. Και κατέληξα στο εξής απλό συμπέρασμα, που με βοήθησε πολυ και πιστεύω θα βοηθήσει και σένα:
    χρησιμοποίησε τις σκάλες.

    («Use the ladder Luke!»)

     
    @null,
    ρε φίλε, εδώ δε ξέρουμε αν πέθανε ή αν ζεί, στο όνομα κωλάς? Και αφού με καταλαβαίνεις δηλαδή, γιατί με τη σπας?

     
    @lina,
    χρυσά παπούτσια = Λώλ x 30!!!
    δυνατές γκομενοκουβέντες = fakin dye beaches!!!
    είναι απλά απάλευτες. Έχει χάρη που είμεθα τζέντελμεν και έχουμε διαβάσει και 6 σαβουάρ βίβρ. Αλλιώς η επόμενη συζήτηση τους θα ήταν για έναν μαλάκα που τους κατέβασε μία χριστοπαναγία τις προάλες στο λεωφορείο.

  5. Ο/Η pauropsaro λέει:

    Πω ρε ΓΚΑΡΝΤΑΣΙ είσαι θεός, σε νοιώθω…

  6. Ο/Η scagja λέει:

    Και μένα μου τι δίνουν τα Σταράκια σας ρεεεεεεεε…
    Το χρυσό παπούτσι είναι για να μην μας πιάνουν στις πορείες.
    Επίσης αποροφά καλύτερα τα δακρυγόνα.
    (Είχα δει ένα ντοκιμαντέρ της Puma)

  7. Ο/Η leigh-cheri λέει:

    Χαχαχα! Μου φταξες τη μέρα! Πραγματικά! Απίστευτο γέλιο!
    Όλα είναι ένα κι ένα, αλλά αυτά με το μποξεράκι calvin klein και τη θεια με την ομπρέλα, όλα τα λεφτά!
    Να προσθέσω ότι κάτι τέτοιες θειες κάθονται πολλές φορές και στήνουνε κουβέντα καταλαμβάνοντας ολόκληρο το πεζοδρόμιο (καθόλου μεγάλο βέβαια) κι ενώ σε βλέπουν να πλησιάζεις δεν κάνουν την παραμικρή κίνηση στο πλάι για να περάσεις. Λοιπόν, όταν συμβαίνει αυτό, ειδικά αν τυχαίνει να τρέχω, κατά την προσφιλή μου συνήθεια, πέφτω πάνω τους κι ενώ εκείνες κακαρίζουν νευριασμένες και αιφνιδιασμένες πίσω μου, εγώ συνεχίζω το τρέξιμό μου και το «γράψιμό» μου, βέβαια.
    Ε μα…

  8. Ο/Η Eλένη λέει:

    Για άλλη μια φορα είσαι εκπληκτικός!!! Γέλασα με την ψυχή μου!!!! Όλα τελεια όσα λες και πραγματικά! Το 5 και το 8 πιστεύω είναι τα καλύτερα!!!
    Άξιζε η αναμονή για ενα τέτοιο post!!! thanks γελάσαμε πάλι. 🙂

  9. Ο/Η heavymetallito λέει:

    giwrgo, eginan epeisodia mesa giannena?

  10. @pauropsaro,
    τα παραλές, θνητέ…

     
    @scagja,
    τα χρυσά παπούτσια δεν υπάρχουν. Πρέπει να τα βγάλαν δύο τύποι κατα λάθος, να είδαν ότι πουλάνε, και μετά κοίταξε ο ένας τον άλλον και λέει «Σκέφτεσαι αυτό που σκέφτομαι?!».

    Είναι ότι πιο άθλιο έχει βγει μετά τα αντιπλημμυρικά παπούτσια που ήταν μοδα γύρω στο 1998, και τα τζίν που σε κάνουν να μοιάζεις σαν να γύρισες από την οικοδομή ή σαν να έκατσες σε φρεσκοβαμμένο παγκάκι. Δε μπορεί να τα φοράτε… δε μπορεί…

     
    @leigh-cheri,
    χαίρομαι που σου φτιαξα τη μέρα!

    Επίσης, πολύ κλασικό και αυτό το περιστατικό που λες, και περιττό νομίζω να πω πως έχω ακριβώς την ίδια συμπεριφορά με σένα…

     
    @Eλένη,
    σ’ ευχαριστώ πολύ!

     
    @heavymetallito,
    ναι έγιναν. Βασικά κατάλαβα ότι θα γίνουν γιατί κατά τις 6 παρά νομίζω περνούσα από την νομαρχία και είδα καμιά 20αριά άτομα με κουκούλες, κασκόλ και κοντάρια με ελληνικές σημαίες, και φτάνοντας προς στο σπίτι μου είδα καμιά 40αριά αναρχικούς/αντιεξουσιαστές κτλ επίσης με καδρόνια. Οπότε ήταν προφανές το τι θα επακολουθήσει. Δε ξέρω τίποτα παραπάνω περα από αυτό: http://stigalaria.wordpress.com/2009/03/14/sigkrousi-sta-giannena-2/

  11. Ο/Η peslac λέει:

    Χε χε! Ωραίος! Ωραία και η λέξη, ούτε εγώ την ήξερα…
    (όχι ότι τώρα που την έμαθα αλλάζει το γεγονός ότι είμαι κι εγώ ψυχασθενής που με ενοχλούν πράγματα που οι άλλοι δείχνουν να απολαμβάνουν…)

  12. Ο/Η gvaranx λέει:

    Το ποστ για την κακλαμανεια λυση ειναι επιπεδου Τσακωνα. Καμια φορα γινεσαι σπαστικος χωρις να το παιρνεις χαμπαρι.

    Τι θα ελεγες να ξοδευες την ωρα σου σκεφτομενος αυτα που τελικα σου αρεσουν; Πιο διασκεδαστικο το βρισκω.

  13. Ο/Η lifewhispers λέει:

    well well!!
    πρωτον οι θειτσες. μερικες φορες γινομαι πολυ κακια μαζι τους στο μετρο. συμπεριφερονται λες και δεν εχουν βαλει κωλο κατω ποτε στη ζωη τους (συμπαθα με). δευτερον οι τυποι με το οφθαλμοφανες καλβιν: θεος λεμε, μου σπανε τα νευρα!!!!
    και τριτον, αυτο το τελευταιο με το ποτε κανεις τα πιο δημιουργικα να το κοιταξεις. αμα παει 9 η ωρα κι εχω να κανω οποιουδηποτε ειδους δουλεια, βαριεμαι λεμε. βαριεμαι!
    καλη εβδομαδα

  14. Ο/Η Erisabetsu λέει:

    καιρό είχες να γράψεις κάτι αστείο;…

  15. Ο/Η Paris λέει:

    lol

    καιρό είχα να διαβάσω στο blog σου αλλά παίζει να είναι από τα πιο εύστοχα κείμενα! Τα 2,3,4,6,8 μιλάνε στη καρδιά μου! απαιχτable. To παιχνίδι με τις speedy gonzalez γριές στις στάσεις που τσαλαπατάνε όλο τον κόσμο ειναι απο τα αγαπημένα μου. Από τη λίστα σου λείπει το χόμπι των ίδιων ξανθιών από το «6»σε έκδοση live μαγαζιού: πάνε σε Live κάθονται δίπλα στη σκηνή και πασχίζουν με τσιρίδες να βγουν πάνω από τη μουσική. Αν μιλάμε για έντεχνο ή ροκ μπαλάντες τα καταφέρνουν περίφημα!

    ΑΝ κάποιος τους τη πει, ακούγεται το κλασσικό «Δεν έχω δικαίωμα να μιλάω?», το οποίο επαναλαμβάνουν με σαδιστική επιμονή -μιλώντας για ό,τι μαλακία τους έρθει- ακόμα κι οταν θα δεχτούν παρατήρηση από το ίδιο το συγκρότημα. Μου έχει τύχει να σταματά το συγκρότημα να παίζει, με τον τραγουδιστή να δηλώνει από μικροφώνου ότι θα κάνουν ένα διάλειμμ για να μπορέσουν να μιλήσουν χωρίς να τις ενοχλέι η μουσική «οι κοπελιές εδώ μπροστά» κι αυτές να συνεχίζουν ακάθεκτες, μέχρι το τέλος του live! Υπερθέαμα!

  16. @peslac,
    και γιατί λοιπόν ψυχασθενή μου φίλε δεν εξωτερικεύεις και συ τα κόμπλεξ σου? Δοκίμασε το, θα νιώσεις καλύτερα!

    @gvaranx,
    καταρχήν, δε καταλαβαίνω γιατί κάτι άτομα σαν εσένα δεν βάζουν το blog τους (gvaranx.wordpress.com) όταν αφήνουν αρνητικά σχόλια. Για να μη σχηματίσουμε κακη ιδέα για σας? Για να μη χαλάσει το καλό σας προφίλ? Η μήπως για να μη ρθούμε στο μπλογκ σας και σας ανταπαντήσουμε πως κρίνουμε και μεις? Βάλε το blog σου, δε δαγκώνουμε, απλά θέλουμε να δούμε ποιος είναι τελικά αυτός που αφήνει το σχόλιο, θετικό ή αρνητικό.

    Δεν έχω κανένα πρόβλημα με το σχόλιο σου. Απλά έχω δύο παρατηρήσεις:
    – πως μπορείς να κρίνεις κάποιον έχοντας διαβάσει το 0.001% από ό,τι έχει γράψει (ειδικά για όσους διαβάζουν πρώτη φορά το blog μου, έχω μία στήλη «‘Εγώ’ περιληπτικά…» στα αριστερά, ακριβώς για να μη παιδεύεσαι να διαβάζεις διάσκορπα άρθρα για να καταλάβεις τι είδους «τύπος» είμαι)
    – έστω τυχαίνει και μπαίνεις και διαβάζεις κατά τύχη ένα blog που δε σου αρέσει. Γιατί να κάτσεις να το σχολιάσεις αρνητικά? Γιατί? Δικαίωμά σου βέβαια, και το υπερασπίζομαι, αλλά αν εγώ έμπαινα σε ένα blog που δε μου αρέσει θα έβγαινα και απλά θα φρόντιζα να μη ξαναμπώ. Απλά.

  17. @lifewhispers,
    χαχα, «σε συμπαθάω» επειδή είμαι και πολύ μεγάλος ναούμ. Θάνατος σε όσους φοράν βρακιά Kavlin Klain, ρούχα Bodytalk και (σχεδόν ολόσωμα) γυαλιά Versage.

    Καλή εβδομάδα επίσης, αν και ξημερώνει Πέμπτη!

     
    @Erisabetsu,
    καιρό είχα να βρω χρόνο και όρεξη να γράψω κάτι αστείο. Και βασικά, ακόμα δε βρήκα το χρόνο…

     
    @Paris,
    ναι, χαθήκαμε! Έχω σταματήσει από καιρό να πηγαίνω σε live ελληνικής μουσικής, εδώ και περίπου 25 χρόνια (από τη μέρα της γέννησης μου) οπότε δε το κατέχω και πολύ το θέμα για το οποίο μιλάς. Αλλά από την περιγραφή και μόνο, μου είναι σχεδόν γνώριμο.

  18. Ο/Η espοir λέει:

    Πρέπει να κάνεις κάτι για τα νεύρα σου. Αν έχεις τόσα νεύρα στην ηλικία σου, στα 50 θα πας από καρδιακό επεισόδιο.

    Χαλάρωσε λίγο, δες τα πράγματα πιο στωικά. Η βροχούλα είναι καλή για τη φύση, η χοντρή κυρία βασανίζεται αρκετά (και καθημερινά) από το πάχος της, τα χρυσά παπούτσια είναι το circus is in town, τα «φιρμάτα» εσώρουχα είναι πιθανώς αγορασμένα από κάποιον γκύφτο σε κάποια λαϊκή (δουλειά για ψυχαναλυτές η επιδειξιομανία), οι ξανθές γκομενίτσες είναι η επιβεβαίωση ότι εσύ είχες την ευτυχία να γεννηθείς σε σπίτι που σου έμαθε να φέρεσαι μπροστά σε κόσμο, ευτυχώς υπάρχουν φίλτρα για τα ενοχλητικά emails, ο έρμος ο Ινδός (μήπως Πακιστανός;) έχει τραβήξει τα πάνδεινα στη χώρα του, και τέλος … το βράδυ είναι η καλύτερη ώρα για δουλειά … έχεις ηρεμία.

    🙂

    Άντε, δες την καλή πλευρά της ζωής!

  19. Ο/Η gvaranx λέει:

    Δεν ειμαι ανωνυμος, απλα νεος σε ολο αυτο και πιθανον να εχω κανει καμια μαλακια με url οπως βλεπω. Δεν εχω καμια προθεση να κρυφτω πισω απο οτιδηποτε. Το blog ειναι στη διαθεση ολων, αυτος ειναι ο σκοπος του αλλωστε. Εχεις δωσει τον συνδεσμο οποτε θα αποφυγω τις περιαυτολογιες.

    Εχει πλακα να με παρατηρεις επειδη οπως ισχυριζεσαι βγαζω βιαστικα συμπερασματα βασιζομενος σε ενα αυθαιρετο μικρο ποσοστο αλληλεπιδρασης μαζι σου, ενω εσυ ο ιδιος κανεις ακριβως αυτο, δηθεν αναρωτωμενος.

    Αποψεις ανταλλασουμε και δεν ειναι τοσο ασχημο να διαφωνουμε.
    Απλα κι ομορφα.

    υγ. το΄γινεσαι σπαστικος’ δεν ειναι ευθεια επιθεση, απλα τροπος να αναφερεσαι πιο αμεσα σε κατι, σε σχεση με το αδιαφορο ‘γινεται καποιος σπαστικος’

  20. Ο/Η dannossiel λέει:

    αχαχαχαχαχα

    παλιε μου φιλε παλι εισαι σωστος

    με θυμησες κι ενα παλιο αλλα επικο ποστ μου με τον τιτλο 10 εξαιρετικα σπασαρχιδες καταστασεις στο οποίο εκανες καταπληκτικό σχολιασμό
    http://athlieskores.blogspot.com/2007/06/10.html

  21. Ο/Η gvaranx λέει:

    Οριστε την βρηκα την ακρη. Αλλα τα στοιχεια μου θα φαινονται μονο απο εδω και εμπρος και δεν μπορουν να επηρεαστουν σχολια που δεν γιναν υπο το καθεστως του.

    Ευχαριστω για την παρατηρηση σχετικα με αυτο το θεμα και ελπιζω να μη σε τσατισα τοσο πολυ.

  22. @espoir,
    έπρεπε να σε είχα ακούσει… είδες πιστεύω που κατέληξα με τα νεύρα και το άγχος μου ε?

    Κατά που πέφτει η καλή πλευρά της ζωής? Γιατί είμαι πάντα στη λάθος πλευρά της?

     
    @gvaranx,
    γεια σου νέε!

    Κοίτα, το να βάλεις τη σελίδα σου σε ένα σχόλιο δε νομίζω πως είναι και πολύ δύσκολο. Όπως βάζεις το όνομα σου, από κάτω βάζεις και τη σελίδα σου. Ή αν έχεις blog στο wordpress (όπως έχεις) αρκεί να έχεις κάνει login στο blog σου, και από κει και πέρα όταν αφήνεις σχόλια σε άλλα wordpress blogs θα υπάρχει αυτόματα το όνομα σου και το blog σου.

    […] ενω εσυ ο ιδιος κανεις ακριβως αυτο, δηθεν αναρωτωμενος.

    Βασικά το ακριβώς αντίθετο. Εγώ έψαξα στο google να βρω το blog σου, να δω ποιος είσαι. Διάβασα όσα ποστ σου μπορούσα και είχα χρόνο. Όταν εσύ δεν γράφεις ποιος είσαι, πως να σε κρίνω και να βγάλω συμπεράσματα για σένα? Η μήπως επειδή δε σε ξέρω δε θα σε κρίνω? Εν αντιθέσει, στο blog αυτό έχω μία ολόκληρη στήλη για να καταλάβεις γρήγορα, εύκολα, απλά και διασκεδαστικά (telemarketing κι έτσι) ποιος είμαι.

    Προφανώς και απλά διαφωνούμε, και οι διαφωνίες είναι αυτές που κάνουν τη συζήτηση και τα blogs ενδιαφέροντα.

    ΥΓ: οκ, απλά όταν διαβάζεις αυτό το σχόλιο για πρώτη φορά από έναν άγνωστο δε σου έρχεται αυτή η ερμηνεία.

     
    @dannossiel,
    που είσαι συ χαμένη ρε δικηγορίνα?! Θα μου πεις «γιατί εσύ δεν είσαι χαμένος ρε μλκ?» Δίκιο έχεις….

    Ρε μη τα βγάζεις αυτά στη φόρα, με εκθέτεις! Πάνω που πάω να περάσω το προφίλ του «σοβαρού και μετρημένου» 😉

     
    @gvaranx,
    κοίτα, υπάρχουν πολλοί που κάνουν απλά αυτό το πράγμα: γυρνάνε στα blogs και κρίνουν/βρίζουν κτλ, πάντα ανώνυμα.

    Τώρα βλέποντας το σχόλιο σου δε θα μπορούσα να υποθέσω πως:
    – η «ανωνυμία» σου είναι επειδή δεν ξέρεις ακόμα πως να χειρίζεσαι το blog σου, και όχι επειδή είσαι όντως ένας ανώνυμος που απλά τριγυρνά και κρινει τους πάντες.
    – η έκφραση σου «γίνεσαι σπαστικός» αναφέρεται γενικά και όχι σε μένα

    Οπότε νομίζω πως δε θα μπορούσα να είχα αντιδράσει αλλιώς. Δε με τσάτισες, με έχουν τσατίσει άλλα παλιότερα σχόλια και νόμιζα πως και το δικό σου είναι ένα από αυτά.

    Η παρεξήγησις ελύθη νομίζω, καλή σου μέρα!

  23. Ο/Η sfiltros λέει:

    Πάντα εκτιμώ ανθρώπους που δεν έχουν πρόβλημα να εκφράσουν το μίσος τους στις καθημερινές καταστάσεις.
    Πάντα τέτοια.

  24. @sfiltros,
    δεν έχομε τέτοια προβλήματα εμείς. Αλλά δεν είμαστε και για εκτίμηση…
    🙂

Σχόλια με κεφαλαία ή greeklish απαγορεύονται αυστηρώς και διώκονται ποινικά. Οι συγγραφείς τους θα υποστούν αποτρόπαια βασανιστήρια. (μετάφραση στα Χρυσαυγίτικα: Μι γράφης με κεφαλέα κε greeklish).

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s