Ελληνικές επιρροές στο παγκόσμιο metal στερέωμα

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Ελλάδα, στη μικρή αυτή χώρα με την τεράστια ιστορία για την οποία ο αγαπημένος μου ποιητής Κωστής Ελύτης είχε γράψει:

«Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα γυράδικο, και λίγο πασόκ.»

Βέβαια στην προσπάθειά του να σκεφτεί μια ψαγμενιά για να εντυπωσιάσει κάποιο γκομενάκι στο μπαρ (κλασικός Ελύτης) ξέχασε να συμπεριλάβει στην παραπάνω ρήση του ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της ελληνικής κουλτούρας: τη μουσική.

Για κάθε Έλληνα η μουσική είναι παρούσα σε κάθε πτυχή της ζωής του. Δε μπορώ να θυμηθώ Χριστούγεννα δίχως όλο το σόι να τραγουδάει γύρω από το γιορτινό τραπέζι με ένα ποτήρι στο χέρι, παράφωνα μεν αλλά πάντα χαμογελώντας, το «All Shall Fall» των Immortal περιμένοντας να πέσουν τα πρώτα χιόνια. Ατελείωτες ώρες αναμονής σε μαιευτική κλινική περιμένοντας τον ή την διάδοχο κάπου φίλου, οι οποίες τελειώνουν πάντα με την ανακοίνωση των χαρμόσυνων νέων από το γιατρό και με εμάς να απαντάμε αστειευόμενοι με το «Butchered at Birth» των Cannibal Corpse. Κηδεία χωρίς να σιγομουρμουράμε συγκινημένοι όλοι μαζί, πάντα στο τέμπο που δίνει ο θείος Ανέστης με το τακούνι του και τη βαριά μπάσα φωνή του, το «Slowly We Rot» των Obituary.

Πριν από λίγα χρόνια λοιπόν, γύρω στον Αύγουστο, έτυχε να είναι καλοκαίρι. Ήταν θυμάμαι μεσημεράκι και ξαπλωμένος στην ψάθινη καρέκλα του μπαλκονιού άκουγα μουσική στο τρανζίστορ, αναπολώντας τα ξέγνοιαστα παιδικά χρόνια όταν με τον αδερφό μου ακούγαμε Δάκη κάνοντας βόλτες με τη θωρακισμένη μερσεντές του πατέρα μας. Το ράδιο έπαιζε κάποιο τραγούδι του Κραουνάκη, στο οποίο δεν είχα δώσει σημασία μέχρι εκείνη τη στιγμή:

– Ρεσε, λέω στον εαυτό μου, κάτι μου θυμίζει αυτή η μουσική…
– Ναι και μένα, μου απαντάω.

Πηγαίνω τρέχοντας στο δωμάτιο, ανοίγω τη δισκοθήκη και βρίσκω κατευθείαν την κασέτα που έψαχνα: Iron Maiden, ο ομώνυμος δίσκος. Bάζω την κασέτα στο cd player, πηγαίνω τη βελόνα στο τέταρτο τραγούδι, πατάω το πλαίη, και περιμένω να φτάσει στο κατάλληλο σημείο…

Σύμπτωση; Ίσως…

Τύχη; Πιθανόν…

Δυσλεξία; Πμορεί.

Για μένα όμως τα πράγματα ήταν ξεκάθαρα: οι Iron Maiden είχαν κλέψει μουσική από τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα. Και αυτή ακριβώς η στιγμή έμελλε να είναι η άκρη του μίτου, ξετυλίγοντας τον οποίο τα επόμενα χρόνια συνειδητοποιούσα όλο και περισσότερο το μέγεθος της επιρροής που είχε η ελληνική μουσική στο παγκόσμιο metal στερέωμα…

~ ~ ~

Πέγκυ Ζήνα: Η ελληνίδα Angela Gossow

Τον χρυσό αιώνα του 1975 έρχεται στη ζωή ένα πανέμορφο ξανθό κοριτσάκι. Από τα εφηβικά της χρόνια η Παναγιώτα Καλλιόπη Χρυσικοπούλου, κατά κόσμον Πέγκυ Ζήνα, θα εξωτερικεύσει την αντίδρασή της για τη σάπια κοινωνία στην οποία ζει συμμετέχοντας ως τραγουδίστρια σε πολλές ελληνικές startup πάνκ μπάντες όπως η Γενιά του Χάουζ και οι Πανκς Ρε Μάνα, οι οποίες παρότι θα αποτύχουν παταγωδώς θα ενεπνεύσουν πλήθος επιτυχημένων πανκ μπαντών. Όταν λίγα χρόνια αργότερα συνειδητοποιεί τον κορεσμό της ελληνικής πανκ σκηνής, η Πέγκυ στρέφεται από αντίδραση στο λαικό τραγούδι χωρίς ποτέ όμως να ξεχάσει τις μουσικές της ρίζες. Έτσι λοιπόν το 1995 θα κυκλοφορήσει το τραγούδι «Αν Πας με Άλλη θα σου Σπάσω το Κεφάλι», ένα τραγούδι που θα αποτελέσει ορόσημο στο λαϊκοπάνκ ιδίωμα λόγω του συνδυασμού της λαικής μουσικής και του εξαιρετικά βίαιου ρεφρέν του. Αυτή ακριβώς η αντίθεση της αγγελικής της εμφάνισης με τη ομώτητα των στίχων είναι αυτό που θα καθιερώσει την Πέγκυ στις συνειδήσεις των Ελλήνων σαν την «Angela Gossow της Ελλάδας».

peggy-hardcore.png

Το επόμενο καλοκαίρι, όπως και κάθε καλοκαίρι, οι Cannibal Corpse έρχονται στην Ελλάδα για να περάσουν λίγες βδομάδες στην Νάξο. Ενώ τρώνε θαλασσινά σε μια ταβέρνα θα ακούσουν στο ράδιο για πρώτη φορά το τραγούδι της Πέγκυς. Όταν λίγο αργότερα ο σερβιτόρος θα φέρει τη δεύτερη μερίδα σαρδέλες -είναι γνωστή η αγάπη των Cannibal Corpse για τη σαρδέλα- οι Cannibal Corpse θα ρωτήσουν το σερβιτόρο τι σημαίνουν οι στίχοι του ρεφρεν. Η απάντηση που πήραν σε άψογα αγγλικά (ο σερβιτόρος είχε Palso) ήταν πως «She threatens her boyfriend that if he considers cheating on her, she would smash his face». Η βιαιότητα και σφοδρότητα των στίχων θα τους σοκάρει και θα τους στιγματίσει. Βαθύτατα επηρεασμένοι από το συγκεκριμένο τραγούδι, λίγους μήνες μετά οι Cannibal Corpse θα κυκλοφορήσουν το γνωστό σε όλους «Hammer Smashed Face».

~ ~ ~

Σάκης Ρουβάς, όπως λέμε Sepultura

Για τον Σάκη Ρουβάς δε χρειάζεται καμία εισαγωγή. Όπως είναι γνωστό και πλέον διδάσκεται και στα σχολεία, τη δεκαετία του ’90 θα κυκλοφορήσει τον πρώτο του δίσκο ο οποίος θα γίνει αυτόματα πλατινένιος και διπλά τσιμεντένιος και θα εγκαθιδρύσει την κυριαρχία του στον μουσικό χώρο.

sakis.png

Κάτι που όμως δεν είναι ευρύτερα γνωστό και δυστυχώς δε διδάσκεται στα σχολεία είναι πως οι βραζιλιάνοι thrashαδες Sepultura ήταν μεγάλοι φαν του Σάκη, από την εποχή ακόμα που είχε κυκλοφορήσει το «Έλα μου είναι ακίνδυνη η Τρέλα μου», τραγούδι που είχε ενεπνεύσει ολόκληρο το δεύτερό τους δίσκο «Schizophrenia». Όταν λοιπόν θα λάβουν με το ταχυδρομείο την νέα κασέτα του Σάκη και θα ακούσουν το «Μετά από Σένα το Χάος» θα πάθουν αυτό που οι ίδιοι αναφέρουν στα βραζιλιάνικα ως «mounoplaka». Εμφανώς επηρεασμένοι από το τραγούδι αυτό, λίγα χρόνια αργότερα θα κυκλοφορήσουν τον σχεδόν ομώνυμο δίσκο «Chaos A.D.». Και για να πείσουμε και τους πιο δύσπιστους και καχύποπτους εκεί έξω, να προσθέσουμε σαν ένα επιπλέον στοιχείο στην κουβέντα πως «εντελώς συμπτωματικά» το πρώτο τραγούδι του δίσκου το οποίο θα γίνει και σήμα κατατεθέν των Sepultura είναι το «Refuse/Resist», πασιφανέστατα εμπνευσμένο από το τραγουδι του Σάκη «Μην Αντιστέκεσαι». Η μεγάλη αυτή αντιγραφή φυσικά και δε θα περάσει απαρατήρητη από το Σάκη, ο οποίος όμως σαν σωστός επαγγελματίας θα αγνοήσει αυτές τις μικρότητες και θα στραφεί στις μεγαλύτερες προτεραιότητες της ζωής του: την προώθηση της Trident και των Lays.

~ ~ ~

Βασίλης Καρράς: Ο Πατέρας του doom metal

Το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό κάποιου όταν ακούει το όνομα Βασίλης Καρράς είναι γουίσκια, αναπνευστικά προβλήματα, αλκοολισμός, και φυσικά χωροχρονικά εντοπισμένοι περιθλαστικοί φωτονικοί σχηματισμοί σε ανομοιογενή και ανισοτροπικά υλικά. Στο χώρο του metal όμως το όνομα του Βασίλη Καρρά είναι ταυτόσημο με το doom metal: η βαριά φωνή του, το αργό τέμπο των τραγουδιών, και η σκοτεινή θεματολογία των στίχων είναι ακριβώς τα στοιχεία που θα ορίσουν σε παγκόσμιο επίπεδο το νεοεμφανιζόμενο τότε ιδίωμα του doom metal και θα καθιερώσουν τον Βασίλη ως τον «Πατέρα του doom metal». Θα ήταν όμως τουλάχιστον άδικο να περιορίσουμε την επιρροή του Βασίλη στα στενά περιθώρια του doom metal, καθώς τα τραγούδια του έχουν επηρρεάσει όσο λίγα ένα πολύ μεγάλο φάσμα από μέταλ μπάντες.

candlemass.png

Όταν στην αρχή της καριέρας του ο Βασίλης τραγουδούσε σε ρυθμούς doom metal, μπουχτισμένος από την καθημερινότητα, το «Έχω Ανάγκη να Βγω» κανείς δε μπορούσε να φανταστεί πως λίγα τσιγάρα απόσταση μακρυά, στο Αμβγούργο της Γερμανίας, θα επηρέαζε τους Helloween οι οποίοι σε έναν από τους καλύτερους δίσκους του power metal θα τραγουδούσαν «I Want Out».

Λίγα χρόνια αργότερα ο Βασίλης θα κυκλοφορήσει με την Κωνσταντίνα το «Δηλητήριο», ένα από τα πιο εμβληματικά ελληνικά doom metal κομμάτια. Βέβαια ούτε που θα περάσει από το μυαλό του πως ο αρχιμάγιστρος Alice Cooper θα το λάτρευε και λίγο αργότερα θα κυκλοφορούσε, εμφανώς επηρεασμένος από το τραγούδι του, το γνωστό ομώνυμο τραγούδι του «Poison». Βλέπουμε έτσι πως στο μεγάλο σόι του metal ο πατέρας του doom metal και ο νονός του shock rock δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα.

Παρεμπιπτόντως και μιας και αναφερθήκαμε στην Κωνσταντίνα, θα ήταν μεγάλη παράβλεψη εδώ να μην αναφέρουμε, το λιθαράκι θα πουν κάποιοι, τον ογκόλιθο θα πούμε εμείς που έβαλε η ίδια στην ανάδειξη μιας από τις μεγαλύτερες thrash metal μπάντες έβα. Επηρεασμένοι λοιπόν από την υπερκομματάρα της Κωνσταντίνας «Άγγελε μου και Φονιά», οι Slayer θα συνθέσουν και θα κυκλοφορήσουν το ομότιτλο και κατευθείαν από τα έγκατα της κόλασης κομμάτι «Angel of Death». Μια Ελλάδα φως, θρας και ουρανός.

Σε μία στιγμή εσωτερικής αυτοκριτικής, ενδοσκόπησης και ανασκολόπισης ο Βασίλης θα κυκλοφορήσει μία από τις μεγαλύτερες του επιτυχίες, το τραγούδι – ορόσημο του doom metal «Δώδεκα Παρά». Όπως και όλα τα υπόλοιπα τραγούδια του, το τραγούδι δε θα μπορέσει να περιοριστεί εντός των στενών ελληνικών μουσικών συνόρων και περιοδεύοντας ραδιοφωνικά σε πολλές χώρες του εξωτερικού θα πάει και θα εγκατασταθεί τελικά στις μουσικές συνειδήσεις των Iron Maiden, οι οποίοι και λίγους μήνες μετά θα κυκλοφορήσουν το «Two minutes to midnight».

Σε πρόσφατη συνέντευξή του στο περιοδικό «Κηπουρική και Grindcore», ερωτηθείς για την επίδραση που είχαν τα τραγούδια του σε ένα μεγάλο πλήθος από μπάντες ο Βασίλης θα απαντήσει με την χαρακτηριστική ευθύτητά του και χωρίς υπεκφυγές: «Πού είναι το τζόνι;».

Kreator: «Αν δεν υπήρχε ο Κότσιρας, τώρα θα παίζαμε πρέφα στο ΚΑΠΗ της γειτονιάς»

mono-thrash.png

Και προφανώς, κρατήσαμε το καλύτερο για το τέλος: το τεύχος 217 του μουσικού περιοδικού ποικίλης ύλης και αντιύλης «Mono Thrash (Ante Kai Ligo Giannis Parios)». Το συγκεκριμένο τεύχος περιέχει μία συνέντευξη που συζητήθηκε πάρα πολύ, ιδίως στους κύκλους των υπαλλήλων γαλακτοβιομηχανιών που δουλεύουν απογευματινές βάρδιες κάθε Πέμπτη. Στη συνέντευξη αυτή λοιπόν οι Kreator, των οποίων η αγάπη για την Ελλάδα είναι γνωστή και αποδεικνύεται και από το εξαιρετικά μέτριο και εντελώς low budget βίντεο που δημιούργησαν με πλάνα από τις πορείες στην Ελλάδα (λινξ), αναφέρουν:

[…] Τώρα εσένα μπορεί να σου φαίνεται αστείο και μπορεί να μη με πιστεύεις, αλλά κυριολεκτώ όταν λέω πως αν δεν υπήρχε ο Κότσιρας πιθανόν αυτή τη στιγμή να παίζαμε πρέφα στα ΚΑΠΗ της περιοχής.

Το κομμάτι του «Προδοσία», ένα τραγούδι που τα λέει χύμα και σταράτα, ήταν αυτό που μας ξύπνησε από τον μακροχρόνιο μουσικό μας λήθαργο, μας ταρακούνησε έντονα, και τελικά μας ενέπνευσε να γράψουμε το αντίστοιχο δικό μας «Betrayer».

Αν δεν είχαμε ακούσει και χτυπηθεί αλύπητα με το τραγούδι του «Ήλιος Κόκκινος», κανείς δε θα μας ήξερε γιατί δε θα υπήρχε το «When the Sun burns Red».

Αν δεν είχε τραγουδήσει το «Ψέματα», δε θα είχε γίνει ποτέ ασταμάτητο headbanging με το «People of the Lie».

Αν δεν είχε ερμηνεύσει το «Τυφλές Ελπίδες», δε θα είχαν ανοίξει ποτέ σε συναυλία μας ρουθούνια με το «Blind Faith».

Χωρίς το τραγούδι του «Τίποτα» δε θα είχαμε γράψει το «Zero to None», και θα ήμασταν ένα τίποτα. Και ο κατάλογος είναι μακρής και ατέλειωτος…

Το κακό λοιπόν με την Ελλάδα είναι ότι τρώει τα μεταλλικά παιδιά της. Έχετε ένα μεγάλο σύνολο από πολύ καλούς τραγουδιστές εκεί, τους οποίους όμως ακούτε πολύ επιφανειακά και δεν αναγνωρίζετε το μεταλλικό τους στοιχείο. Πάρε για παράδειγμα τον Πλούταρχο. Τον ανεβάζετε και τον κατεβάζετε «klapsomouni». Δε ξέρω καν τι σημαίνει αυτό. Ξέρω όμως πως το τραγούδι του «Φοβάμαι Πως» ήταν για πολύ καιρό το αγαπημένο τραγούδι μας, και είναι αυτό που μας βοήθησε να εντοπίσουμε και μεις με τη σειρά μας τις δικές μας φοβίες, και να γράψουμε τελικά το δικό μας αντίστοιχο «Phobia».

Κυριολεκτώ όταν λέω πως χωρίς τους Έλληνες καλλιτέχνες το μέταλ θα ήταν εντελώς διαφορετικό.

~ ~ ~

diagonismos.png

Έχετε βρει και σεις κάποιο παράδειγμα όπου κάποιος γνωστός ξένος καλλιτέχνης της μέταλ μουσικής έχει επηρεαστεί από κάποιον έλληνα καλλιτέχνη; Γράψτε την απάντησή σας σε σχόλιο κάτω από αυτό το άρθρο, και ένας ή μία από σας θα κερδίσει μία δωρεάν ετήσια συνδρομή στο blog gmargari.wordpress.com!

~ ~ ~

[Update]: Νικήτρια του διαγωνισμού η κυρία Αθανασία Νταβαρίνου. Συγχαρητήρια Αθανασία!
Όσοι δε προλάβατε να γράψετε κάποιο σχόλιο μπορείτε να συνεχίσετε να καταθέτετε τις συμμετοχές σας, καθώς πιθανότατα θα υπάρξει και δεύτερος διαγωνισμός.

Advertisements

About Γιώργος Μαργαρίτης

Υπάρχουν πολλά τα δρώμενα.
This entry was posted in Έτσι μου 'ρθε and tagged , , . Bookmark the permalink.

9 Responses to Ελληνικές επιρροές στο παγκόσμιο metal στερέωμα

  1. Ο/Η Αθανασία Νταβαρίνου λέει:

    Γιώργος Μαζωνάκης – Η φιλοσοφία μου
    Death – The Philosopher
    Πολύ ωραίος ο διαγωνισμός!

  2. Ο/Η Μπουρζουμίδης Τηλέμαχος λέει:

    Ψιλογνωστή στα μέταλ στέκια των Τζιτζιφιών είναι η ιστορία του Al DiMeola:ενώ έγραφε το δίσκο του Casino (άκου όνομα ο βλάκας, αντί να τονε πει το δίσκο Seasons In The Abyss ασούμε) και έχοντας ξεμείνει από ιδέες, ξεπατίκωσε riff προς riff το «Όταν Μου Λείπεις» του Αντώναρου του Βαρδή με τη πρωθιέρεια του melodic death Λίτσα Διαμάντη στα vocals.
    Το τεμέκ Ντιμεολικό άσμα λέγεται Egyptian Danza.

    Χα. Αν υπάρχει αναφορά στα credits του Casino, ρωτάτε; Χαχαχαχαχαχαχα. Όχι βέβαια.

    Τα συμπεράσματα δικά σας.

  3. Στη θέση θα πρόσεχα πολύ πως μιλάω για τη Λίτσα Διαμάντη, καθώς δε ξέρω αν το γνωρίζεις αλλά είναι η γυναίκα του King Diamond.
    Και μεταξύ μας τώρα, αλλά μιας και ως γνωστόν τελευταία το μέταλ δε πουλάει και πάρα πολύ, πρόσφατα το ζευγάρι άνοιξε την γνωστή εταιρία Diamant Stores όπου πουλάνε έξυπνα σουτιένζ και μπαστούνια εξαιρετικής ευφυίας.

    Επίσης οι αναφορές είναι για τους φλώρους. Με αυτή τη λογική θα έπρεπε και ο Rory Gallagher να έχει αναφορά στον συνονόματό μου και στο τραγούδι του «Δρόμοι του πουθενά», του οποίου το ρεφρεν καταφανώς κατάκλεψε ο Rory για να γράψει το Tattoo Lady. Αλλά πού ειναι το κράτος, Νίκο Τσιαμτσίκα;

  4. Ο/Η Μ-ψ λέει:

    Μήπως μπορεί να επαναληφθεί ο διαγωνισμός με έπαθλο το totally heavy poster Μπίγαλης; H Ψέμα μελετά εδω και μια εβδομάδα και θαρρώ πως θα τα καταφέρει.

  5. Ο/Η Ψ (χωρίς το Μ) λέει:

    Θείε,
    μετά από μακρά μελέτη (που έκανα ξαπλωμένη στο κρεβάτι της μάνας μου ,όταν αυτή έλειπε), έρχομαι να εμπλουτίσω τις γνώσεις σου με τα παρακάτω :
    1. (Ξεκινάω απο κλασσικές αξίες : ) Hacride – Phenomenon προφανώς από Βασίλη Καρρά-Φαινόμενο.
    2.Lamb of God-Omerta (τι προβλέψιμοι..) από Μιχαλης Χατζηγιαννης-Ομερτά
    3.Nevermore-Believe in nothing από Καραφώτης (ταλεντάρα ρε θείε)- Δε πιστεύω τίποτα
    4.Death-Zero tolerance(και καλά τώρα..) από Παπαδόπουλος Γιώργος-Δεν το αντέχω

    και…..δώσε βάση γιατι η Ελλάδαρα μας δε παύει να γεννά μεταλλικά ταλέντα :

    5. Gojira-shooting star από Καρακαλπάκης Νίκος (http://www.protothema.gr/city-stories/article/494590/i-zoi-tou-sto-simadi/) -Πεφταστέρι.

    Κερδίζω;

  6. Ομολογώ πολύ φιλότιμη η προσπάθειά σου. Όμως παρότι απάντησες σε όλα τα θέματα, δεν εμβάθυνες αρκετά σε κάθε ερώτημα. Και εξηγούμαι:

    1) Μιλώντας για Hacride, δε μπορεί να αμέλησες να αναφέρεις πως το «Overcome» είναι προφανώς αντιγραφή του «Σε ξεπέρασα» του Πλούταρχου.

    2) Οι Lamb of God προφανώς και έχουν κατακλέψει επίσης Έλληνες καλλιτέχνες. Ενδεικτικά αναφέρω:
    Lamb of God «Walk with me in Hell» – Γιώργος Τσαλίκης «Μαζί σου και στην Κόλαση»
    Lamb of God «Ruin» – Στράτος Διονυσίου «Ερειπιο με καταντησες»
    Lamb of God «Ghost Walking» – Καίτη Γαρμπή «Σα το μικρό φαντασματάκι τριγυρνάς»
    Lamb of God «Hourglass» – ΟΝΙΡΑΜΑ (ΡΕ ΜΟΥΝΙΑ) «Κλεψύδρα»
    Lamb of God «11th Hour» – Νίκος Μακρόπουλος «Και πήγε έντεκα»
    Και σταματάω εδώ γιατί η κλεψιά είναι αταλαντοσύνης Πλιάτσικα φαεινότερη.

    3) Nevermore? Όχι απλά Καραφώτης, αλλά καρακλέφτες:
    Nevermore «Inside Four Walls» – Πουλόπουλος «Καμαρούλα μια σταλιά, δύο επί τρία»
    Nevermore «Born» – Μπιθικώτσης «Γεννήθηκες για την κατάστροφή»
    Nevermore «She comes in colors» – Δημήτρης Χορν «Οι κόκκινες, οι πράσινες, οι θαλασιές σου οι χάντρες»
    Nevermore «I Voyager» – Κίτρινα Ποδήλατα (what?) «Ταξιδεύω το εγώ μου»
    Να συνεχίσω;

    4) Και στους Death τα πράγματα είναι ξεκάθαρα:
    Death «Lack of comprehension» – Πασχάλης Τερζής «Δε με κατάλαβες ποτέ»
    Death «1000 Eyes» – Γλυκερία «Να ‘χα χίλια μάτια»
    Death «Crystal Mountain» – Ρίτα Σακελαρίου «Το βουνό»
    Death «Forgotten Past» – Καίτη Γάρμπη «Περασμένα ξεχασμένα»

    Για τους Gojira με έπιασες αδιάβαστο ομολογώ.

    Θα πρότεινα να διαβάσεις λίγο παραπάνω και να ξαναδώσεις. Έχεις τις δυνατότητες, περιμένω περισσότερα από σένα.

  7. Απόσπασμα από παλιά συνέντευξη του τραγουδιστή των Kreator στον Θοδωρή Δρακάκη:

    Θοδωρής Δρακάκης: Ναι αλλά αυτά είναι κάποιες μεμονωμένες περιπτώσεις. Μου φαίνεται υπερβολική γενίκευση να λέμε πως όλοι οι Έλληνες καλλιτέχνες επηρρέασαν το μέταλ. Δε μπορεί όλοι…

    Μίλε Πετρόζα: Όταν λέω όλοι, το εννοώ.

    Θ.Δ.: Οκ. Τότε ας πούμε ποια ήταν η συνεισφορά της Άτζελας Δημητρίου;

    Μ.Π.: Αν η Άτζελα δεν είχε πει το «Μαύρη Λίστα», νομίζεις θα υπήρχαν οι Exodus και το «Black List»;

    Θ.Δ.: Εντάξει, έτυχε αυτό. Η Γαρμπή;

    Μ.Π.: Μα πόσο άσχετος είσαι… Εντάξει λοιπόν, είναι απλά σατανική σύμπτωση πως όταν η Γαρμπή τραγουδούσε το «Θα μελαγχολήσω» λίγα χρόνια μετά οι Iced Earth θα τραγουδούσαν το «Melancholy».

    Θ.Δ.: Σε λίγο θα μας πεις ρε Μίλε πως και η Στανίση με τα τραγούδ…

    Μ.Π.: Γνωρίζεις το τραγούδι της Στανίση που λέει «Σ’ εχω κάνει θεό». Έχει τύχει μήπως να ακούσεις τους In Flames να τραγουδάνε το «Man Made God»;

    Θ.Δ.: Και οι Πυξ Λαξ;!

    Μ.Π.: Μα αν οι Πυξ Λαξ δε τραγουδούσαν το «Πώς σε Μισώ», νομίζεις οι The Haunted θα άνοιγαν τον πρώτο δίσκο τους με το «Hate song»;

    Θ.Δ.: Μάλλον όχι. Κι ο εντελώς πυροβολημένος Καρβέλας;

    Μ.Π.: Αυτός είναι εκείνος ο τρόμπας που μοιάζει με τον Γκάνταλφ; Αν ναι τότε ο Καρβέλας νομίζω τραγουδούσε το «Ασπιρίνη», και πιστεύω έχεις ακούσει άπειρες φορές το «Painkiller» των Judas Priest.

    Θ.Δ.: Η Βανδ…

    Μ.Π.: Βανδή «Υποφέρω»Napalm Death «You Suffer». Άστο Θοδωρή, γιατί θα είμαστε εδώ μέχρι να ξαναγεννήσει το πάντα του ζωολογικού κήπου της Βουδαπέστης.

Σχόλια με κεφαλαία ή greeklish απαγορεύονται αυστηρώς και διώκονται ποινικά. Οι συγγραφείς τους θα υποστούν αποτρόπαια βασανιστήρια. (μετάφραση στα Χρυσαυγίτικα: Μι γράφης με κεφαλέα κε greeklish).

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s